iconKwaliteitskeurmerk: ISO 9001:2015
icon Oorzaak gericht
icon Onderbouwd met wetenschap & praktijkervaring
icon Afgestemd op jou
icon Persoonlijk & betrokken
img
microbioom en genexpressie
Colorlib Tim Kors woensdag februari, 2026 0

Wat is het microbioom? Van darmbacteriën tot genetische regulatie

De afgelopen decennia is onze kijk op gezondheid ingrijpend veranderd. Waar we vroeger vooral dachten in termen van losse organen, afzonderlijke diagnoses en geïsoleerde symptomen, verschuift de aandacht steeds meer naar systemen, netwerken en interacties. Deze verandering komt niet voort uit een trend of filosofie, maar uit een groeiend wetenschappelijk besef: het menselijk lichaam functioneert niet in losse onderdelen, maar als een complex, dynamisch geheel ¹.

Twee van de meest invloedrijke spelers binnen deze nieuwe kijk op gezondheid zijn genetica en het microbioom. Samen dwingen zij ons om anders te kijken naar ziekte, herstel en preventie ².

Het einde van het lineaire denken

De klassieke geneeskunde is lange tijd gebaseerd geweest op een lineair model: klacht → diagnose → behandeling.

Bij acute problemen werkt dit uitstekend. Een gebroken been, een infectie of een acute ontsteking vraagt om snelle en gerichte interventie. Maar bij chronische klachten zoals vermoeidheid, darmproblemen, ontstekingsziekten of stemmingsstoornissen schiet dit model vaak tekort. Patiënten krijgen meerdere diagnoses, meerdere behandelingen en toch geen duurzaam herstel.

Dat is geen falen van de patiënt, maar een beperking van het model. Chronische klachten ontstaan zelden door één oorzaak. Ze zijn het gevolg van verstoorde interacties tussen meerdere systemen: het immuunsysteem, het zenuwstelsel, de stofwisseling, de darm en het hormonale systeem ³.

Genetica: aanleg is geen lot

Genetica werd lange tijd gezien als een vaststaand gegeven. Je DNA was je lot. Inmiddels weten we dat dit beeld te simpel is. Hoewel onze genetische code grotendeels onveranderd blijft, bepaalt zij vooral aanleg en gevoeligheid, niet het uiteindelijke verloop van gezondheid of ziekte ².

Belangrijk hierbij zijn zogenoemde genetische variaties, ook wel SNP’s genoemd. Deze kleine verschillen in het DNA kunnen invloed hebben op processen zoals:

  • ontgifting
  • methylatie
  • ontstekingsreacties
  • neurotransmitterbalans
  • energieproductie

Maar cruciaal is dit: genen werken niet in isolatie. Ze worden aan- en uitgezet door hun omgeving. Dit noemen we epigenetica ⁴.

Leefstijl, voeding, stress, slaap, toxische belasting en microbiële metabolieten bepalen in grote mate hoe genetische aanleg tot expressie komt. Daarmee verschuift genetica van een deterministisch model naar een dynamisch en beïnvloedbaar systeem ⁵.

Het microbioom: een vergeten regelcentrum

Parallel aan de ontwikkelingen in de genetica heeft het microbioom onze kijk op gezondheid misschien wel net zo sterk veranderd. Wat is microbioom? Het microbioom – de verzameling van bacteriën, virussen en schimmels in en op ons lichaam – blijkt geen passieve bijzaak te zijn, maar een actief regulerend orgaan ⁶.

Het beïnvloedt onder andere:

  • de werking van het immuunsysteem
  • de darm-hersenas
  • ontstekingsprocessen
  • de hormoonhuishouding
  • energieproductie
  • zelfs genexpressie

Het microbioom fungeert daarmee als een verbindende schakel tussen verschillende orgaansystemen. Via metabolieten, signaalstoffen en interactie met het zenuwstelsel heeft het invloed op het hele lichaam ¹¹.

Belangrijk hierbij is dat gezondheid niet afhangt van “zoveel mogelijk bacteriën”, maar van balans, diversiteit en de aanwezigheid van sleutelsoorten die het ecosysteem sturen⁹.

Van organen naar netwerken

De combinatie van genetica en microbioom dwingt ons om afscheid te nemen van het idee dat klachten los van elkaar staan. Darmklachten, huidproblemen, vermoeidheid, stemmingsstoornissen en immuunproblemen blijken vaak verschillende uitingen te zijn van dezelfde onderliggende ontregeling ⁶.

Daarom verschuift de focus:

  • van symptoom naar systeem
  • van bestrijden naar reguleren
  • van standaardprotocol naar individualisering¹⁶

Dit betekent ook dat timing essentieel wordt. Het lichaam moet eerst veilig en stabiel zijn voordat herstel mogelijk is. Opbouwen zonder voorbereiding leidt vaak tot verergering van klachten, iets wat veel mensen met chronische problemen herkennen ⁵.

Individualisering als logisch gevolg

Wanneer genetica en microbioom centraal komen te staan, wordt één ding duidelijk: er bestaat geen universele aanpak. Wat voor de ene persoon werkt, kan bij de ander klachten verergeren. Niet omdat iemand “overgevoelig” is, maar omdat zijn of haar biologische context anders is ¹⁷.

Een persoonlijke benadering houdt rekening met:

  • genetische kwetsbaarheden
  • microbiële samenstelling
  • belastbaarheid van het systeem
  • fase van herstel

Dit vraagt om meer nuance, meer geduld en vaak een gefaseerde aanpak. Maar het biedt ook iets wat veel patiënten missen: begrip voor hun klachten en een logisch, samenhangend herstelpad.

Een nieuwe definitie van gezondheid

Binnen deze nieuwe kijk is gezondheid niet langer de afwezigheid van ziekte, maar het vermogen van het lichaam om zich aan te passen, te herstellen en zichzelf te reguleren. Dat vermogen ontstaat uit een goed functionerend samenspel tussen genetische aanleg, het microbioom en de leefomgeving waarin iemand zich bevindt.

De verschuiving van losse organen naar samenhangende systemen markeert een fundamentele verandering in hoe we gezondheid begrijpen en begeleiden. Niet harder ingrijpen, maar slimmer afstemmen. Niet vechten tegen het lichaam, maar samenwerken met zijn biologische intelligentie.

Voor veel mensen roept deze benadering herkenning op, maar ook vragen: Waar begin je? Wat is voor jou op dit moment de juiste eerste stap? Omdat elke situatie uniek is, vraagt deze manier van werken om maatwerk en een zorgvuldig gekozen volgorde.

Daarom bieden wij een gratis en vrijblijvend adviesgesprek aan. In dit gesprek kijken we samen naar jouw klachten, je voorgeschiedenis en waar mogelijk de onderliggende samenhang. Geen standaardprotocol, maar een eerste verkenning of deze systeemgerichte benadering past bij jouw situatie.

Dat is de kern van deze nieuwe definitie van gezondheid: begrijpen, afstemmen en gericht begeleiden, vanaf de juiste basis.

substantie p
Colorlib Tim Kors maandag februari, 2026 0

Substantie P en chronische pijn: wat je moet weten

Chronische pijn kan je leven op allerlei manieren beïnvloeden. Het beperkt niet alleen je beweging, maar ook je energie, concentratie en draagkracht in het dagelijks leven. Veel mensen krijgen te horen dat hun klachten “niet goed te verklaren zijn”, terwijl het lichaam wel degelijk signalen geeft dat er dieperliggende processen spelen. Eén van die processen draait om een kleine, maar krachtige boodschapperstof: substantie P.

Substantie P is een neuropeptide dat betrokken is bij pijngeleiding en ontsteking. Wanneer pijn of stress toeneemt, geven zenuwcellen substantie P af, waardoor pijnsignalen sterker worden doorgegeven. Dit mechanisme werkt beschermend bij acute pijn, maar bij chronische pijn kan het systeem ontregeld raken, waardoor de pijn blijft hangen of zelfs erger wordt. Veel patiënten herkennen dit als een gevoel dat het lichaam continu “aan” staat, alsof pijn overal vandaan kan komen, soms zelfs zonder duidelijke aanleiding.

Wat is substantie P en waarom versterkt het pijn?

Substantie P werkt als een signaalversterker in het pijnsysteem. Wanneer een zenuwcel pijn registreert, stuurt deze niet alleen elektrische signalen naar het ruggenmerg en de hersenen, maar geeft hij ook substantie P af. Dat zorgt ervoor dat:

  • de zenuw sneller reageert op nieuwe prikkels
  • pijnsignalen sterker worden doorgegeven
  • ontstekingscellen geactiveerd worden
  • bloedvaten meer doorlaatbaar worden (waardoor ontsteking toeneemt)

Bij acute schade is dit nuttig: het lichaam grijpt in om te beschermen. Maar wanneer dit systeem overactief raakt, zoals bij chronische pijn, blijft substantie P onnodig hoog. Hierdoor kan zelfs een lichte aanraking, een kleine beweging of stress als pijn worden ervaren.

Bij aandoeningen zoals reuma of artrose zagen onderzoekers dat mensen met hogere substantie-P-waarden vaak meer pijn ervoeren¹. Dit ondersteunt het idee dat substantie P niet alleen een boodschapper is, maar een belangrijke versterker van pijnprocessen.

Hoe de darmen invloed hebben op pijn en substantie P

Veel mensen zijn verrast wanneer ze horen dat hun darmen een grote rol spelen in pijnbeleving. Toch laat onderzoek steeds duidelijker zien dat de darmflora (het microbioom) en de darmwand direct invloed uitoefenen op ontsteking én overgevoeligheid van zenuwen.

Mensen met chronische pijn hebben vaak een minder diverse darmflora². Dat betekent dat er minder gunstige bacteriën aanwezig zijn die korte-keten vetzuren (zoals butyraat) produceren, stoffen die essentieel zijn voor herstel, ontstekingscontrole en een gezond zenuwstelsel.

Wanneer de darmwand te doorlaatbaar wordt (“lekkende darm”), kunnen bacteriële deeltjes het bloed binnenkomen en het immuunsysteem activeren. Hierdoor komen ontstekingsstoffen vrij die pijngevoeliger maken. In een studie bij chronische migraine bleek dat patiënten verhoogde niveaus LPS en LBP in het bloed hadden, markers die wijzen op lekkende darm en ontsteking³.

Om dit concreet te maken:

  • een verstoorde darm kan ontsteking verhogen
  • ontsteking kan substantie P verder activeren
  • substantie P kan pijn versterken

Het is een systeem dat elkaar voedt. Gelukkig betekent dit ook dat verbetering op één plek, bijvoorbeeld de darmgezondheid, het hele systeem kan helpen kalmeren.

Wanneer zenuwen overprikkeld raken: neuro-inflammatie

Bij chronische pijn is het zenuwstelsel vaak overgevoelig geworden. Dit wordt ook wel centrale sensitisatie genoemd. Het voelt alsof je lichaam sneller of sterker op prikkels reageert dan andere mensen. Substantie P speelt hierbij een grote rol doordat het de pijnbanen “openzet”.

Daarnaast raken glia-cellen, de ondersteunende cellen van het zenuwstelsel, geactiveerd. In plaats van te helpen herstellen, gaan ze ontstekingsstoffen produceren die pijnnetwerken actief houden. Dit noemen we neuro-inflammatie.

Gevolgen hiervan kunnen zijn:

  • aanhoudende pijn ondanks normaal weefselherstel
  • overgevoeligheid voor kou, druk of beweging
  • verminderde stressbestendigheid
  • slechter slapen of niet diep kunnen slapen

Veel patiënten herkennen dit als:
 “Het is niet alleen de pijn zelf,  het is alsof mijn hele systeem overbelast is.”

Waarom sommige mensen wél chronische pijn ontwikkelen

Niet iedereen ontwikkelt chronische pijn na een blessure, infectie of stressvolle periode. De gevoeligheid hangt af van een combinatie van aanleg, stressbelasting, leefstijl en eerdere lichamelijke ervaringen.

Factoren die kunnen bijdragen zijn onder andere:

1. Biologische kwetsbaarheid

Sommige mensen hebben van nature een zenuwstelsel dat gevoeliger reageert. Niet omdat er iets mis is, maar omdat de prikkelverwerking anders verloopt.

2. Leefstijlfactoren

Weinig beweging, slechte slaap en stress kunnen de gevoeligheid van het zenuwstelsel vergroten.

3. Darmgezondheid

Zoals eerder genoemd: een verstoorde darmflora maakt het gemakkelijker voor ontsteking om het zenuwstelsel te beïnvloeden.

4. Overactiviteit van stresssystemen

Chronische stress kan substantie P verhogen en het herstelvermogen verlagen.

Al deze factoren zijn met elkaar verbonden,  en vaak ziet een patiënt pas verbetering wanneer meerdere onderdelen tegelijk worden aangepakt.

De rol van slaap, beweging en voeding

Deze drie pijlers hebben aantoonbaar invloed op de systemen die substantie P reguleren. Niet omdat ze “magische oplossingen” zijn, maar omdat ze de gevoeligheid van het zenuwstelsel helpen terugbrengen.

Slaap

Onderzoek bij vrouwen met TMD liet zien dat korte of gefragmenteerde slaap zorgde voor meer pijn de volgende dag⁵. Slechte slaap:

  • verhoogt ontsteking
  • verstoort de HPA-as (stresssysteem)
  • verlaagt pijndemping

Wanneer slaap verbetert, zie je bij veel patiënten dat pijn minder intens wordt.

Beweging

Regelmatige, zachte beweging, denk aan wandelen, mobiliteitsoefeningen of lichte krachttraining, helpt het lichaam pijn dempen. Beweging stimuleert:

  • endorfines (lichaamseigen pijnstillers)
  • betere doorbloeding
  • stressreductie

Een onderzoek bij TMD-patiënten toonde aan dat meer bewegen op één dag leidde tot minder pijn de dag erna⁶.

Voeding

Gezonde voeding ondersteunt niet alleen de darmen, maar ook het immuunsysteem en zenuwstelsel. Vooral ontstekingsremmende voedingspatronen (zoals mediterraan) laten positieve effecten zien op pijnbeleving⁴.

Hoe kan NewMedix je helpen?

Chronische pijn is meer dan een klacht op zichzelf, het is vaak een signaal dat meerdere systemen in je lichaam uit balans zijn. Bij NewMedix begrijpen we dat jouw pijn écht is en dat er oorzaken bestaan die vaak over het hoofd worden gezien, zoals stressbelasting, darmgezondheid of overgevoeligheid van het zenuwstelsel.

Wil je inzicht krijgen in welke factoren bij jou een rol spelen? Dan kun je een gratis adviesgesprek aanvragen.

Veel patiënten ervaren opluchting wanneer ze ontdekken dat er wél oplossingen zijn. Je hoeft het niet alleen te doen, wij helpen je graag op weg naar meer comfort en betere kwaliteit van leven.

misselijkheid laag maagzuur
Colorlib Isabelle Arts vrijdag februari, 2026 0

Lage maagzuur en lage ferritine: een vicieuze cirkel

Voel je je vaak moe, duizelig of futloos? Krijg je te horen dat je ferritine te laag is, maar blijft de oorzaak onduidelijk? Bij een ijzertekort wordt vaak gekeken naar voeding, menstruatie of bloedverlies, terwijl een belangrijke schakel regelmatig wordt gemist: de maag.

Voor een goede opname van ijzer is een zure maagomgeving nodig. Wanneer de maag te weinig zuur produceert, een situatie die bekendstaat als hypochloorhydrie, kan de opname van ijzer verstoord raken¹. Minder bekend is dat deze relatie ook andersom kan werken. Langdurig lage ferritine- en ijzerwaarden kunnen op hun beurt bijdragen aan een verminderde maagzuurproductie, waardoor een vicieuze cirkel kan ontstaan waarin klachten zichzelf in stand houden⁵.

Wat is lage maagzuur (hypochloorhydrie)?

De maag produceert zoutzuur om voedsel af te breken, ziekteverwekkers te doden en voedingsstoffen zoals ijzer en vitamine B12 opneembaar te maken. Normaal gesproken ligt de zuurgraad van de maag tussen pH 1 en 3. Bij een pH boven de 4 spreken we van lage maagzuurproductie.

Maagzuur is essentieel voor het activeren van spijsverteringsenzymen zoals pepsine en voor een goede eiwitvertering. Wanneer deze processen onvoldoende verlopen, blijft voedsel langer in de maag aanwezig en kan het gaan gisten. Dit kan klachten veroorzaken die lijken op brandend maagzuur of reflux, terwijl de onderliggende oorzaak juist een tekort aan zuur is. Zonder voldoende maagzuur raakt de hele kettingreactie van de spijsvertering verstoord⁶.

Symptomen die kunnen passen bij lage maagzuur

Lage maagzuurproductie geeft vaak geen duidelijke, specifieke klachten. Mogelijke signalen zijn onder andere:

  • Een vol of opgeblazen gevoel na het eten, vooral na eiwitrijke maaltijden
  • Boeren of gasvorming kort na de maaltijd
  • Refluxklachten of zuurbranden
  • Slechte adem ondanks goede mondhygiëne
  • Misselijkheid bij supplementen of ijzertabletten
  • Diarree of verstopping
  • Onverteerde voedselresten in de ontlasting
  • Chronische vermoeidheid
  • Haaruitval, broze nagels of een bleke huid, passend bij ijzertekort

Omdat deze klachten aspecifiek zijn, wordt lage maagzuurproductie vaak niet direct herkend als onderliggende factor.

Maagzuur en ijzeropname

Om ijzer uit voeding goed op te nemen, moet het worden omgezet van de ferri-vorm (Fe³⁺) naar de beter opneembare ferro-vorm (Fe²⁺). Deze omzetting vindt voornamelijk plaats in een zure maagomgeving en wordt ondersteund door factoren zoals vitamine C¹.

Wanneer de maag onvoldoende zuur produceert, blijft ijzer minder goed oplosbaar en passeert het de dunne darm zonder effectief te worden opgenomen. Dit kan leiden tot ijzertekort en uiteindelijk tot een lage ferritinewaarde¹. Klinisch onderzoek laat zien dat langdurige onderdrukking van maagzuur, bijvoorbeeld door het gebruik van protonpompremmers, het risico op ijzertekort significant verhoogt².

Daarnaast speelt maagzuur een belangrijke rol in het afweren van bacteriën en andere micro-organismen. Bij lage zuurproductie krijgen ongewenste bacteriën meer kans om de darmen te bereiken, wat kan bijdragen aan verstoring van het microbioom, ontsteking en een verminderde opname van micronutriënten⁸.

De andere kant van de relatie: laag ferritine en maagzuur

De relatie tussen maagzuur en ijzer werkt niet alleen van maag naar bloed, maar ook andersom. IJzer is essentieel voor de energiehuishouding van pariëtale cellen, de maagwandcellen die verantwoordelijk zijn voor de productie van maagzuur⁵⁻⁷. Deze cellen hebben een hoge energiebehoefte en zijn afhankelijk van een goed functionerende mitochondriale activiteit⁶.

Bij langdurig lage ferritine- en ijzerwaarden kan de energieproductie in deze cellen afnemen, wat kan bijdragen aan een verminderde maagzuurproductie⁵⁻⁷. Vooral bij chronische tekorten, in combinatie met stress, ontsteking of veroudering, kan dit mechanisme klinisch relevant worden⁸. Hierdoor ontstaat een vicieuze cirkel: minder maagzuur leidt tot slechtere ijzeropname, wat de maagzuurproductie verder kan verzwakken.

Oorzaken van lage maagzuurproductie

Lage maagzuurproductie (hypochloorhydrie) ontstaat zelden door één enkele factor. Binnen de functionele geneeskunde wordt dit gezien als het resultaat van een verstoring in meerdere onderling verbonden lichaamssystemen. De meest voorkomende oorzaken zijn:

1. Medicatiegebruik

Langdurig gebruik van maagzuurremmers (zoals protonpompremmers en H2-blokkers) onderdrukt direct de aanmaak van maagzuur. Ook andere medicatie, waaronder SSRI’s, benzodiazepines en NSAID’s, kan indirect de maagzuurproductie remmen via het zenuwstelsel of het maagslijmvlies.

2. Chronische stress en ontregeling van het zenuwstelsel

Maagzuurproductie is afhankelijk van een goed functionerend parasympathisch zenuwstelsel (vagusactiviteit). Langdurige stress, HPA-as dysregulatie en een lage vagale toon verminderen de stimulatie van pariëtale cellen, waardoor de zuurproductie afneemt.

3. Helicobacter pylori en andere chronische infecties

Een infectie met Helicobacter pylori kan het maagslijmvlies beschadigen en de functie van zuurproducerende cellen verstoren. Ook chronische laaggradige infecties dragen bij aan ontsteking en functieverlies van de maagwand.

4. Chronische ontsteking en immuunactivatie

Systemische laaggradige inflammatie (bijvoorbeeld verhoogde IL-6 of TNF-α) remt de werking van pariëtale cellen. Auto-immuun gastritis is een uitgesproken voorbeeld, maar ook subtielere immuunactivatie kan de maagzuurproductie verlagen.

5. Tekorten aan essentiële micronutriënten

Voor de aanmaak van maagzuur zijn onder andere zink, vitamine B1, B6, B12 en ijzer noodzakelijk. Langdurige tekorten verminderen de capaciteit van de maag om voldoende zuur te produceren en onderhouden zo een vicieuze cirkel van slechte opname.

6. Lage ijzer- en ferritinestatus

IJzer is essentieel voor de energieproductie in pariëtale cellen. Bij chronisch lage ferritinewaarden kan de mitochondriale functie van deze cellen afnemen, wat leidt tot verdere daling van de maagzuurproductie.

7. Mitochondriale disfunctie en lage cellulaire energie

Pariëtale cellen behoren tot de meest energie-afhankelijke cellen in het lichaam. Verminderde ATP-productie door oxidatieve stress, nutriëntentekorten of chronische ziekte leidt direct tot een lagere zuurproductie.

8. Dysbiose en SIBO (secundair en onderhoudend)

Een lage maagzuurproductie vergroot de kans op bacteriële overgroei in maag en dunne darm. Deze dysbiose verergert ontsteking en opnameproblemen en kan de hypochloorhydrie verder in stand houden.

9. Veroudering

Met het ouder worden neemt de maagzuurproductie fysiologisch af. Dit effect wordt versterkt door gelijktijdige stress, medicatiegebruik en micronutriëntentekorten.

10. Leefstijl- en eetgewoonten

Snel eten, eten onder stress, onvoldoende kauwen, grote hoeveelheden drinken tijdens de maaltijd en een lage eiwitinname verminderen de prikkeling van maagzuursecretie en dragen bij aan chronisch lage zuurproductie.

Wanneer meerdere van deze factoren langdurig samenkomen, kan dit leiden tot structurele verstoringen in de spijsvertering, verminderde opname van ijzer en andere micronutriënten en het ontstaan van een vicieuze cirkel van klachten.

Waarom ijzersuppletie vaak onvoldoende effect heeft

Bij veel mensen met een lage ferritinewaarde ligt de focus uitsluitend op het aanvullen van ijzer. Als het onderliggende probleem echter een verminderde maagzuurproductie of opnamecapaciteit is, zal suppletie alleen vaak onvoldoende effect hebben. Dit verklaart waarom sommige mensen ondanks langdurig gebruik van ijzertabletten weinig verbetering ervaren of juist meer darmklachten ontwikkelen.

Een functionele benadering kijkt daarom niet alleen naar de bloedwaarde, maar ook naar de omstandigheden waaronder opname moet plaatsvinden en de mogelijke oorzaken van het tekort. Denk hierbij aan de werking van de maag, de darmgezondheid, stressbelasting en andere factoren die de opname van ijzer beïnvloeden.

Twijfel je of ijzersuppletie voor jou wel de juiste aanpak is, of wil je begrijpen waar jouw lage ferritinewaarde werkelijk vandaan komt? Dan kan een persoonlijk gesprek helpen om dit helder te krijgen. Je kunt hiervoor een gratis en vrijblijvend adviesgesprek plannen via:
https://newmedix.nl/adviesgesprek/ 

leaky gut
Colorlib Tim Kors woensdag februari, 2026 0

Leaky gut symptomen: herkenning en aanpak

Je hoort de term leaky gut steeds vaker vallen, vooral in gesprekken over darmgezondheid, chronische klachten en vermoeidheid. Toch is het voor veel mensen onduidelijk wat een lekkende darm precies is, welke leaky gut symptomen erbij horen en vooral: wat veroorzaakt een lekkende darm?

In dit artikel leggen we op een begrijpelijke manier uit wat er gebeurt bij een verhoogde darmpermeabiliteit, welke factoren hieraan bijdragen en waarom dit bij sommige mensen kan leiden tot uiteenlopende klachten. Geen medische claims, maar wel onderbouwde inzichten uit humaan onderzoek, vertaald naar de praktijk.

Wat bedoelen we met een ‘lekkende darm’?

De officiële medische term voor leaky gut is verhoogde darmpermeabiliteit. De darmwand bestaat uit een laag darmcellen die strak tegen elkaar aan liggen. Tussen deze cellen zitten zogenoemde tight junctions. Zij bepalen welke stoffen wel en niet vanuit de darm in het lichaam terechtkomen.

Bij een gezonde darmwand laten deze verbindingen voedingsstoffen door, maar houden ze bacteriën, toxines en onverteerde eiwitdeeltjes tegen. Wanneer deze barrièrefunctie verstoord raakt, kunnen er ongewenste stoffen doorheen lekken. Dat is wat men bedoelt met een lekkende darm¹.

Hoe kunnen leaky gut symptomen zich uiten? 

Een leaky gut uit zich niet altijd in duidelijke darmklachten. Juist dat maakt het voor veel mensen verwarrend. Leaky gut symptomen kunnen per persoon verschillen en zich op meerdere plekken in het lichaam laten zien.

Veelgenoemde klachten zijn onder andere:

  • Een opgeblazen gevoel of wisselende stoelgang
  • Overgevoeligheden voor bepaalde voedingsmiddelen
  • Vermoeidheid die niet verbetert met rust
  • Brain fog of concentratieproblemen
  • Huidklachten zoals eczeem of acne
  • Gewrichts- of spierpijn zonder duidelijke oorzaak

Niet iedereen met deze klachten heeft automatisch een lekkende darm, maar onderzoek laat zien dat verhoogde darmpermeabiliteit vaker voorkomt bij mensen met chronische ontsteking, metabole klachten of langdurige stress².

Wat zijn de 9 meest voorkomende oorzaken van Leaky Gut? 

Er is zelden één enkele leaky gut syndroom oorzaak. Meestal gaat het om een samenspel van factoren die elkaar versterken. Hieronder bespreken we de 9 belangrijkste oorzaken van leaky gut zoals ze in humaan onderzoek worden beschreven.

1. De rol van voeding en het Westerse voedingspatroon

Een van de meest onderzochte lekkende darm oorzaken is voeding. Met name het Westerse voedingspatroon, rijk aan geraffineerde koolhydraten, toegevoegde suikers en verzadigde vetten, wordt in verband gebracht met verhoogde darmpermeabiliteit¹.

Dit type voeding kan:

  • De samenstelling van het darmmicrobioom veranderen
  • De productie van beschermende slijmlagen verminderen
  • Ontstekingsprocessen in de darmwand versterken

Tegelijkertijd laat onderzoek zien dat vezelrijke voeding juist beschermend werkt, omdat vezels de productie van korte-ketenvetzuren zoals butyraat ondersteunen. Deze stoffen zijn belangrijk voor het herstel en onderhoud van de darmwand¹.

2. Het darmmicrobioom en balans

Het microbioom bestaat uit triljoenen bacteriën die samen een belangrijk ecosysteem vormen. Deze bacteriën helpen bij de vertering, ondersteunen het immuunsysteem en spelen een rol in het behoud van een sterke darmbarrière.

Bij verstoring van dit evenwicht, ook wel dysbiose genoemd, verandert de interactie tussen bacteriën en darmwand. Studies laten zien dat een lagere diversiteit en een afname van butyraat-producerende bacteriën samenhangen met verhoogde darmpermeabiliteit³⁴.

Dit wordt gezien bij verschillende aandoeningen, maar ook bij mensen zonder duidelijke diagnose die langdurig ongezond eten of onder stress staan.

3. Stress als onderschatte oorzaak van een lekkende darm 

Psychologische stress is een belangrijke, maar vaak onderschatte factor als we kijken naar wat veroorzaakt een lekkende darm. Stress activeert de HPA-as, waardoor stresshormonen zoals cortisol vrijkomen.

Deze hormonale veranderingen kunnen:

  • De doorbloeding van de darm beïnvloeden
  • De tight junctions verzwakken
  • Ontstekingssignalen verhogen

Bij mensen met chronische stress of angstklachten wordt vaker een verhoogde darmpermeabiliteit gemeten, vooral in combinatie met darmklachten of inflammatoire darmziekten⁶.

4. Ontstekingen en het immuunsysteem

Een lekkende darm en het immuunsysteem beïnvloeden elkaar voortdurend. Wanneer ongewenste stoffen vanuit de darm in de bloedbaan terechtkomen, activeert dit het afweersysteem. Dat leidt tot laaggradige ontsteking.

Die ontsteking kan op haar beurt de darmwand verder beschadigen, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat. Dit mechanisme wordt gezien bij auto-immuunziekten, metabole aandoeningen en chronische inflammatie⁷.

5. Metabole gezondheid en verhoogde darmpermeabiliteit

Ook metabole factoren spelen een rol bij de oorzaken verhoogde darmpermeabiliteit. Mensen met overgewicht, insulineresistentie of niet-alcoholische leververvetting laten vaker tekenen zien van een verminderde darmbarrière⁹.

Bij deze groepen lijkt:

samen te hangen met het ontstaan en in stand houden van een lekkende darm.

6. Alcohol en toxische belasting

Alcohol is een goed gedocumenteerde factor bij darmpermeabiliteit. Regelmatig of overmatig alcoholgebruik kan de darmwand direct beschadigen en de balans van darmbacteriën verstoren.

Onderzoek toont aan dat mensen met alcoholgebruikstoornissen verhoogde waarden van endotoxinen in het bloed hebben, wat wijst op lekkage vanuit de darm⁹. Ook bij lichtere vormen van leververvetting wordt dit mechanisme waargenomen¹⁰.

7. Slaap, dag-nachtritme en darmgezondheid

Slaap en darmgezondheid zijn nauwer verbonden dan vaak wordt gedacht. Verstoring van het dag-nachtritme beïnvloedt hormonen zoals melatonine, die ook een rol spelen in de bescherming van de darmwand.

Bij mensen met slaaptekort of verstoorde melatonineproductie zijn hogere markers van darmpermeabiliteit gevonden, vooral in combinatie met alcoholgebruik of metabole stress¹².

8. Veroudering en kwetsbaarheid

Met het ouder worden verandert de samenstelling van het microbioom. Bij kwetsbare ouderen ziet men vaker een combinatie van:

  • Lagere bacteriële diversiteit
  • Minder beschermende vetzuren
  • Hogere ontstekingswaarden

Deze veranderingen worden in verband gebracht met een verhoogde darmpermeabiliteit en algemene kwetsbaarheid⁴.

9. Genetische gevoeligheid

Tot slot speelt genetische aanleg een rol. Bepaalde genetische varianten beïnvloeden hoe stevig de darmbarrière is opgebouwd. Zo is een variant in het PTPN2-gen geassocieerd met verhoogde darmpermeabiliteit en ernstigere leverziekte bij mensen met NAFLD⁹.

Genetica bepaalt niet alles, maar kan wel verklaren waarom sommige mensen gevoeliger zijn voor dezelfde leefstijlfactoren dan anderen.

Waarom klachten zo verschillend kunnen zijn

Een belangrijk inzicht uit onderzoek is dat leaky gut geen op zichzelf staande aandoening is, maar onderdeel van een breder netwerk van processen. Daarom verschillen leaky gut symptomen sterk per persoon.

Factoren zoals voeding, stress, slaap, hormonen, microbioom en genetische aanleg bepalen samen hoe en waar klachten zich uiten.

Er zijn meerdere oorzaken voor een leaky gut

Een lekkende darm ontstaat zelden door één oorzaak. Meestal gaat het om een opeenstapeling van leefstijl- en gezondheidsfactoren die samen leiden tot verhoogde darmpermeabiliteit. Door deze bredere context te begrijpen, wordt ook duidelijk waarom een persoonlijke en integrale benadering zo belangrijk is.

Denk je last te hebben van een leaky gut? 

Als je jezelf herkent in de klachten die we hierboven hebben beschreven, kan dat best frustrerend zijn. Vage symptomen, wisselende klachten en geen duidelijke oorzaak kunnen het gevoel geven dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Juist bij darmproblemen zoals een mogelijke leaky gut is het belangrijk om verder te kijken dan alleen losse symptomen.

Bij NewMedix werken we vanuit een functionele geneeskunde-benadering. Dat betekent dat we samen onderzoeken waarom jouw klachten zijn ontstaan. Tijdens een gratis adviesgesprek kijken we naar voeding, leefstijl, stress, hormonen, darmgezondheid en andere onderliggende factoren. Via onze website kun je eenvoudig een intake en consult aanvragen om te bespreken hoe we jou persoonlijk kunnen begeleiden.

Ons doel is niet alleen klachten verminderen, maar je lichaam weer in balans brengen. Met de juiste inzichten, begeleiding en stappen werken we toe naar meer rust in je systeem, betere energie en vertrouwen in je gezondheid.

Inspanningsintolerantie
Colorlib Tim Kors dinsdag februari, 2026 0

Inspanningsintolerantie bij het chronisch vermoeidheidssyndroom

Veel mensen beschrijven hun dagelijks leven met deze zin: “Ik doe een minimale inspanning en mijn lichaam schakelt uit.” Een paar minuten wandelen, een trap oplopen, of zelfs even concentreren leidt vaak tot een diepe en onevenredige uitputting. Deze ervaring, waar veel patiënten mee worstelen, heeft een naam. Het is een van de meest invaliderende symptomen van het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS): inspanningsintolerantie.

Het gaat niet om motivatie of te weinig training. Het is een veranderde biologische reactie. Deze reactie beperkt het organisme in het efficiënt produceren en reguleren van energie.

Wat is inspanningsintolerantie?

Inspanningsintolerantie betekent dat het lichaam niet goed omgaat met fysieke of mentale belasting. Dit gebeurt vaak met een duidelijke verergering van de klachten, meestal vertraagd. Bij CVS ziet dit fenomeen er meestal zo uit:

  • Intense vermoeidheid of uitputting.
  • Spierpijnaanvallen.
  • Brain fog of mentale mist.
  • Een gevoel van “fysieke kater” dat meerdere dagen kan aanhouden na een minimale inspanning.

Inspanningsintolerantie betekent niet alleen vermoeidheid tijdens de activiteit. Het verwijst ook naar de achteruitgang erna, wat post-exertionele malaise wordt genoemd. Dit patroon is belangrijk om CVS te onderscheiden van andere soorten gewone vermoeidheid.

Bovendien benadrukt het rapport van het Institute of Medicine dat deze verergering vaak uren later verschijnt en zich gedurende meerdere dagen of weken kan uitstrekken. Het weerspiegelt daadwerkelijk een biologische verstoring in de reactie op inspanning.¹

Belangrijkste symptomen van inspanningsintolerantie bij CVS

Wat de symptomen van inspanningsintolerantie betreft, verschijnen ze niet altijd meteen. Bij een groot aantal patiënten treden ze pas na enkele uren of zelfs een dag op na het uitvoeren van een activiteit. We zien dit nauwkeuriger in deze tabel:

Veelvoorkomende manifestatie Hoe het wordt ervaren in het dagelijks leven
Extreme vermoeidheid Gevoel van uitputting dat niet verbetert met rust
Spier- en gewrichtspijn Stijfheid en pijn na lichte bewegingen
Mentale mist Moeite om zich te concentreren of woorden te vinden
Verergering van slaap Niet-herstellende slaap na minimale activiteit
Griepachtig gevoel Algemeen malaise zonder duidelijke infectie

Deze combinatie van symptomen verklaart waarom veel mensen met CVS hun activiteit geleidelijk beperken. Meer dan een gebrek aan motivatie laten ze bepaalde activiteiten achterwege om zichzelf te beschermen. 

Waarom ontstaat inspanningsintolerantie bij het chronisch vermoeidheidssyndroom?

Inspanningsintolerantie bij het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS/ME) is geen kwestie van conditieverlies, motivatie of “te weinig trainen”. Het is het gevolg van een fundamenteel verstoorde biologische reactie op inspanning, waarbij meerdere lichaamssystemen gelijktijdig ontregeld raken.

Een centraal mechanisme is verstoorde energieproductie op celniveau. Bij veel mensen met CVS functioneren de mitochondriën, de energieproducerende onderdelen van de cel, minder efficiënt. Hierdoor kan ATP, de directe energiedrager van het lichaam, niet in voldoende mate worden aangemaakt. Het gevolg is een structureel lage bio-energetische capaciteit. Zodra de energievraag toeneemt, bijvoorbeeld door lopen, denken of emotionele prikkels, ontstaat er direct een energietekort.

Daarnaast is de energiestofwisseling ontregeld. Het lichaam schakelt minder flexibel tussen energiebronnen, wat leidt tot inefficiënte verbranding, meer oxidatieve stress en een verhoogde ontstekingsactiviteit. Deze metabole ontregeling gaat vaak samen met aanhoudende immuunactivatie en lage graad neuro-inflammatie, waardoor de signaaloverdracht tussen hersenen, zenuwstelsel en spieren verder wordt verstoord.

Bij een aanzienlijk deel van de patiënten speelt ook een ontregeling van de stress- en regulatiesystemen een belangrijke rol. Uitputting van de HPA-as en verstoring van het autonome zenuwstelsel zorgen ervoor dat het lichaam onvoldoende kan aanpassen aan belasting. Het cardiovasculaire systeem reageert daardoor disproportioneel op inspanning, met verschijnselen zoals een snelle hartslag, duizeligheid, zwakte of een grieperig gevoel bij minimale activiteit.

Wat inspanningsintolerantie bij CVS onderscheidt van gewone vermoeidheid, is dat inspanning niet alleen tijdelijk uitput, maar vaak een vertraagde en systemische terugval veroorzaakt. Deze zogenoemde post-exertionele malaise ontstaat uren tot dagen na de inspanning en kan meerdere dagen of zelfs weken aanhouden. Tijdens zo’n terugval raken energieproductie, immuunregulatie en neurologische functies opnieuw ontregeld.

Samengevat is inspanningsintolerantie bij CVS het gevolg van een samenloop van:

  • verminderde cellulaire energieproductie
  • ontregelde energiestofwisseling
  • chronische ontstekings- en neuro-inflammatoire processen
  • verstoring van stressregulatie en autonoom zenuwstelsel

Het lichaam beschikt hierdoor niet over de fysiologische reserves om normale belasting op te vangen. Inspanning wordt geen trainingsprikkel, maar een biologische stressor.

Het perspectief van functionele en integratieve geneeskunde

In de functionele geneeskunde zien we inspanningsintolerantie als een signaal van meerdere verstoorde systemen. Bij het aanpakken van dit probleem kijken we vaak naar de onderliggende oorzaken die de energie van het lichaam verminderen.

Bij Newmedix starten we met een grondige evaluatie. We kijken naar ontstekingsmarkers, voedingsstatus, mitochondriale functie, hormonale balans en stressrespons. Deze aanpak laat ons zien waarom twee mensen met dezelfde diagnose inspanningsintolerantie zo verschillend kunnen ervaren.

Ondersteuning van mitochondriale functie en energiestofwisseling

Volgens ons is een belangrijke pijler van de behandeling het geleidelijk herstellen van de energieproductie. Dit vereist optimalisatie van essentiële micronutriënten. Deze nutriënten zijn betrokken bij de mitochondriale ademhalingsketen, zoals magnesium, co-enzym Q10 en bepaalde B-vitamines. Hun effectiviteit op de energiefunctie bij CVS is beschreven.

Voeding is ook belangrijk. Aanpassingen in het dieet van mensen met CVS hebben in sommige studies laten zien dat ze vermoeidheidssymptomen en kwaliteit van leven kunnen verbeteren. Het bewijs hiervoor is echter beperkt en wisselend.³

De oplossing? Gepersonaliseerde en gedoseerde leefstijlstrategieën

In tegenstelling tot algemene adviezen om “meer te bewegen,” is het bij CVS beter om strategieën te gebruiken die inspanning doseren. Het doel is niet te forceren, maar het lichaam geleidelijk uithoudingsvermogen terug te laten winnen zonder terugvallen⁴

Kleine aanpassingen in je dagelijkse ritme, slaap en stressmanagement zijn nuttig. Ze helpen de ontstekingsbelasting te verlagen en de tolerantie geleidelijk te verbeteren. Het is belangrijk om ieders energiegrenzen te respecteren. Dit voorkomt dat symptomen verergeren.

De aanpak van Newmedix: diagnose en behandeling op maat

Zoals gezegd voert NewMedix geavanceerde testen uit en maakt het gepersonaliseerde behandelplannen om mensen met CVS te helpen omgaan met inspanningsintolerantie. In plaats van ons alleen op het symptoom te richten, werken we aan de biologische basis die het ondersteunt. Dat wil zeggen, aan:

  • De cellulaire energie van ieder individu.
  • De eventuele ontstekingen in het hele lichaam.
  • Voeding.
  • Regulatie van het zenuwstelsel.

Deze aanpak biedt ons de mogelijkheid om geleidelijke interventies uit te voeren met als doel de energiestofwisseling te herstellen en de kwaliteit van leven te verbeteren. Dat wel, altijd met respect voor het tempo van elk van onze patiënten.

Energie herstellen is een proces, geen wedstrijd

Inspanningsintolerantie bij chronisch vermoeidheidssyndroom is beperkend. Het is ook een signaal dat het lichaam anders behandeld moet worden. Als we de oorzaken begrijpen en ze persoonlijk aanpakken, is de kans groot dat we vooruitgang boeken. Dit kan leiden tot meer energie en een voorspelbaarder leven.

Als je dit patroon herkent in je dagelijkse leven, is een diepgaande en functionele evaluatie de eerste stap om te begrijpen wat je energie blokkeert en hoe je kunt beginnen met herstel. Vraag een gratis adviesgespek aan en we beginnen.

Vagusstimulatie
Colorlib Tim Kors maandag februari, 2026 0

Vagusstimulatie in de functionele geneeskunde

Veel patiënten komen naar een medische consultatie met een herkenbaar, maar moeilijk te omschrijven gevoel: hun lichaam komt niet tot rust. Ondanks voldoende slaap of pogingen om te ontspannen, blijven ze interne spanning voelen. Ze kunnen last hebben van een zware spijsvertering, mentale vermoeidheid, of te veel reacties op stress. Vaak is er geen duidelijke pathologie, maar er is wel een patroon. Het zenuwstelsel is altijd geactiveerd.

Op fysiologisch niveau hangt deze disbalans vaak samen met een lagere capaciteit van het zenuwstelsel. Het kan moeilijker zijn om terug te keren naar rust en herstel. De nervus vagus speelt hierin een belangrijke rol. Het is de belangrijkste zenuwbaan van het parasympathische zenuwstelsel.

In feite is vagusstimulatie een gebied van toenemende interesse binnen de functionele geneeskunde. En dat als onderdeel van een integrale benadering (en niet als een geïsoleerde techniek), gericht op het herstellen van de neurofysiologische regulatie.

Wat is de nervus vagus en wat is zijn klinische functie?

De nervus vagus is de hersenzenuw met de grootste verspreiding in het lichaam. Hij verbindt de hersenstam met het hart, de longen, het spijsverteringsstelsel en vele andere structuren die betrokken zijn bij de immuunrespons. Zijn belangrijkste functie is het bevorderen van rust, spijsvertering en herstel.¹

Vanuit klinisch oogpunt fungeert de nervus vagus als een continue modulator. Daarom helpt een goede vagale tonus bij het aanpassen van de hartslag, het verbeteren van de spijsvertering en het reguleren van de ontstekingsrespons. Wanneer deze signaaloverdracht verzwakt is, raakt het evenwicht tussen activatie en herstel verstoord.

En hoe wordt vagusstimulatie klinisch gedefinieerd en benaderd?

De waarheid is dat vagusstimulatie een geheel van interventies omvat die gericht zijn op het verhogen of normaliseren van zijn functionele activiteit. Deze klinische interventies kunnen invasief of niet-invasief zijn, en direct of indirect.

Het medische doel van vagusstimulatie is meer dan alleen het activeren van de zenuw. Het gaat om het herstellen van een modulatie die beter past bij het autonome zenuwstelsel.

Binnen de functionele geneeskunde hoort deze visie bij de globale evaluatie van de patiënt. Daarom worden verschillende factoren bekeken, zoals stress, ontstekingen, darmgezondheid en voeding.

Welke factoren worden geëvalueerd? Nervus vagus, chronische stress en het autonome zenuwstelsel

Chronische stress verstoort namelijk geleidelijk het sympathisch-parasympathisch evenwicht. Verschillende studies hebben aangetoond dat een vermindering van de vagale tonus geassocieerd is met:

  • Een slechtere emotionele regulatie.
  • Een sterkere reactie op stressvolle situaties.
  • Een lagere capaciteit voor fysiologisch herstel.²

Vanuit dit perspectief helpt de stimulatie van de vagale functie het lichaam beter te reageren op deze drie aspecten. Het ondersteunt ook de terugkeer naar een gezonde balans.

De relatie tussen vagusstimulatie en neuro-inflammatie

Een ander zeer belangrijk aspect van de nervus vagus is zijn rol in het reguleren van ontstekingen. Via de zogenaamde cholinerge anti-inflammatoire route moduleert de nervus vagus de afgifte van pro-inflammatoire cytokinen door het immuunsysteem.

In die context beschreef Kevin Tracey dit mechanisme als een neuro-immunologische reflex, waarbij vagale activatie buitensporige ontstekingsreacties kan afzwakken³ Deze bevinding is van groot belang bij laaggradige neuro-inflammatie, aangezien aanhoudende immuunactivatie bijdraagt aan cognitieve symptomen, vermoeidheid en stemmingsstoornissen.

Daarom is vagusstimulatie een aanvullende strategie voor inflammatoire controle, maar altijd binnen een geïndividualiseerd klinisch plan.

De hersen-darm-as, een route voor vagale regulatie

Daarnaast is de nervus vagus de belangrijkste zenuwbaan van het parasympathische zenuwstelsel. Daardoor bemiddelt hij in de bidirectionele communicatie tussen de hersenen en verschillende viscerale organen, waaronder het maag-darmkanaal. Deze functie is belangrijk voor de regulatie van basisfysiologische reacties. Denk aan de modulatie van de hartslag en de spijsverteringsactiviteit.

Op deze manier is de verbinding tussen hersenen en darmen fundamenteel voor het evenwicht. Binnen deze verbinding reguleert de nervus vagus het autonome zenuwstelsel. Concreet:

  • Hij helpt en bevordert betere rust en spijsvertering om het lichaam te kalmeren.
  • Hij verlaagt de hartslag, ademhaling en bloeddruk.
  • Hij bestrijdt stress om ontspanning, herstel en emotioneel en digestief evenwicht te bevorderen.

De anatomie en het bereik van dit netwerk zijn goed beschreven in studies over de hersen-darm-as. De meeste parasympathische innervatie in het lichaam komt van de nervus vagus. Deze zenuw stuurt sensorische informatie van de organen naar het centrale zenuwstelsel.⁴

Strategieën om de nervus vagus te stimuleren

Binnen de functionele geneeskunde is vagale stimulatie een onderdeel van een breder plan. Dit plan houdt rekening met verschillende verbonden systemen. Interventies moeten passen bij het klinische profiel van elke patiënt. Ze mogen nooit als algemene aanbevelingen worden gebruikt.

Strategie Doel
De ademhaling reguleren Parasympathische activiteit bevorderen
De slaap verbeteren Neuro-endocrien herstel ondersteunen
De voeding optimaliseren Neurotransmissie en ontstekingscontrole ondersteunen
Activeren van lichaam-geest-responsen De stressrespons moduleren

Deze strategieën creëren een gunstiger fysiologisch milieu voor vagale signalering.

Wetenschappelijk bewijs: reikwijdte en beperkingen

De wetenschappelijke literatuur toont aan dat het moduleren van de nervus vagus positieve effecten kan hebben. Dit betreft stressregulatie, ontsteking, en de communicatie tussen de hersenen en darmen. De resultaten hangen echter af van de klinische context. Niet alle mechanismen zijn volledig gedefinieerd.

Vanuit een voorzichtige benadering ondersteunen zowel de gegevens als de klinische ervaring het gebruik ervan als aanvulling binnen een geïndividualiseerd therapeutisch plan, en niet als enige interventie.⁴

De klinische benadering van NewMedix

Bij NewMedix kijken we naar vagusstimulatie vanuit de functionele geneeskunde. We integreren dit in gepersonaliseerde protocollen. Deze protocollen zijn gebaseerd op een grondige evaluatie van het zenuwstelsel, de ontstekingsstatus en de leefstijlfactoren van elke patiënt.

Elke klinische beoordeling die we doen, zoekt naar bronnen van fysiologische stress. We onderzoeken verstoringen van de darm-hersen-as en disbalansen die het zelfregulerend vermogen van het lichaam beperken. Op basis van deze informatie maken we gepersonaliseerde plannen. Deze plannen zijn gericht op het verbeteren van de veerkracht van het zenuwstelsel en het ondersteunen van functioneel herstel.

We analyseren elk geval op maat. Dit helpt ons te ontdekken welke interventies het beste werken. Zo kunnen we het zenuwstelsel in balans brengen en het welzijn van elke persoon verbeteren.

Als je denkt dat je symptomen hebt die passen bij een ontregeling van het zenuwstelsel, kan een integrale analyse van jouw situatie duidelijkheid bieden. Bij NewMedix begeleiden we dit proces met een gedetailleerde klinische evaluatie en een therapeutische aanpak die is afgestemd op jouw behoeften. Vraag je gratis adviesgesprek aan.

bio-identieke hormonen
Colorlib Isabelle Arts vrijdag januari, 2026 0

Hoe kunnen bio-identieke hormonen het welzijn tijdens de menopauze verbeteren?

De meeste vrouwen herinneren zich precies wanneer ze merkten dat er iets veranderde. Misschien was het de eerste nacht dat ze wakker werden, doorweekt van het zweet, met een versnelde hartslag en het gevoel dat ze niet meer konden slapen. Of misschien was het op een gewone dag, toen ze merkte dat concentreren moeilijker werd, dat hun geduld sneller op was, of dat de energie simpelweg ontbrak.

De menopauze begint meestal geleidelijk. Aanvankelijk zijn de veranderingen stil en onopvallend. Maar uiteindelijk verstoren de symptomen het dagelijks leven. Het is geen ziekte, maar een fase. In deze fase verandert de hormonale balans die een vrouw jarenlang heeft gehad.

In dit moment komen bio-identieke hormonen in beeld. Maar wat zijn ze precies, hoe werken ze en waarom zouden ze een effectieve optie kunnen zijn voor vrouwen die door de menopauze gaan?

Wat zijn bio-identieke hormonen?

Bio-identieke hormonen zijn verbindingen die chemisch identiek zijn aan de natuurlijke hormonen van het lichaam. Ze worden gemaakt om precies dezelfde moleculaire structuur te hebben als menselijke hormonen, zoals estradiol of progesteron. Deze hormonen circuleren tijdens het vruchtbare leven van de vrouw.

Veel vrouwen zien bio-identieke hormonen als een “natuurlijker” alternatief voor traditionele synthetische hormonen. De wetenschappelijke literatuur laat zien dat bio-identieke hormoontherapie vooral effectief is wanneer deze wordt toegepast binnen een zorgvuldig klinisch kader. Onder medische begeleiding kan hormoontherapie bijdragen aan het verminderen van menopauzale klachten, zoals opvliegers, en positieve effecten hebben op de botgezondheid. ¹

Bio-identieke hormoontherapie: wanneer één aanpak niet volstaat

Bio-identieke hormoontherapie behandelt menopauzale symptomen niet met één standaardtherapie. Het gaat ervan uit dat elke vrouw uniek is. Dit houdt in dat hormonale niveaus via medische tests worden geëvalueerd. Ook wordt gekeken naar hoe deze niveaus samenwerken met voeding, stress, beweging en slaap.

Op basis van deze evaluatie wordt een persoonlijk behandelplan opgesteld dat niet alleen de hormoonspiegels optimaliseert, maar ook onderliggende factoren aanpakt die menopauzeklachten kunnen verergeren.

Sommige studies suggereren dat hormoontherapie vasomotorische symptomen, zoals opvliegers en nachtelijk zweten, kan verminderen en zo de levenskwaliteit van vrouwen in de menopauze kan verbeteren. Dit geldt echter alleen wanneer de behandeling zorgvuldig wordt afgestemd op het individuele risicoprofiel en de verwachte voordelen. ²

Hoe merk je de verschillen na bio-identieke hormonen?

Veel vrouwen zien de overgang met bio-identieke hormonen als een terugkeer naar hun normale staat. Ze merken op dat hun slaap beter wordt en dat stemmingswisselingen minder heftig zijn. Ook hun algemeen welzijn lijkt te verbeteren. Hoewel deze ervaringen verschillen, is er een gemeenschappelijk gevoel: er wordt weer naar het lichaam geluisterd. 

Op fysiologisch niveau is het belangrijkste doel van hormoontherapie het herstellen van evenwichtige interne communicatie. Hierdoor kunnen verschillende lichaamssystemen, zoals de hersenen, het metabolisme, de botten en het cardiovasculaire systeem, beter samenwerken.

Bio-identieke hormonen vergelijken

Tijdens de menopauze verliest het lichaam niet alle hormonen tegelijk. Het verandert hoe ze worden gemaakt, afgebroken en met elkaar communiceren. Deze disbalans verklaart waarom twee vrouwen deze fase zo anders kunnen ervaren. De een heeft opvliegers en angst, de ander voelt zich uitgeput en verliest motivatie, en weer een andere heeft slaapproblemen.

Begrijpen hoe elk hormoon werkt, helpt bij het maken van een bio-identieke hormoontherapie. Deze therapie kan worden aangepast aan leeftijd, menopauzale status en de symptomen die iemand voelt.

Bio-identiek hormoon Belangrijkste functie Potentieel klinisch voordeel
Estradiol Reguleren van temperatuur en hersenfunctie. Vermindering van opvliegers en verbetering van stemming.
Progesteron Moduleren van slaap en rust. Diepere slaap en minder angst.
Testosteron* Energie leveren en helpen bij spiermassa-opbouw. Meer fysieke vitaliteit en verbeterde libido.

*Het gebruik van testosteron wordt zeer zorgvuldig beoordeeld en alleen toegediend wanneer dit klinisch is aangewezen. Dit hormoon kan dominant worden als de algemene balans verstoord raakt, wat invloed heeft op energie, spiermassa en welzijn. ³

Wetenschappelijk bewijs en veiligheidsaspecten

Het is belangrijk te benadrukken dat er geen “one-size-fits-all” therapie is voor vrouwen. Elke hormoonbehandeling moet worden aangepast aan persoonlijke omstandigheden, medische geschiedenis en het risicoprofiel van de patiënt.

De wetenschappelijke literatuur laat zien dat bio-identieke hormoontherapie vooral effectief is wanneer deze wordt toegepast binnen een zorgvuldig klinisch kader. Onder medische begeleiding kan hormoontherapie bijdragen aan het verminderen van menopauzale klachten, zoals opvliegers, en positieve effecten hebben op de botgezondheid.

Deze behandeling is met name geschikt voor vrouwen bij wie de therapie goed aansluit op het persoonlijke hormonale profiel. Een goede medische opvolging zorgt ervoor dat de behandeling optimaal wordt afgestemd en veilig en effectief kan worden ingezet. ²

De integrale aanpak van Newmedix: verder kijken dan alleen hormonen

Precies daarom vertrekt Newmedix bij de behandeling van menopauze vanuit de overtuiging dat de symptomen niet alleen te maken hebben met een tekort aan geïsoleerde hormonen, maar met een geleidelijke herbalancering van het hele lichaam. Daarom combineren wij bio-identieke hormoontherapie met functionele geneeskundige strategieën zoals:

  • Gepersonaliseerde voedingsanalyse van elke patiënt.
  • Supplementatie volgens de specifieke behoeften van elke vrouw.
  • Leefstijladviezen die het hormonale evenwicht ondersteunen.
    Continue monitoring van de klinische vooruitgang.

Deze aanpak, met een veel holistischer karakter, richt zich niet alleen op symptoomverlichting, maar op het bevorderen van algemeen welzijn en gezondheid op lange termijn.

Een bewustere en meer gebalanceerde menopauze

De menopauze is een belangrijke levensovergang. Het hoeft niet altijd gepaard te gaan met ongemak. Hier komen bio-identieke hormonen om de hoek kijken. Wanneer ze deel uitmaken van een gepersonaliseerd plan, kunnen ze een waardevol hulpmiddel zijn. Veel vrouwen gebruiken ze om symptomen te verlichten en hun welzijn te verbeteren.

Als jij je ook in deze fase bevindt en je je afvraagt, welk pad het meest geschikt is voor jou, dan zal professionele en op maat gemaakte begeleiding zoals die van NewMedix een grote stap vooruit betekenen in jouw levenskwaliteit. Vraag je gratis adviesgesprek aan en wij helpen je! 

alfa liponzuur
Colorlib Tim Kors donderdag januari, 2026 0

Wat weten we over alfa-liponzuur bij leverziekten?

De lever is een van de drukst werkende organen in het lichaam. Ze verwerkt voedingsstoffen, regelt de energiehuishouding, breekt hormonen af en helpt bij ontgifting. Dit gebeurt continu, vaak zonder dat we ons daarvan bewust zijn. Pas wanneer deze processen uit balans raken, ontstaan er klachten of afwijkingen in bloedwaarden.

Een van de meest voorkomende leverproblemen is leververvetting, tegenwoordig vaak aangeduid als NAFLD of MASLD. Hierbij slaat de lever te veel vet op, wat op termijn kan leiden tot ontsteking en functieverlies. Veel mensen met leververvetting voelen zich lange tijd “redelijk oké”, maar merken wel dat hun lichaam trager reageert, dat afvallen lastig is of dat vermoeidheid steeds meer op de voorgrond komt.

In onderzoek naar levergezondheid wordt alfa-liponzuur steeds vaker genoemd. Niet als medicijn, maar als een stof die betrokken is bij energieproductie, bescherming tegen oxidatieve schade en de verwerking van suikers en vetten. Dat maakt het interessant, maar ook verwarrend. Wat zegt menselijk onderzoek hier nu écht over? En waar moeten we voorzichtig zijn met conclusies?

Wat is alfa-liponzuur?

Alfa-liponzuur is een stof die het lichaam zelf in kleine hoeveelheden kan aanmaken en die ook via voeding wordt opgenomen. In het lichaam speelt het een rol bij de energieproductie in onze cellen. Dit proces vindt vooral plaats in de mitochondriën, de structuren in de cel die verantwoordelijk zijn voor het omzetten van voedingsstoffen in energie.

Daarnaast wordt alfa-liponzuur vaak omschreven als antioxidant. Dat betekent dat het betrokken is bij het neutraliseren van stoffen die ontstaan tijdens normale stofwisselingsprocessen. Wanneer deze stoffen zich ophopen, kunnen ze schade veroorzaken aan cellen en weefsels.

In overzichtsstudies bij mensen wordt alfa-liponzuur daarom regelmatig genoemd in relatie tot veroudering en metabole gezondheid¹. Belangrijk om te benadrukken: dit betekent niet dat alfa-liponzuur “ingrijpt” of corrigeert zoals een medicijn dat zou doen. Het ondersteunt processen die al in het lichaam aanwezig zijn.

De link tussen alfa-liponzuur en leververvetting

Bij veel leverziekten, en met name leververvetting, speelt insulineresistentie een belangrijke rol. Dat betekent dat het lichaam minder goed reageert op insuline. Hierdoor worden suikers en vetten anders verwerkt en komt er relatief meer belasting op de lever te liggen. De lever slaat dan gemakkelijker vet op.

In een gecontroleerde studie bij mensen met obesitas en leververvetting werd alfa-liponzuur gedurende twaalf weken gebruikt. Tijdens deze periode werd een verbetering gezien in de manier waarop het lichaam met insuline omging. Ook bepaalde vetten in het bloed namen af. Opvallend was dat de leverenzymen nauwelijks veranderden ten opzichte van de placebogroep².

Een andere studie bij mensen met leververvetting liet zien dat alfa-liponzuur vooral invloed had op oxidatieve stress, terwijl standaard leverwaarden zoals ALT en AST vergelijkbaar bleven tussen de groepen³. Dit laat zien dat veranderingen in onderliggende processen niet altijd direct zichtbaar zijn in routinebloedonderzoek.

In een latere studie werd alfa-liponzuur gecombineerd met vitamine E. Daar zag men niet alleen verbeteringen in de insulinehuishouding, maar ook een duidelijkere afname van vetophoping in de lever, gemeten via beeldvorming⁴. Dit suggereert dat alfa-liponzuur vooral effect lijkt te hebben binnen een bredere metabole context, en minder als op zichzelf staande interventie.

Alfa-liponzuur als antioxidant in de lever

Oxidatieve stress ontstaat wanneer er meer schadelijke stoffen worden gevormd dan het lichaam kan neutraliseren. Bij leververvetting speelt dit proces een belangrijke rol, zowel bij het ontstaan als bij de verergering ervan.

In menselijke studies werd alfa-liponzuur in verband gebracht met:

  • een afname van markers die wijzen op vetgerelateerde schade
  • een toename van het totale antioxidatieve vermogen van het lichaam³

Dit sluit aan bij bredere literatuur waarin alfa-liponzuur wordt gezien als een stof die helpt bij het bewaren van balans tussen belasting en herstel¹.

Voor veel mensen is dit een belangrijk inzicht. Het betekent dat er mogelijk al iets verandert op procesniveau, zelfs wanneer klachten of bloedwaarden nog niet duidelijk verbeteren. Tegelijkertijd is het essentieel om realistisch te blijven: dit gaat over ondersteuning van processen, niet over het genezen of behandelen van leverziekten.

Leverenzymen en levergezondheid

Wanneer mensen denken aan levergezondheid, denken ze vaak direct aan leverenzymen in het bloed. Deze waarden zijn belangrijk, maar geven niet altijd het volledige beeld van wat er in de lever gebeurt.

In meerdere studies met alfa-liponzuur verbeterden processen zoals insulinegevoeligheid en oxidatieve balans, terwijl leverenzymen weinig veranderden²³. Dit betekent niet dat er niets gebeurt in de lever. Het laat vooral zien dat enzymen soms pas later reageren of minder gevoelig zijn voor vroege metabole veranderingen.

Dat beeld wordt bevestigd door een studie bij mensen met MASLD waarin alfa-liponzuur werd gecombineerd met mariadistel en een mediterraan voedingspatroon. Over een periode van 24 weken nam de vetophoping in de lever duidelijk af, gemeten met geavanceerde beeldvormingstechnieken⁶. Dit soort metingen geeft vaak meer inzicht dan bloedwaarden alleen.

Ontgifting en de rol van de lever

De lever speelt een centrale rol bij ontgifting. Veel mensen koppelen alfa-liponzuur hier automatisch aan. In menselijk onderzoek bij leverziekten is echter nog weinig directe data beschikbaar over alfa-liponzuur en specifieke ontgiftingsroutes.

Wat wel duidelijk is, is dat alfa-liponzuur betrokken is bij processen die de lever ondersteunen in haar dagelijkse werk, zoals energiestofwisseling en bescherming tegen oxidatieve belasting¹. Op basis van de huidige humane data kunnen er geen specifieke uitspraken worden gedaan over het versnellen of verbeteren van ontgifting zelf.

Wat weten we nog niet?

Er wordt veel gesproken over de darm-lever-as, het immuunsysteem en zelfs de hersenen in relatie tot levergezondheid. Voor alfa-liponzuur geldt dat deze verbanden bij leverpatiënten bij mensen nog nauwelijks zijn onderzocht⁴.

Daarnaast spelen genetische en epigenetische factoren een rol. Sommige mensen ontwikkelen leververvetting sneller dan anderen, zelfs bij een vergelijkbare leefstijl⁷. Er is op dit moment geen bewijs dat alfa-liponzuur deze aanleg verandert of beïnvloedt.

Leefstijl blijft bepalend

Interessant is dat dezelfde processen waarop alfa-liponzuur invloed heeft, ook sterk worden beïnvloed door leefstijl. Grote studies laten zien dat factoren zoals slechte slaap, weinig beweging en verstoring van het dag-nachtritme samenhangen met een hogere kans op leververvetting¹.

Ook voedingspatronen spelen een belangrijke rol. Uit overzichtsstudies blijkt dat mediterrane voedingspatronen samenhangen met een lagere kans op het ontstaan en verergeren van leververvetting⁴.

Dit onderstreept een belangrijk punt: levergezondheid is geen kwestie van één stof of één interventie, maar van het geheel.

Hoe kan Newmedix helpen?

Bij Newmedix wordt levergezondheid bekeken vanuit samenhang. Niet alleen de lever zelf, maar ook stofwisseling, leefstijl, slaap, stress en energiehuishouding worden meegenomen. Uit menselijk onderzoek blijkt dat alfa-liponzuur vooral wordt gelinkt aan processen zoals insulinegevoeligheid en bescherming tegen oxidatieve belasting bij metabole leverproblemen⁴.

Binnen de functionele geneeskunde draait het daarom niet om snelle oplossingen, maar om inzicht. Wat belast het systeem? Wat houdt klachten in stand? En welke patronen zijn zichtbaar in jouw situatie? Door deze verbanden beter te begrijpen, ontstaat ruimte om gerichter naar gezondheid te kijken.

Wil je dit niet alleen lezen maar ook persoonlijk laten uitzoeken, dan kun je een gratis adviesgesprek overwegen om samen te onderzoeken welke factoren in jouw situatie een rol spelen.

Immuunsysteem en Long COVID wat is hun onderlinge relatie
Colorlib Tim Kors zondag december, 2025 0

Immuunsysteem en Long COVID: wat is hun onderlinge relatie?

Veel patiënten vertellen: “Ik heb geen COVID meer, maar ik voel me nog steeds niet mezelf.” Sommigen zijn al uitgeput bij het opstaan, anderen hebben aanhoudende spierpijn of ervaren een hardnekkige hersenmist waardoor focussen moeilijk wordt. De acute infectie is voorbij, maar het lichaam gedraagt zich alsof het nog steeds ergens tegen vecht.

Bij een deel van deze mensen vinden we dezelfde rode draad: het immuunsysteem heeft zich na SARS‑CoV‑2 niet volledig “gereset”. De sterke immuunactivatie die tijdens de infectie noodzakelijk was, blijft bij hen in meer of mindere mate aanstaan. Dit leidt tot een toestand van chronische, laaggradige ontsteking en een reeks hardnekkige klachten¹

Hoe beïnvloedt Long COVID het immuunsysteem?

Bij Long COVID zien we geregeld een soort “immuun‑echo”:

  • aanhoudende activering van afweercellen en verhoogde ontstekingsstoffen (cytokinen)
  • tekenen van immuundysregulatie en soms auto‑antilichamen
  • aanwijzingen voor virale resten of persisterende antigenen die het immuunsysteem blijven prikkelen ²

Deze processen hangen samen met veelvoorkomende symptomen als vermoeidheid, spier‑ en gewrichtspijn, cognitieve problemen en slaapproblemen³.

Daarnaast kan chronische ontsteking andere structuren aantasten. Veranderingen in de bloed‑hersenbarrière, neuro‑inflammatie en microklonters worden in verband gebracht met “brain fog” en andere neurologische klachten⁵. Tegelijkertijd worden bij Long COVID vaak verstoringen van het darmmicrobioom en verhoogde darmpermeabiliteit gevonden. Dit draagt bij aan systemische ontsteking en beïnvloedt via de darm‑brein‑ en darm‑HPA‑as zowel immuunsysteem als hersenfunctie⁸.

De rol van het stresssysteem (HPA‑as) in Long COVID

Het stresssysteem – vooral de hypothalamus‑hypofyse‑bijnier (HPA)‑as – vormt normaal een belangrijke rem op ontsteking. Cytokinen die vrijkomen bij infectie activeren de HPA‑as; het daaropvolgende cortisol dempt vervolgens de ontstekingsreactie en helpt schade te beperken¹¹.

Bij COVID‑19 en Long COVID zijn meerdere vormen van HPA‑ontregeling beschreven:

  • SARS‑CoV‑2 kan direct de hypothalamus, hypofyse en bijnieren aantasten en zo de stressas verstoren ¹².
  • Een veranderde darm‑brein‑HPA‑as met dysbiose, verminderde vagus‑activiteit en ontregelde neurotransmitters kan leiden tot afwijkende cortisolspiegels en neuro‑inflammatie ¹³.
  • Een verzwakte of vlakke HPA‑respons vermindert de rem op pro‑inflammatoire cytokinen, wat bijdraagt aan chronische laaggradige ontsteking, vermoeidheid, stemmingsklachten en cognitieve problemen ⁸.

Nieuwe modellen beschrijven Long COVID als een verstoring van een vagus–HPA–mitochondriën‑as: verlaagde vagale toon, HPA‑dysfunctie en mitochondriale stress versterken elkaar en houden zowel ontsteking als energieproblemen in stand¹⁴. Dit sluit aan bij de overlap tussen Long COVID en andere stress‑ en post‑virale syndromen, waar HPA‑dysregulatie ook een rol speelt¹³.

Waarom ontwikkelen sommige mensen langdurige symptomen?

Onderzoek laat zien dat er niet één enkel mechanisme is, maar een samenspel van factoren:

  • Virale persistentie / antigene resten die lokale ontsteking en immuunactivatie onderhouden¹.
  • Ontregeld immuunsysteem met cytokine‑onbalans, auto‑antilichamen en T‑cel‑uitputting ³.
  • Vasculaire en stollingsveranderingen, waaronder microtrombose en endotheelbeschadiging, die weefselslechte doorbloeding en energiegebrek in spieren en hersenen kunnen veroorzaken⁶.
  • Darmdysbiose en lekke darm, die laaggradige ontsteking en HPA‑ontregeling in stand houden via de darm‑brein‑as⁸.
  • Verstoord stresssysteem (HPA‑as) met afwijkende cortisolregulatie, waardoor de fysiologische rem op ontsteking vermindert en neuro‑psychiatrische en somatische klachten worden versterkt ⁸.
  • Individuele kwetsbaarheden zoals leeftijd, comorbiditeit, bestaande auto‑immuunreacties en microbioomsamenstelling ³.

Elke patiënt heeft een eigen combinatie van deze mechanismen. Dat onderstreept het belang van een gepersonaliseerde benadering ³.

Wanneer ontsteking verandert in symptomen

Langdurige immuunactivatie en stressasdysregulatie uiten zich in een patroon van klachten dat onderling samenhangt:

  • Aanhoudende vermoeidheid en inspanningsintolerantie kunnen ontstaan wanneer pro‑inflammatoire cytokinen de mitochondriale energieproductie verstoren, microvasculaire doorbloedingsproblemen optreden en de HPA‑as niet adequaat remt op ontsteking ³.
  • Spier‑ en gewrichtspijn worden in verband gebracht met lokale ontsteking, sensitisatie van pijnreceptoren en microklonters die weefselperfusie verminderen¹. 
  • Brain fog en cognitieve klachten hangen samen met neuro‑inflammatie, glia‑activatie, verstoring van de bloed‑hersenbarrière én ontregeling van de darm‑brein‑ en HPA‑as¹⁰.
  • Slaapverstoring, angst en stemmingsklachten weerspiegelen de nauwe koppeling tussen immuunsysteem, HPA‑as en centraal zenuwstelsel; chronische cytokine‑stimulatie kan zowel de cortisolhuishouding als neurotransmissie verstoren¹³

Zo ontstaat een vicieuze cirkel waarin een immuunsysteem en stresssysteem die te lang in “alarmmodus” blijven, uiteenlopende lichamelijke en cognitieve klachten voeden ³.

Hoe we vanuit functionele geneeskunde ingrijpen

Bij NewMedix worden symptomen gezien als signalen van een onderliggend biologisch onevenwicht. Daarom wordt klinische beoordeling gecombineerd met gerichte diagnostiek:

  1. Evaluatie van immuunsysteem, ontsteking en stressas

    • Metingen zoals CRP, ferritine en andere ontstekingsmarkers, die bij een deel van de Long‑COVID‑patiënten verhoogd blijven⁷.
    • Analyse van auto‑antilichamen en immuunprofielen om immuundysregulatie en auto‑immuniteit in kaart te brengen³.
    • Waar mogelijk beoordeling van HPA‑functie (bijv. cortisolprofiel) bij patiënten met uitgesproken vermoeidheid, stressintolerantie en stemmingsklachten, gezien de beschreven impact van SARS‑CoV‑2 op de stressas¹².
  2. Energiehuishouding en darmmicrobioom

    • Beoordeling van mogelijke mitochondriale disfunctie en metabole verstoringen, die samenhangen met vermoeidheid en post‑exertionele malaise¹⁴.
    • Analyse van darmmicrobioom en darmpermeabiliteit, gezien de centrale rol van de darm in immunoregulatie, de darm‑brein‑HPA‑as, neuro‑inflammatie en Long‑COVID‑symptomen¹⁰.
  3. Gepersonaliseerd interventieplan

    • Ontstekings- én stressmodulatie via een overwegend anti‑inflammatoir voedingspatroon (veel vezels, groenten, gezonde vetten, weinig ultrabewerkte suikers) en leefstijlaanpassingen. Dit sluit aan bij bewijs dat voeding, microbiota en HPA‑as elkaar wederzijds beïnvloeden¹⁰.
    • Gepersonaliseerde supplementatie, bijvoorbeeld vitamine D, omega‑3‑vetzuren, co‑enzym Q10, magnesium of B‑vitaminen, afgestemd op individuele tekorten en behoeften. Omega‑3‑vetzuren zijn daarbij interessant omdat zij zowel ontsteking als HPA‑as en stemming kunnen moduleren¹³.
    • Zo nodig aanvullende therapieën (bijv. intraveneuze nutriënten, gerichte revalidatie) in overleg met andere disciplines³.
  4. Herstelbevorderende gewoonten en stressregulatie
     Er wordt veel nadruk gelegd op interventies die zowel het immuunsysteem als het stresssysteem kalmeren:

    • Structureren van slaap, graduele en symptom‑geïnformeerde fysieke activiteit,
    • stressreductie (mind‑body interventies, ademhaling, ontspanning),
    • het ondersteunen van sociale verbinding en psychologische veerkracht.
  5. Dit sluit aan bij literatuur die laat zien dat stress‑ en HPA‑regulatie een directe impact heeft op ontstekingsniveaus en immuunbalans¹⁷.

Praktische adviezen voor het dagelijks leven

De genoemde leefstijlaanpassingen – anti‑inflammatoir eten, aandacht voor het microbioom, stressreductie, regelmatige maar gedoseerde beweging en goede slaap – sluiten aan bij wat in recente reviews naar voren komt als zinvolle, laag‑risico strategieën om zowel immuunsysteem als HPA‑as te ondersteunen bij Long COVID s¹⁵.. Ze vormen geen volledige behandeling, maar creëren een biologisch gunstiger milieu voor herstel.

Waarom kiezen voor een gepersonaliseerde aanpak?

Long COVID is geen uniforme aandoening, maar een parapluterm voor verschillende biologische subtypen, met uiteenlopende combinaties van virale persistentie, immuundysregulatie, HPA‑ontregeling, microklonters, endocriene verstoringen en darmdysbiose¹⁰.

Een aanpak die begint bij de individuele biologie – immuunsysteem, stressas, darm, energiehuishouding – sluit daarom het beste aan bij de huidige stand van de wetenschap.

Minder oestrogeen, meer ontsteking wat er in je lichaam gebeurt rond de overgang
Colorlib Tim Kors zondag december, 2025 0

Minder oestrogeen, meer ontsteking: wat er in je lichaam gebeurt rond de overgang

Daardoor worden veel vrouwen tijdens de overgang duidelijk ontstekingsgevoeliger – een kernmechanisme bij overgang ontstekingen – wat je terugziet in bloedwaarden, klachten én ziekte­risico.

Oestrogeen als immuun- en ontstekingsremmer

Oestrogeen is geen “gewoon” vrouwelijk hormoon. Er zitten oestrogeen­receptoren op:

  • immuuncellen (je afweer)
  • bloedvaten
  • hersencellen
  • vetweefsel

Via die receptoren:

  • versterkt oestrogeen de antivirale afweer (beter opruimen van virussen) ¹- tempert het ontstekingscellen (zoals macrofagen) en remt belangrijke ontstekingsroutes, zodat stoffen als IL‑6 en TNF‑α lager blijven ¹- helpt het je lichaam om na een ontsteking weer naar “ruststand” te gaan ²In laboratoriumonderzoek met immuuncellen is te zien dat 17β‑estradiol de “aanvals­fase” van ontsteking verkort en de herstelfase versnelt ².

In diermodellen van artritis zie je hetzelfde:
 als de eierstokken worden weggehaald (dus weinig oestrogeen), wordt de gewrichtsontsteking erger.
 Krijgen de dieren weer estradiol, dan nemen zwelling, ontstekingscellen en TNF‑α in het gewricht weer af ³. Dit sluit aan bij het klinische beeld dat vrouwen na de overgang gevoeliger zijn voor allerlei ontstekingsziekten ⁴.

Wat er gebeurt als het oestrogeenschild wegvalt

Rond de laatste menstruatie verandert er veel, en precies in deze fase spelen overgang ontstekingen een centrale rol.

  • In de grote SWAN‑studie, waarin vrouwen ruim 20 jaar zijn gevolgd, stegen bij veel vrouwen de ontstekingsmarkers hs‑CRP en IL‑6 vanaf ongeveer 1 jaar vóór tot 3 jaar na de laatste menstruatie ⁵.
  • Overzichtsartikelen beschrijven dat het dalen van oestrogeen in de menopauze samenhangt met een soort “onopgeloste” laaggradige ontsteking in bloedvaten en immuunsysteem, een typisch patroon bij overgang ontstekingen⁸
  • Bij perimenopauzale vrouwen – zeker met overgewicht – zie je hogere IL‑6, CRP en meer insuline­resistentie: een patroon dat past bij chronische laaggradige ontsteking en meer risico op metabole ziekten ⁹.

Op celniveau verschuift de balans: minder oestrogeen → meer ontstekingsstoffen (zoals IL‑6 en TNF‑α) via bepaalde signaalroutes in de cel. In de hersenen kan dat zorgen voor neuro­ontsteking, wat weer gelinkt is aan depressie en cognitieve problemen ¹¹. De (peri)menopauze wordt daarom wel een systemische ontstekingsfase genoemd die latere hersen­schade (zoals bij dementie) kan voorbereiden ¹²

Bij vrouwen met HIV zie je hetzelfde principe: tijdens de menopauze versterkt oestrogeendaling de chronische ontstekingsactiviteit en afweer­activatie ¹³.

Samengevat:

  • Vóór de menopauze helpt oestrogeen ontsteking opstarten als dat nodig is, maar ook weer op tijd uitzetten.
  • Na de menopauze valt dat rem‑ en herstelmechanisme grotendeels weg. Je immuunsysteem blijft dan makkelijker “op een laag vuurtje” ontstoken.

Gevolgen: meer gevoeligheid voor chronische en post‑infectieuze klachten

Door die verschuiving naar meer ontsteking neemt de gevoeligheid toe voor:

  • hart‑ en vaatziekten en vaatproblemen ¹⁴- osteoporose en gewrichtsklachten, mede via ontstekingsmechanismen ⁸- depressie en achteruitgang van geheugen en concentratie, door ontsteking in de hersenen ¹¹- auto‑immuunachtige aandoeningen of een verergering daarvan, zoals reuma en andere reumatische ziekten⁴ Bij COVID‑19 is beschreven dat hogere natuurlijke spiegels van oestrogeen en progesteron een overdreven ontstekingsreactie (cytokinestorm) kunnen afremmen en tegelijk de antivirale afweer verbeteren. Dat kan helpen verklaren waarom premenopauzale vrouwen gemiddeld beter beschermd lijken dan mannen ¹. Na de overgang valt ook dat voordeel gedeeltelijk weg.

Daarom merken veel vrouwen rond de menopauze dat ze:

  • langer klachten houden na een virusinfectie
  • meer last krijgen van “vage” ontstekingsklachten zoals stijfheid, spier‑ en gewrichtspijn
  • gevoeliger worden voor post‑virale of post‑COVID‑achtige syndromen

Niet omdat ze “zwakker” zijn, maar omdat het hormonale beschermschild objectief dunner is geworden.

Wat je zelf kunt doen: ontsteking remmen als hormonen dalen

Als oestrogeen minder remmend werkt, worden leefstijlkeuzes die ontsteking dempen extra belangrijk.

Beweging

Bij postmenopauzale vrouwen laat onderzoek zien dat regelmatig bewegen (wandelen, fietsen, krachttraining of combinatie):

  • ontstekingsstoffen als CRP, IL‑6 en TNF‑α verlaagt
  • de beschermende stof adiponectine verhoogt ¹⁵ In een studie met 12 weken krachttraining bij vrouwen met overgewicht:
  • daalde CRP met ruim 21%
  • werd de stijging van TNF‑α afgeremd
  • bleef de daling van adiponectine deels tegengegaan ¹⁴ Ook bij oudere volwassenen in het algemeen laten overzichtsstudies zien dat verschillende vormen van langdurige beweging CRP, TNF‑α en vaak ook IL‑6 verlagen ¹⁶.

Voeding

Voeding kan een deel van het weggevallen oestrogeeneffect op ontsteking opvangen:

  • Een meta‑analyse van 24 onderzoeken bij postmenopauzale vrouwen laat zien dat (natuurlijke) sojaproducten (zoals tofu, tempeh, sojamelk) het CRP gemiddeld met ongeveer 9% verlagen. Dat wijst op een bescheiden maar betekenisvol ontstekingsremmend effect ¹⁷

Hormonale ondersteuning (in overleg met arts)

Dieronderzoek laat zien dat estradiolvervanging in een artritis­model de ontsteking in het gewricht duidelijk remt (minder zwelling, minder neutrofielen, lagere TNF‑α) ³. In reviews wordt beschreven dat oestrogeen via zijn receptoren ontstekingsroutes (zoals NF‑κB) kan afremmen en ontstekingsremmende stoffen juist kan versterken ¹⁰.

Dat vormt de biologische basis onder hormonale therapieën die niet alleen opvliegers, maar mogelijk ook systemische ontsteking, stemming en sommige gewrichtsklachten kunnen beïnvloeden. Dit is altijd maatwerk en iets om met een arts te bespreken.

De kernboodschap

  • Oestrogeen stuurt je immuunsysteem aan en remt te lang aanhoudende ontsteking.
  • Rond de (peri)menopauze daalt oestrogeen, waardoor dat beschermingsmechanisme zwakker wordt.
  • Grote onderzoeken laten zien dat in deze fase ontstekingsmarkers als CRP, IL‑6 en TNF‑α vaak stijgen: een verschuiving naar een laaggradige, “inflammaging”-stand ¹⁵.
  • Daardoor worden vrouwen gevoeliger voor chronische ontsteking, post‑infectieuze klachten, hart‑ en vaatziekten, osteoporose, depressie en cognitieve achteruitgang ¹¹.
  • Leefstijl (voeding, beweging, slaap, stress) én – waar passend – hormonale ondersteuning kunnen helpen om die ontstekingsbalans weer gunstiger te maken ¹⁵.

De overgang is dus geen puur “psychologisch probleem” of alleen een verhaal van opvliegers, maar een lichamelijke verschuiving in hormoon‑ én immuunbalans. Dat verdient serieuze aandacht – én gerichte ondersteuning.

Hormonale balans tijdens de menopauze meer dan alleen opvliegers
Colorlib Tim Kors zondag december, 2025 0

Hormonale balans tijdens de menopauze: meer dan alleen opvliegers

Veel vrouwen zien de menopauze als een natuurlijke overgang – en dat is ze ook. Maar op biologisch niveau is het een intens systeemproces, waarbij niet alleen de eierstokken, maar ook hersenen, immuunsysteem, stofwisseling en mitochondriën veranderen ¹. Daarom ervaart de ene vrouw nauwelijks klachten, terwijl de ander jarenlang worstelt met opvliegers, slaapproblemen, angst, gewichtstoename of hersenmist ⁴.

Een functioneel en orthomoleculair perspectief sluit hier goed op aan: het kijkt naar het samenspel van al deze systemen, zoekt naar onderliggende oorzaken en gebruikt voeding, leefstijl en gerichte interventies om de balans te herstellen.

Wat gebeurt er hormonaal tijdens de menopauze?

De overgang wordt gedreven door depletie van eiblaasjes (follikels) in de eierstokken. Daardoor dalen oestrogeen en progesteron, terwijl FSH en LH juist stijgen door wegvallende terugkoppeling vanuit de eierstokken ⁶. Dit verstoort de hypothalamus–hypofyse–ovarium-as en heeft effecten op:

  • Thermoregulatie en hersenen – veranderingen in oestrogeengevoelige zenuwcellen (o.a. kisspeptine en neurokinine B) vernauwen je “thermostaatvenster”, waardoor kleine temperatuurstijgingen al opvliegers uitlokken ¹.
  • Botten en cardiometabolisme – dalend oestrogeen draagt bij aan botverlies, toename van buikvet, en ongunstige veranderingen in bloedvetten en bloeddruk ⁸.
  • Immuunsysteem en ontsteking – de perimenopauze is een pro-inflammatoire fase; laaggradige ontsteking en verstoring van mitochondriën versnellen verouderingsprocessen in hersenen en lichaam ⁹.

Vanuit functionele geneeskunde wordt dit gezien als een neuro‑immuun‑metabole transitie, geen enkelvoudig hormoonprobleem ³.

Functionele blik: waarom dezelfde daling niet bij iedereen dezelfde klachten geeft

Studies laten zien dat vrouwen met en zonder opvliegers vaak vergelijkbare oestrogeenspiegels hebben. Het zijn vooral schommelingen en hersenaanpassing aan die veranderingen die klachten bepalen ⁶. Genetica, stress, slaap, darmgezondheid, voeding en eerdere hormoonblootstelling (inclusief xeno-oestrogenen) kleuren het individuele klachtenpatroon ¹⁰

Een functionele aanpak kijkt daarom naar:

  • HPO-as (hypothalamus–hypofyse–ovarium) én HPA-as (stress-as) ³- Mitochondriale functie en oxidatieve stress ⁹- Darmmicrobioom en oestrogeenmetabolisme
  • Laaggradige ontsteking en immuunactivatie ² Voeding, darmen en oestrogeenmetabolisme

Oestrogeen wordt in lever en darmen omgezet en uitgescheiden. Het darmmicrobioom – inclusief het zogeheten estroboloom – bepaalt in welke mate oestrogeen wordt gedeactiveerd of juist weer opnieuw wordt geabsorbeerd. Disbalans in de darmflora kan bijdragen aan opgeblazen gevoel, gevoelige borsten en stemmingswisselingen.

Onderzoeken tonen dat een voeding rijk aan plantaardige fytonutriënten en vezels (groenten, peulvruchten, zaden, volle granen) gunstig is voor cardiometabole gezondheid en botten in de menopauze ¹¹. Sommige fyto-oestrogenen (bijv. soja-isoflavonen) kunnen lichte oestrogeenachtige effecten hebben en klachten verminderen, maar de bewijskracht is wisselend en er zijn ook zorgen rond langdurige hoge inname bij gevoelige groepen ¹³.

Een functioneel-orthomoleculaire benadering focust op:

  • Darmondersteuning met vezelrijke, onbewerkte voeding en gefermenteerde producten
  • Voldoende inname van calcium, magnesium, vitamine D en K2 voor botten ¹²- Kritisch gebruik van fyto-oestrogene supplementen, vooral bij verhoogd risico op hormoongevoelige kanker ¹⁴ Energie, mitochondriën en hersenmist

Oestrogeen heeft directe effecten op mitochondriën: het stimuleert energieproductie, antioxidante enzymen en neuronale bescherming ⁹. Bij dalende oestrogeenspiegels zien we vaker:

  • Vermoeidheid en “lege accu”
  • Hersenmist, concentratieproblemen en traag denken ⁶- Toename van oxidatieve stress en kwetsbaarheid voor neurodegeneratie [9] [3]Onderzoek wijst op het belang van:
  • Regelmatige, matige beweging (wandelen, krachttraining) voor mitochondriën, botten en stemming ¹³- Orthomoleculaire nutriënten zoals co‑enzym Q10, magnesium en vitamine D voor energie- en spierfunctie, mits op indicatie ingezet ¹² Ontsteking, immuunsysteem en gewrichtsklachten 

Perimenopauze wordt beschreven als een systemisch inflammatoir venster: dalend oestrogeen, veranderde immuunrespons en mitochondriale stress versterken elkaar ². Dit kan bijdragen aan:

  • Opvliegers en nachtzweten ¹- Stijve gewrichten, spierpijn
  • Toegenomen gevoeligheid voor stress en stemmingsklachten ⁹Een ontstekingsremmende leefstijl – rijk aan omega‑3‑vetzuren, kleurrijke groenten en fruit, beweging en goed slaapritme – is in studies geassocieerd met minder klachten en betere cardiometabole gezondheid ¹⁰.

Geest, emotie en stress‑as

Dalingen in oestrogeen en progesteron beïnvloeden neurotransmitters als serotonine en GABA, wat kan leiden tot stemmingswisselingen, angst en slaapproblemen ⁵ . Tegelijkertijd activeert chronische stress de HPA-as, verhoogt cortisol en verergert vasomotorische symptomen, gewichtstoename en slapeloosheid ⁹.

Evidence-based niet-hormonale interventies zijn onder meer:

  • Cognitieve gedragstherapie en andere psychologische interventies, die klachtenlast en stress verminderen ¹⁶- Mind–body‑technieken zoals mindfulness en (zelf)hypnose, die in studies vooral opvliegers en stressbeleving verlagen ¹⁰ Medische en orthomoleculaire interventies: wetenschap en maatwerk

Grote reviews tonen dat menopausale hormoontherapie (MHT) de meest effectieve behandeling is voor hinderlijke opvliegers, slaapverstoring en botverlies, met een gunstige baten‑risicoverhouding bij gezonde vrouwen <60 jaar en binnen 10 jaar na de laatste menstruatie¹⁷.

Voor vrouwen die geen hormonen willen of mogen gebruiken, zijn er wetenschappelijk onderbouwde alternatieven:

  • Medicamenteus: SSRI/SNRI, gabapentine en nieuwere NK3‑receptorantagonisten (zoals fezolinetant) verminderen opvliegers aanzienlijk ¹⁹.
  • Complementair: lichaamsbeweging, cognitieve gedragstherapie, bepaalde vormen van meditatie, yoga en enkele fytotherapeutische middelen kunnen klachten verlichten, al is de bewijskracht wisselend en moet veiligheid (m.n. bij fyto-oestrogenen) worden bewaakt ¹¹.

Een functioneel‑orthomoleculaire praktijk zoals Newmedix sluit hiermee aan door:

  • Grondige anamnese en gerichte labdiagnostiek (hormonen, nutriënten, ontstekingsmarkers, darmfunctie, cardiometabole risico’s) ⁶- Het gericht aanvullen van tekorten (bijv. B12, ijzer, vitamine D) als onderdeel van een integraal plan
  • Gepersonaliseerde voedings- en supplementstrategieën, ingebed in leefstijl- en stressbegeleiding

Integrale, functionele visie op de menopauze

De huidige literatuur benadrukt dat de menopauze een multisysteem-overgang is, met effecten op hersenen, botten, hart‑ en vaatstelsel, stofwisseling en emotioneel welzijn ⁶. Het combineren van:

  • Evidence-based medische opties (hormonaal en niet‑hormonaal)
  • Voeding, beweging en slaap
  • Stress- en mindsetwerk
  • Verantwoorde inzet van orthomoleculaire en, waar passend, fytotherapeutische ondersteuning

sluit nauw aan bij de principes van functionele geneeskunde én bij wat uit onderzoek naar voren komt: een gepersonaliseerde, holistische benadering biedt de beste kans op duurzame balans en kwaliteit van leven in de menopauze ¹⁸.

neuroinflammatie
Colorlib Tim Kors maandag december, 2025 0

Neuro-inflammatie: wanneer ontsteking het brein ontregelt

Word je wakker met redelijke energie, maar stort je later op de dag in?
 Heb je moeite met concentreren, voelt je hoofd “mistig” en raak je snel overprikkeld door licht, geluid of stress?
 Ervaar je angst, somberheid of slaapproblemen zonder duidelijke aanleiding?

Veel mensen schrijven dit toe aan stress, mentale belasting of “gevoeligheid”. In de praktijk zien we echter vaak een onderliggend biologisch proces: neuro-inflammatie. Dit is een ontstekingsreactie binnen het centrale zenuwstelsel die diep kan ingrijpen op energie, stemming, prikkelverwerking en herstel, terwijl standaard medische onderzoeken vaak weinig afwijkingen laten zien.

Bij NewMedix zien we regelmatig mensen met grotendeels normale uitslagen die zich duidelijk niet gezond voelen. In deze groep blijkt neuro-inflammatie vaak een cruciale schakel binnen een breder netwerk van immuunactivatie, stressontregeling en verstoring van neurotransmitters.

1. Wat is neuro inflammatie?

Wat is neuro inflammatie? Neuro-inflammatie is een immuunreactie in de hersenen en het ruggenmerg. Immuuncellen zoals microglia en astrocyten raken geactiveerd en produceren ontstekingsstoffen en oxidatieve stress.¹

Belangrijk hierbij:

  • het gaat zelden om een acute hersenontsteking
  • beeldvorming zoals MRI of CT is vaak normaal
  • standaard bloedwaarden kunnen binnen de referentie vallen

Neuro inflammatie ontstaat meestal geleidelijk en wordt vaak onderhouden door langdurige, subtiele prikkels. Laaggradige ontsteking elders in het lichaam kan daarbij een belangrijke rol spelen: wanneer het immuunsysteem langdurig geactiveerd is, kan deze activatie overslaan naar het centrale zenuwstelsel en daar neuro-inflammatie in stand houden.

Het gevolg is een brein dat continu alert staat, terwijl herstelmechanismen juist minder goed functioneren.

2. Typische symptomen van neuro inflammatie

Neuro inflammatie geeft een herkenbaar, maar vaak versnipperd klachtenbeeld.

Prikkelverwerking

  • extreme gevoeligheid voor licht, geluid en geur
  • slecht tegen drukte of sociale prikkels kunnen
  • snel overprikkeld, moeite met schakelen

Cognitief

  • brain fog, traag denken
  • concentratie- en geheugenproblemen
  • snelle mentale uitputting

Psychisch en emotioneel

  • angstklachten zonder duidelijke aanleiding
  • depressieve gevoelens of emotionele afvlakking
  • prikkelbaarheid en emotionele labiliteit

Slaap

  • moeite met inslapen
  • onrustige of lichte slaap
  • niet uitgerust wakker worden

Lichamelijk

  • aanhoudende vermoeidheid
  • spier- en zenuwpijn
  • grieperig gevoel zonder koorts
  • inspanningsintolerantie

Dit patroon zien we onder andere bij post-virale syndromen, Long COVID, ME/CVS-achtige klachten, chronische stressbelasting en na hoofdtrauma.

3. Hoe ontstaat neuro-inflammatie?

De functioneel-geneeskundige hoofdoorzaken

Vanuit functionele geneeskunde ontstaat neuro-inflammatie zelden door één oorzaak. Het is vrijwel altijd het gevolg van langdurige belasting van meerdere systemen tegelijk. De belangrijkste onderliggende oorzaken zijn:

Chronische immuunactivatie

Langdurige, vaak laaggradige ontsteking in het lichaam kan het immuunsysteem blijven activeren. Denk aan:

  • post-virale activatie
  • chronische infecties
  • aanhoudende darmontsteking
  • auto-immuunactiviteit

Wanneer deze activatie aanhoudt, kan zij via cytokinen en signaalroutes overslaan naar het centrale zenuwstelsel en neuro-inflammatie veroorzaken.

Darm-hersen-as

Dysbiose, verhoogde darmpermeabiliteit en endotoxinen uit de darm zijn krachtige triggers voor systemische ontsteking. Via immuun- en vaatgerelateerde routes beïnvloeden zij de hersenen en verhogen zij de kans op neuro-inflammatie ⁴.

Chronische stress en ontregeling van de HPA-as

Langdurige stress activeert de HPA-as. In eerste instantie beschermend, maar bij aanhoudende stress ontstaat ontregeling. Cortisol verliest zijn ontstekingsremmende werking door glucocorticoïd-resistentie, waardoor ontstekingsprocessen makkelijker aanhouden, ook in het brein.

Oxidatieve stress en mitochondriale disfunctie

Wanneer energieproductie in cellen verstoord raakt en oxidatieve stress toeneemt, ontstaat een omgeving die microgliale activatie bevordert ² . Dit zien we vaak bij chronische vermoeidheid en post-infectieuze klachten.

Traumatisch hersenletsel (TBI)

Ook lichte hersenschuddingen of oud hoofdtrauma kunnen het brein langdurig kwetsbaar maken. Chronische microgliale activatie en verstoring van de bloed-hersenbarrière verhogen de kans op neuro-inflammatie, soms jaren later.

Voedingstekorten en toxische belasting

Tekorten aan omega-3, magnesium, B12, vitamine D en antioxidanten verminderen de capaciteit van het zenuwstelsel om ontsteking te reguleren ³. Toxische belasting kan deze processen verder versterken.

4. Stress, HPA-as en de nervus vagus

De HPA-as regelt de stressrespons. Bij langdurige activatie raakt deze ontregeld en verliest cortisol zijn ontstekingsremmende functie. Tegelijk zien we vaak een verminderde activiteit van de nervus vagus.

De nervus vagus vormt normaal een krachtige rem op ontsteking. Bij lage vagale tonus:

  • neemt ontstekingsactiviteit toe
  • blijft het lichaam in een waakstand
  • wordt prikkelverwerking instabiel

Neuro-inflammatie is daarmee niet alleen een immuunprobleem, maar ook een regulatieprobleem.

5. GABA, glutamaat en NMDA-receptoren

Ontstekingssignalen verstoren de balans tussen:

  • glutamaat (prikkelend)
  • GABA (remmend)

Glutamaat neemt toe, GABA-remming neemt af. Via NMDA-receptoren kan dit leiden tot excitotoxiciteit: overmatige prikkeling, mitochondriale schade en verdere ontsteking. Dit verklaart overprikkeling, angst, slaapproblemen en brain fog.

6. Histamine in de hersenen

Histamine is een prikkelende neurotransmitter en immuunmodulator. Bij neuro-inflammatie raakt histamine-activiteit vaak verhoogd door activatie van microglia en mestcellen.

Histamine:

  • versterkt glutamaat
  • onderdrukt GABA
  • verhoogt waak- en stresscircuits

Dit draagt bij aan hyperalertheid, angst, slaapproblemen en extreme prikkelgevoeligheid, ook zonder klassieke allergieën.

7. De tryptofaan–kynurenine-as

Bij aanhoudende ontsteking verandert de verwerking van tryptofaan, een aminozuur dat normaal wordt gebruikt voor de aanmaak van serotonine en melatonine, stoffen die belangrijk zijn voor stemming, rust en slaap. Wanneer het immuunsysteem langdurig actief blijft, verschuift tryptofaan steeds meer naar de kynurenine-route, waarbij stoffen ontstaan die direct invloed hebben op de prikkelverwerking in het brein. Een belangrijke daarvan is quinolinic acid, dat de activiteit van NMDA-receptoren versterkt. Dit kan leiden tot overprikkeling van hersencellen, verhoogde stressgevoeligheid, slechtere slaap, brain fog en mentale uitputting. Ook andere afbraakproducten, zoals kynurenine en 3-hydroxykynurenine, dragen bij aan deze ontregeling. Met een TRYCATs-analyse kan zichtbaar worden hoe ontsteking deze verschuiving aanstuurt en waarom klachten kunnen blijven bestaan, zelfs wanneer standaardonderzoek geen duidelijke afwijkingen laat zien.

8. Waarom standaardonderzoek dit vaak mist

Reguliere diagnostiek richt zich vooral op acute pathologie. Functionele ontregeling van immuun-, stress- en neurotransmittersystemen blijft vaak buiten beeld, terwijl de klachten biologisch reëel zijn.

9. De functionele aanpak bij NewMedix

Bij NewMedix onderzoeken we neuro-inflammatie systemisch. We kijken naar:

  • immuunactivatie en ontstekingsmarkers
  • darmgezondheid
  • stress- en HPA-as
  • vagale regulatie
  • neurotransmitterbalans
  • TRYCATs
  • infecties en TBI-geschiedenis

De neuro inflammatie behandeling richt zich op het wegnemen van oorzaken, het herstellen van regulatie en het terugbrengen van rust in het brein.

Tot slot

Neuro-inflammatie is geen vaag begrip, maar een complex biologisch netwerkprobleem. Laaggradige ontstekingen elders in het lichaam kunnen, wanneer ze langdurig aanhouden, leiden tot neuro-inflammatie en daarmee tot een breed scala aan klachten.

Herken je jezelf hierin, zeker na stress, infectie of hoofdtrauma, dan is het zinvol om neuro-inflammatie serieus te laten onderzoeken.

Bij NewMedix helpen we het brein weer tot rust te brengen en herstel mogelijk te maken.

Colorlib Tim Kors maandag december, 2025 0

Gifstoffenbelasting: wanneer het lichaam te veel moet opruimen

Veel mensen lopen rond met het gevoel dat hun lichaam niet meer helemaal meewerkt.

Ze zijn vaak moe, ook als ze genoeg slapen. Hun hoofd voelt vol of wazig. De spijsvertering is traag, opgeblazen of onrustig. Klachten zoals ontsteking, huidproblemen of hormonale schommelingen blijven terugkomen. Het gewicht verandert, zonder duidelijke oorzaak.

Meestal worden deze klachten verklaard door stress, een druk leven of ouder worden (4). Soms is dat ook zo. Maar steeds vaker zien we dat er iets anders meespeelt.

Ons lichaam is namelijk elke dag bezig met opruimen.

Bij alles wat we eten, inademen of via de huid opnemen, komen stoffen het lichaam binnen die verwerkt en afgevoerd moeten worden. Daarnaast maakt het lichaam zelf ook afvalstoffen aan, simpelweg door te leven. Zolang dat opruimen goed verloopt, merken we daar weinig van.

Problemen ontstaan wanneer de hoeveelheid stoffen die het lichaam moet verwerken groter wordt dan wat het aankan.

Die situatie noemen we ook wel toxische belasting: geen acute vergiftiging, maar een geleidelijke opstapeling van stoffen die het lichaam niet meer efficiënt kan verwerken en uitscheiden.

Dit proces verloopt meestal langzaam en ongemerkt. Het lichaam compenseert lang. Pas wanneer de reserve opraakt, ontstaan klachten. Juist daarom wordt deze oorzaak vaak over het hoofd gezien.

In deze blog leggen we stap voor stap uit:

  • welke stoffen dit kunnen zijn
  • hoe het lichaam ze normaal opruimt
  • waarom dat soms niet meer lukt
  • en wat er nodig is om dat systeem weer te ondersteunen

Niet met snelle detox-oplossingen, maar met inzicht in hoe het lichaam werkelijk werkt.

Wat bedoelen we met “toxines”?

Met toxines bedoelen we stoffen die het lichaam moet verwerken en opruimen om goed te blijven functioneren. Het gaat niet om acute vergiftiging, maar om stoffen die in te grote hoeveelheden of bij onvoldoende afvoer het evenwicht in het lichaam kunnen verstoren.

Wanneer deze stoffen blijven circuleren of zich opstapelen, kunnen ze (1):

  • cellen belasten
  • hormonale signalen verstoren
  • ontstekingsprocessen aanjagen
  • de energieproductie verminderen

Daarom spreken we liever over toxische belasting: een situatie waarin de hoeveelheid stoffen die het lichaam moet opruimen groter wordt dan wat het aankan.

Twee bronnen van toxische belasting

Stoffen die het lichaam zelf aanmaakt

Tijdens normale processen zoals spijsvertering, energieproductie en ontstekingsreacties ontstaan afvalstoffen. Ook een verstoorde darmflora kan stoffen produceren die het lichaam moet neutraliseren.
 In een gezond systeem worden deze afvalstoffen probleemloos afgevoerd. Pas wanneer de belasting langdurig toeneemt of de afvoer vertraagt, kunnen klachten ontstaan.

Stoffen van buitenaf

Daarnaast krijgt het lichaam dagelijks stoffen binnen uit de omgeving. In onze moderne leefwereld is blootstelling hieraan vrijwel onvermijdelijk.

Veelvoorkomende voorbeelden zijn:

  • Zware metalen zoals kwik, lood en cadmium
  • Resten van pesticiden en herbiciden in voeding
  • Stoffen uit plastic, zoals weekmakers (BPA en ftalaten)
  • PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen), onder andere uit anti-aanbaklagen, waterafstotende materialen, verpakkingen en vervuild drinkwater
  • Cosmetica en verzorgingsproducten met hormoonverstorende stoffen
  • Luchtvervuiling, zoals fijnstof en verbrandingsgassen
  • Alcohol, tabak en sommige geneesmiddelen
  • Schimmels en mycotoxines, bijvoorbeeld bij vocht- of waterschade
  • Voedingsadditieven en sterk bewerkte voeding

Belangrijk om te begrijpen: het probleem is zelden één enkele blootstelling. Het gaat om de optelsom van kleine hoeveelheden, dag na dag, over jaren.

Waar blijven deze stoffen in het lichaam?

Hoewel de lever het centrale orgaan is dat stoffen onschadelijk maakt en voorbereidt op uitscheiding, blijven ze daar niet altijd. Veel stoffen zijn vetoplosbaar en worden daarom tijdelijk opgeslagen in het lichaam.

Ze kunnen zich ophopen in:

  • vetweefsel, dat fungeert als buffer voor vetoplosbare stoffen
  • de lever, die hierdoor zelf overbelast of ontstoken kan raken
  • het zenuwstelsel, dat extra gevoelig is voor bepaalde stoffen zoals zware metalen
  • de darmen, waar stoffen de darmflora en darmbarrière kunnen verstoren
  • de huid, die soms een nooduitgang wordt wanneer andere routes vastlopen

Deze tijdelijke opslag verklaart waarom klachten vaak pas na langere tijd ontstaan. Het lichaam kan veel compenseren, totdat de rek eruit is en klachten zichtbaar worden.

Samengevat

Toxines zijn geen plotseling probleem, maar een langzaam proces waarbij het lichaam steeds harder moet werken om balans te bewaren..

Detoxificatie: hoe het lichaam stoffen opruimt

De centrale rol van de lever

Het lichaam ruimt stoffen niet in één stap op en ook niet door ze simpelweg “weg te filteren”. Veel van de stoffen die het lichaam moet verwerken zijn namelijk vetoplosbaar. Dat betekent dat ze zich makkelijk kunnen opslaan in vetweefsel, celmembranen en het zenuwstelsel (3), maar niet vanzelf via urine of ontlasting kunnen worden uitgescheiden.

Om deze stoffen daadwerkelijk kwijt te raken, moet het lichaam ze eerst omzetten naar een vorm die wateroplosbaar is. Alleen dan kunnen ze veilig het lichaam verlaten. Dit gebeurt via een zorgvuldig gereguleerd proces in de lever, dat bestaat uit twee opeenvolgende stappen.

Stap 1: biotransformatie

Van vetoplosbaar naar tijdelijk reactief

In de eerste stap zet de lever vetoplosbare stoffen om in tussenproducten. Dit is nodig om ze verder te kunnen verwerken, maar deze tussenproducten zijn tijdelijk reactiever en biologisch actiever dan de oorspronkelijke stof.

Tijdens dit proces ontstaan ook vrije radicalen. Daarom is deze stap sterk afhankelijk van:

  • voldoende antioxidanten
  • voldoende micronutriënten
  • een goed functionerend energiesysteem

Wanneer deze eerste stap te snel verloopt of onvoldoende wordt beschermd, kunnen de tussenproducten schade veroorzaken aan cellen, mitochondriën en zelfs DNA.

Stap 2: conjugatie

Van reactief naar wateroplosbaar en uitscheidbaar

In de tweede stap koppelt de lever deze tussenproducten aan lichaamseigen stoffen. Dit proces heet conjugatie. Door deze koppeling worden stoffen wateroplosbaar, zodat ze daadwerkelijk kunnen worden afgevoerd via:

  • gal en ontlasting
  • urine
  • in beperkte mate via zweet

Wanneer deze stap onvoldoende functioneert, blijven stoffen circuleren in het lichaam of worden ze opnieuw opgeslagen in vetweefsel. Er vindt dan herverdeling plaats in plaats van echte uitscheiding.

Voor deze tweede stap zijn specifieke voedingsstoffen essentieel, waaronder:

  • glutathion, een belangrijke beschermende en opruimende stof in het lichaam
  • B-vitaminen zoals B6, B12 en folaat
  • magnesium
  • zwavelhoudende aminozuren, zoals methionine

Waarom de balans tussen deze twee stappen zo belangrijk is

Een veelvoorkomend probleem is dat de eerste stap sneller verloopt dan de tweede. Dit kan worden beïnvloed door:

  • chronische stress
  • langdurige blootstelling aan belastende stoffen
  • medicatiegebruik
  • tekorten aan voedingsstoffen
  • genetische variaties

In dat geval worden stoffen wel “losgemaakt”, maar niet voldoende voorbereid om het lichaam te verlaten. Het gevolg is geen opruiming, maar opstapeling, herverdeling en toename van ontstekingsbelasting.

Daarom draait effectieve ondersteuning van detoxificatie niet om het forceren of activeren van het systeem, maar om het ondersteunen van het hele proces: bescherming, omzetting én veilige uitscheiding.

Samengevat

Het lichaam kan alleen opruimen wat het eerst veilig wateroplosbaar heeft gemaakt. Zonder die stap blijft belasting bestaan, hoe actief je detox ook probeert te stimuleren

Waarom toxines zoveel systemen beïnvloeden

Toxines werken zelden geïsoleerd. Ze beïnvloeden meerdere biologische netwerken tegelijk:

  • Energie: remming van mitochondriale functie
  • Hormonen: verstoring van oestrogeen-, schildklier- en cortisolbalans
  • Immuunsysteem: activatie van laaggradige chronische ontsteking
  • Brein en zenuwstelsel: brain fog, prikkelgevoeligheid, stemmingsklachten (2)
  • Darmen: dysbiose, lekkende darm, verminderde uitscheiding

Dit verklaart waarom klachten zo divers zijn en vaak niet in één diagnose passen.

Signalen dat detoxificatie onvoldoende verloopt

Hoewel klachten nooit uitsluitend aan toxines worden toegeschreven, zien we bij overbelasting vaak een herkenbaar patroon:

  • Aanhoudende vermoeidheid, vooral in de ochtend
  • Concentratieproblemen en mentale traagheid
  • Regelmatige hoofdpijn
  • Slechte tolerantie voor alcohol, parfums of rook
  • Trage of zware spijsvertering
  • Huidklachten zoals acne, eczeem of jeuk
  • Vochtretentie of opgeblazen gevoel
  • Hormonale disbalans
  • Verhoogde gevoeligheid voor chemische stoffen
  • Hardnekkige gewichtsproblemen

Deze signalen wijzen op een verstoorde balans tussen belasting en afvoer.

Detox is geen kuur, maar een proces

Een veilige en effectieve detox is geen standaardprotocol en zeker geen snelle sapkuur. Binnen functionele geneeskunde begint detox altijd met inzicht.

Stap 1: gepersonaliseerde diagnostiek 

Bij NewMedix brengen we onder andere in kaart (5):

  • Leverfunctie en ontstekingsmarkers
  • Glutathionstatus en oxidatieve stress
  • Zware metalen en mycotoxines
  • Darmflora en darmbarrière
  • Essentiële nutriënten
  • Genetische varianten die detox beïnvloeden

Dit voorkomt dat het lichaam wordt geforceerd zonder voldoende draagkracht.

Stap 2: therapeutische voeding

Voeding vormt de basis van detoxondersteuning, met nadruk op:

  • Kruisbloemige groenten
  • Bitterstoffen zoals artisjok en kurkuma
  • Zwavelrijke voeding zoals knoflook en ui
  • Polyfenolen en carotenoïden

Stap 3: gerichte suppletie

Afhankelijk van de uitkomsten kan ondersteuning bestaan uit:

  • Glutathion of zijn voorlopers
  • NAC
  • Actieve B-vitaminen
  • Magnesium
  • Probiotica
  • Leverondersteunende plantenextracten

Stap 4: optimaliseren van uitscheiding

Detox werkt alleen als toxines het lichaam ook daadwerkelijk verlaten:

  • Zweten, bijvoorbeeld via sauna (Finse sauna heeft de voorkeur)
  • Voldoende hydratatie
  • Dagelijkse beweging
  • Darmondersteuning
  • Stressregulatie, omdat chronisch cortisol detox remt

Stap 5: intraveneuze ondersteuning

Bij duidelijke overbelasting of verminderde opnamecapaciteit kan IV-therapie worden ingezet als aanvullende ondersteuning, altijd binnen een zorgvuldig opgebouwd traject.

De visie van NewMedix

Bij NewMedix kijken we niet alleen naar toxines, maar naar het geheel van systemen waarin ze effect hebben.

We verbinden:

  • Spijsvertering en voeding
  • Energie en mitochondriën
  • Hormonen en signaaloverdracht
  • Immuunsysteem en ontsteking
  • Detoxificatie
  • Mentale gezondheid en stress

In plaats van een one-size-fits-all detox:

  • analyseren we jouw specifieke belasting
  • identificeren we de onderliggende oorzaken
  • stemmen we voeding en suppletie af op jouw biologie
  • volgen we objectieve biomarkers
  • werken we gericht aan duurzaam herstel

Het doel is niet “ontgiften om te ontgiften”, maar herstel van veerkracht, energie en balans.

Wat je vandaag al kunt doen

Praktische stappen om je lichaam te helpen beter op te ruimen

Je hoeft geen radicale detox te volgen om je lichaam te ondersteunen. Juist kleine, consequente keuzes verlagen de dagelijkse belasting en geven het lichaam meer ruimte om zelf balans te herstellen.

1. Drink voldoende, schoon water

Water is essentieel om wateroplosbare stoffen via de nieren af te voeren.

  • Richtlijn: 1,5 tot 2 liter per dag
  • Gebruik bij voorkeur gefilterd water,
  • Verspreid je inname over de dag

2. Ondersteun je lever via voeding

Bepaalde voedingsmiddelen activeren natuurlijke opruimroutes.

  • Eet 3 tot 5 keer per week kruisbloemige groenten zoals broccoli, bloemkool, spruitjes of boerenkool
  • Combineer dit met bittere groenten zoals rucola, witlof of artisjok
  • Voeg regelmatig knoflook en ui toe voor zwavelhoudende stoffen

3. Beperk dagelijkse blootstelling

Je kunt niet alles vermijden, maar wél veel verminderen:

  • Vermijd het verhitten van voedsel in plastic
  • Gebruik geen beschadigde anti-aanbakpannen (PFAS-bron)
  • Was groente en fruit goed of kies vaker biologisch bij de ‘dirty dozen’
  • Bewaar eten in glas of RVS

4. Zorg voor frisse binnenlucht

Luchtkwaliteit heeft directe invloed op belasting van longen en lever.

  • Ventileer dagelijks, liefst ’s ochtends en ’s avonds
  • Zet ramen minimaal 10 tot 15 minuten open
  • Gebruik bij stedelijke omgeving eventueel een HEPA-filter

5. Kies bewuste verzorgingsproducten

Wat je op je huid smeert, komt deels in je lichaam terecht.

  • Kies cosmetica zonder parabenen, ftalaten en synthetische geurstoffen
  • Houd het aantal producten beperkt
  • Less is vaak beter

6. Beweeg dagelijks, maar zonder overbelasting

Beweging ondersteunt lymfestroom, circulatie en uitscheiding.

  • 20 tot 30 minuten per dag is voldoende
  • Wandelen, fietsen, lichte krachttraining of yoga zijn ideaal
  • Intensieve sport is niet nodig en kan bij overbelasting juist averechts werken

7. Beperk alcohol en geef je lever rust

Alcohol vraagt directe verwerkingscapaciteit van de lever.

  • Beperk alcohol tot maximaal 1 tot 2 momenten per week
  • Plan regelmatig alcoholvrije weken
  • Merk je dat je slecht reageert? Zie dit als een signaal, niet als zwakte

8. Zorg voor regelmatige ontlasting

Wat het lichaam niet uitscheidt, blijft circuleren.

  • Streef naar dagelijkse stoelgang
  • Eet voldoende vezels
  • Drink voldoende water
  • Onderdruk ontlastingsdrang niet

9. Slaap en stressreductie zijn geen bijzaak

Chronische stress en slecht slapen vertragen opruimprocessen.

  • Richtlijn: 7–8 uur slaap
  • Bouw rustmomenten in overdag
  • Ademhaling, natuur en ontspanning zijn geen luxe, maar fysiologie

Klaar om inzicht te krijgen in jouw toxische belasting?

Bij NewMedix onderzoeken we niet alleen klachten, maar de onderliggende processen. Met geavanceerde diagnostiek en een persoonlijk behandelplan helpen we je lichaam weer doen waar het voor gemaakt is: zelf herstellen.

Plan een vrijblijvend telefonisch adviesgesprek en ontdek wat jouw lichaam nodig heeft om weer helder, energiek en in balans te functioneren.

Colorlib Tim Kors maandag december, 2025 0

Mentale gezondheid begrijpen en verbeteren

Een functionele geneeskundige benadering

Mentale gezondheidsproblemen nemen in Nederland sterk toe. Inmiddels ervaren vier op de tien Nederlanders angst- of depressieve gevoelens en heeft ongeveer één op de vier volwassenen een psychische aandoening. Vooral onder jongeren en vrouwen is de toename de afgelopen jaren opvallend.

Steeds duidelijker wordt dat mentale gezondheid geen losstaand psychologisch probleem is (1). Klachten zoals somberheid, angst, brain fog of burn-out ontstaan zelden door één oorzaak, maar zijn vrijwel altijd het gevolg van een samenspel van ontregelde lichaamssystemen.

Binnen de functionele geneeskunde kijken we daarom niet alleen naar symptomen, maar naar onderliggende oorzaken en samenhang. In deze blog lees je hoe mentale gezondheid verbonden is met stress, trauma, het zenuwstelsel, mitochondriën, darmen, immuunsysteem, lever, hormonen, voeding, toxische belasting, nutriënten en zingeving, en waarom een integrale benadering essentieel is voor duurzaam herstel.

Mentale gezondheid is systeemgezondheid

Je mentale gezondheid bepaalt hoe je denkt, voelt, reageert en betekenis ervaart.
 Wanneer lichaamssystemen goed samenwerken:

  • kun je stress beter reguleren
  • ervaar je emotionele veerkracht
  • slaap je dieper
  • heb je meer energie en mentale helderheid

Wanneer meerdere systemen uit balans raken, kunnen klachten ontstaan zoals:

  • depressieve gevoelens
  • angst of innerlijke onrust
  • prikkelbaarheid
  • cognitieve klachten (brain fog)
  • langdurige vermoeidheid of burn-out

Dit zijn geen losse problemen, maar signalen van onderliggende systeemontregeling.

1. Stress, trauma en het autonoom zenuwstelsel

Chronische stress is één van de krachtigste ontregelaars van mentale gezondheid (2). Wanneer het lichaam langdurig onder spanning staat, blijft het zenuwstelsel in een voortdurende overlevingsstand. Hierdoor worden herstelprocessen in het lichaam onderdrukt.

Trauma hoeft daarbij niet altijd groot of zichtbaar te zijn. Ook langdurige emotionele belasting, verlies, gevoelens van onveiligheid, medische ingrepen of aanhoudende stress kunnen het zenuwstelsel blijvend ontregelen.

Onverwerkte emoties en trauma houden het stresssysteem actief. Dit kan leiden tot een chronisch verhoogde stressrespons, hormonale ontregeling, activatie van het immuunsysteem en verhoogde ontstekingsactiviteit.

Het autonoom zenuwstelsel vormt hierin de brug tussen psyche en biologie. Het bepaalt of het lichaam zich vooral in een actiestand bevindt, of juist kan schakelen naar rust en herstel.

Bij veel mensen met mentale klachten blijft deze balans verstoord. De activiteit van de nervus vagus, die ontspanning en herstel ondersteunt, is dan verlaagd. Dit zien we vooral bij burn-out, angststoornissen, Long Covid, ME/CVS en bij mensen die aangeven niet meer te kunnen ontspannen.

Herstel van mentale gezondheid vraagt daarom om het opnieuw leren schakelen naar een toestand van rust en herstel, zodat lichaam en brein uit de overlevingsstand kunnen komen.

3. Mitochondriën: energie voor het brein

Mitochondriën zijn de energiefabrieken van je cellen en spelen een cruciale rol in mentale gezondheid. De hersenen zijn extreem energie-afhankelijk.

Wanneer mitochondriale functie vermindert, kan dit leiden tot:

  • mentale uitputting
  • brain fog
  • verminderde stressbestendigheid
  • somberheid
  • prikkelbaarheid

Chronische stress, ontsteking, toxische belasting, nutriëntentekorten, slaaptekort en inactiviteit kunnen mitochondriën verstoren. Veel mentale klachten zijn daardoor ook energieproblemen op celniveau.

4. Darmen en microbioom (darm-brein-as)

De darmen vormen een centrale schakel in mentale gezondheid. Het microbioom communiceert voortdurend met de hersenen via:

  • het immuunsysteem
  • de nervus vagus
  • neurotransmitters en signaalstoffen

Bepaalde darmbacteriën beïnvloeden stoffen die betrokken zijn bij stemming, ontspanning en focus. Wanneer de darmflora uit balans raakt, kan deze communicatie verstoord raken en mentale klachten versterken.

5. Immuunsysteem en neuro-inflammatie

Ongeveer 70 procent van het immuunsysteem bevindt zich in de darmen.
Bij chronische activatie kan laaggradige ontsteking ontstaan.

Wanneer ontstekingssignalen het zenuwstelsel bereiken, spreken we van neuro-inflammatie. Dit wordt in verband gebracht met:

  • depressieve klachten
  • angst
  • overprikkelbaarheid
  • cognitieve klachten
  • verminderde mentale veerkracht

Neuro-inflammatie kan aanwezig zijn zonder duidelijke afwijkingen in standaard bloedonderzoek.

6. Lever, ontgifting en toxische belasting

De lever speelt een sleutelrol in mentale gezondheid. Zij is verantwoordelijk voor:

  • ontgifting van afvalstoffen en toxines
  • verwerking van hormonen
  • regulatie van ontstekingsprocessen
  • ondersteuning van een stabiele bloedsuikerhuishouding

Wanneer de ontgiftingscapaciteit verminderd is, kunnen toxines zich opstapelen en het zenuwstelsel belasten. Dit kan bijdragen aan somberheid, mentale traagheid, prikkelbaarheid en vermoeidheid.

Gifstoffen

Blootstelling aan gifstoffen uit voeding, lucht, cosmetica, medicatie en leefomgeving kan:

  • mitochondriën beschadigen
  • hormonen ontregelen
  • het immuunsysteem activeren

Dit vergroot de kans op neuro-inflammatie en mentale klachten.

7. Hormonen en mentale gezondheid

Hormonen hebben grote invloed op hoe je je mentaal voelt. Ze sturen je energie, stemming, stressbestendigheid en concentratie. Wanneer hormonen uit balans raken, kunnen mentale klachten ontstaan of verergeren.

Schildklier

Schildklierhormonen bepalen het tempo van lichaam en brein. Als de werking suboptimaal is, kun je klachten ervaren zoals somberheid, brain fog, angst en vermoeidheid. Dit kan ook voorkomen wanneer bloedwaarden nog binnen de referentie vallen.

Vrouwelijke hormonen

Ook geslachtshormonen spelen een belangrijke rol. Oestrogeen ondersteunt stemming, focus en mentale energie. Progesteron werkt juist rustgevend en helpt bij ontspanning en slaap. Wanneer deze hormonen niet goed in balans zijn, kunnen stemmingswisselingen, angst en slaapproblemen ontstaan.

Bij PMS zien we vaak een relatief tekort aan progesteron, wat mentale klachten kan versterken. Tijdens de overgang schommelen en dalen hormoonspiegels, waardoor gevoelens van onrust, somberheid en mentale uitputting vaker voorkomen.

Testosteron

Ook bij mannen is hormonale balans belangrijk. Testosteron ondersteunt motivatie, zelfvertrouwen en mentale energie. Een tekort kan zich uiten in depressieve gevoelens, minder drive, prikkelbaarheid en mentale vermoeidheid. Deze klachten worden bij mannen nog vaak gezien als puur psychisch, terwijl er regelmatig een hormonale oorzaak meespeelt.

8. Voeding, bloedsuiker en mentale stabiliteit

Voeding beïnvloedt direct:

  • bloedsuikerregulatie
  • ontstekingsactiviteit
  • darmgezondheid
  • mitochondriale energieproductie

Te veel bewerkte voeding

Sterk bewerkte voeding kan leiden tot bloedsuikerschommelingen, ontsteking en verstoring van het microbioom. Dit vergroot de kans op stemmingswisselingen, angst, prikkelbaarheid, paniek en middagdips.

9. Circadiaan ritme en licht

Mentale gezondheid wordt mede gestuurd door het biologische dag-nachtritme (4). Dit ritme wordt vooral bepaald door licht.

Verstoringen in:

  • het licht-donker ritme
  • onvoldoende ochtendlicht
  • overmatige avondlijke lichtblootstelling

kunnen cortisol, melatonine, stemming, slaapkwaliteit en mitochondriale energieproductie ontregelen.

10. Beweging als regulator van mentale gezondheid

Beweging ondersteunt mentale gezondheid door:

  • stimulatie van mitochondriën
  • verbetering van stressregulatie
  • aanmaak van stemmingsbevorderende stoffen
  • ontstekingsremming

Zowel inactiviteit als chronische overbelasting kunnen mentale klachten versterken. Het gaat om passende, herstelgerichte beweging.

11. Nutriënten als randvoorwaarde

Voor mentale gezondheid zijn onder andere belangrijk:

  • ijzer
  • magnesium
  • B-vitamines
  • vitamine D
  • omega-3 vetzuren
  • zink

Tekorten komen vaak voor bij stress, darmproblemen, hormonale disbalans en ontsteking en kunnen mentale klachten veroorzaken of in stand houden. (3)

12. Meditatie

Meditatie kan een krachtige ondersteuning zijn bij het herstellen van mentale balans. Het helpt het zenuwstelsel tot rust te brengen en bevordert de overgang van de actiestand naar de herstelstand. Regelmatige meditatie verlaagt de stressrespons, ondersteunt een betere regulatie van het autonoom zenuwstelsel en kan de activiteit van de nervus vagus versterken. Hierdoor nemen gevoelens van onrust, angst en mentale overbelasting vaak af. Daarnaast laat onderzoek zien dat meditatie kan bijdragen aan verbeterde focus, emotionele stabiliteit en veerkracht. Binnen een functionele benadering wordt meditatie niet gezien als een losstaande techniek, maar als een praktische manier om lichaam en brein weer in een staat van herstel te brengen, vooral bij chronische stress, burn-out en overprikkeling.

Waarom een functionele benadering essentieel is

Mentale klachten hebben vrijwel nooit één oorzaak.
 Functionele geneeskunde kijkt naar de samenhang tussen systemen, waaronder:

  • stress, trauma en zingeving
  • autonoom zenuwstelsel
  • mitochondriën en energie
  • darmen en microbioom
  • immuunsysteem en neuro-inflammatie
  • lever en toxines
  • hormonen bij mannen en vrouwen
  • voeding en bloedsuiker
  • nutriënten

Pas wanneer deze puzzel compleet is, ontstaat duurzaam herstel.

De Newmedix-benadering van mentale gezondheid

Bij Newmedix zien we mentale gezondheid als een weerspiegeling van totale systeemgezondheid.

Wij onderzoeken onder andere:

  • darm- en microbioombalans
  • immuunactivatie en neuro-inflammatie
  • mitochondriale functie
  • leverbelasting en toxische factoren
  • hormonale balans
  • stressrespons en zenuwstelsel
  • nutriëntenstatus
  • emotionele en psychologische factoren

Op basis hiervan stellen we een persoonlijk behandelplan op, met aandacht voor voeding, bewustzijnsontwikkeling, leefstijl, gerichte suppletie en waar nodig IV-infusies.

Dit helpt bij het verbeteren van:

  • mentale helderheid
  • energie
  • emotionele veerkracht
  • stressbestendigheid

Wil je ontdekken wat jouw lichaam nodig heeft om weer in balans te komen?
 Plan dan vandaag nog een gratis telefonisch adviesgesprek.

Colorlib Tim Kors maandag december, 2025 0

MCAS en histaminegerelateerde klachten

Waarom je immuunsysteem in alarmstand blijft en hoe je regulatie herstelt

Veel mensen ervaren een combinatie van klachten die lastig te plaatsen zijn. Jeuk of flushing na bepaalde voeding, een opgeblazen buik, aanhoudende vermoeidheid, hoofdpijn, hartkloppingen, brain fog of een duidelijke overgevoeligheid voor prikkels zoals geur, geluid of stress. Vaak komen daar gedachten bij als:

“Ik reageer overal op.”
 “Mijn onderzoeken zijn normaal, maar zo voel ik me niet.”
 “Het lijkt alsof mijn lichaam constant ‘aan’ staat.”

Dit soort klachten voelt verwarrend, zeker wanneer onderzoeken geen duidelijke verklaring geven. Toch zijn ze niet willekeurig. Bij een deel van deze mensen past dit patroon bij mastcelactivatie, vaak aangeduid als MCAS. Niet als een klassieke allergie, maar als een toestand waarin het immuunsysteem langdurig in een beschermende alarmstand is blijven staan.

In dit artikel leggen we uit wat MCAS is, hoe dit samenhangt met histamine en andere mediatoren, waarom het vaak wordt gemist in reguliere diagnostiek en hoe een functioneel en integratief perspectief helpt om weer richting regulatie en herstel te bewegen.

Wat is MCAS vanuit immunologisch perspectief?

Mastcellen zijn geen ontspoorde cellen. Het zijn intelligente immuuncellen die bedoeld zijn om gevaar te detecteren en snel te reageren. Ze bevinden zich strategisch in huid, darmen, longen en rondom zenuwen en bloedvaten.

Wanneer mastcellen signalen van dreiging waarnemen, kunnen zij verschillende mediatoren vrijgeven, waaronder histamine, prostaglandinen, leukotriënen en cytokinen. Dit gebeurt normaal tijdelijk en doelgericht.

Bij MCAS is er geen sprake van één fout of één stof, maar van aanhoudende activatie. Mastcellen blijven signalen uitzenden omdat het lichaam onderliggend gevaar blijft waarnemen.

Belangrijk om te begrijpen: histamine is zelden de oorzaak, maar een boodschapper.

Histamine is downstream, niet de driver

Histamine speelt een rol in allergische reacties, maagzuursecretie en neurologische signalering. Wanneer histamine zich ophoopt of onvoldoende wordt afgebroken, ontstaan klachten die lijken op allergieën. ¹

Maar vanuit functionele immunologie geldt:
 verhoogde histamine is meestal het gevolg van aanhoudende activatie, niet het startpunt.

Mastcellen reageren primair op zogeheten gevaarssignalen, zoals:

  • microbieel gerelateerde prikkels (PAMPs)
  • weefselschade of oxidatieve stress (DAMPs)
  • neurogene signalen zoals substance P en CRH
  • verstoring van de darmbarrière
  • autonome disbalans

Het lichaam kiest in zo’n situatie vaak bewust voor verhoogde waakzaamheid. Afbraak van histamine wordt dan secundair geremd, omdat snelle respons belangrijker wordt geacht dan comfort.

Waarom MCAS vaak gemist wordt

Binnen de reguliere geneeskunde zijn veel standaardtesten gericht op statische markers. MCAS is echter een dynamisch regulatieprobleem, geen vaste aandoening die altijd zichtbaar is in bloedonderzoek.

MCAS wordt vaak gemist omdat:

  • klachten wisselen tussen orgaansystemen
  • allergietesten vaak negatief zijn
  • ontsteking laaggradig en fluctuerend is
  • regulatie belangrijker is dan absolute waarden

De diagnose vraagt patroonherkenning, context en samenhang tussen systemen.

MCAS als systeemontregeling

Binnen de functionele geneeskunde wordt MCAS gezien als een netwerkprobleem waarin meerdere domeinen elkaar beïnvloeden.

Darm en voeding

  • dysbiose en bacteriële overgroei
  • verhoogde darmpermeabiliteit
  • veranderde histaminemetabolisme
  • verminderde tolerantie

Immuunsysteem

  • mastcellen in voortdurende paraatheid
  • laaggradige inflammatoire signaling
  • cytokinen die regulatie verstoren

Zenuwstelsel

  • verhoogde sympathische activatie
  • verminderde vagale remming
  • stresssignalering via CRH en neuropeptiden

Hormonen

  • oestrogeen kan mastcelactivatie versterken
  • cortisolritme raakt ontregeld bij chronische dreiging

Detox en metabolisme

  • inflammatie onderdrukt leverenzymen
  • verminderde afbraak is vaak een gevolg, geen oorzaak
  • genetische varianten verhogen kwetsbaarheid, maar bepalen niet het geheel

Welke labonderzoeken zijn zinvol bij verdenking op MCAS?

Vanuit functioneel-immunologisch perspectief is MCAS geen aandoening met één duidelijke labdiagnose. Het gaat om een dynamische regulatiestoornis die niet altijd zichtbaar is in standaardwaarden. Labonderzoek is daarom ondersteunend. Het helpt patronen en onderliggende activatie te begrijpen, niet om een enkele uitslag te “bewijzen”.

1. Mastcelmediatoren

Contextafhankelijk en vooral zinvol rond klachtenmomenten:

  • Tryptase: vaak normaal bij MCAS, een normale waarde sluit MCAS niet uit
  • Urinaire mediatoren zoals prostaglandine D₂ (of metabolieten) en leukotrieen E₄ ²

Afwezigheid van afwijkingen sluit MCAS niet uit.

2. Histamine en afbraak

Geeft biologische context, geen diagnose:

  • Histamine in bloed of urine: sterk fluctuerend en momentafhankelijk
  • DAO-activiteit: kan verlaagd zijn, vaak secundair aan ontsteking en geen oorzaak op zichzelf ³

3. Ontstekings- en immuunmarkers

Essentieel om de activatiestatus te beoordelen:

  • IL-6, TNF-α
  • hs-CRP (vaak normaal, maar contextueel waardevol)
  • Ferritine en ijzerstatus

Deze markers laten zien of het immuunsysteem zich in een chronische waakstand bevindt.

4. Darmgerelateerde onderzoeken

De darm is vaak een belangrijke driver:

  • Microbioomanalyse
  • Markers voor darmbarrière zoals zonuline en calprotectine
  • SIBO-onderzoek bij opgeblazen gevoel en voedselreacties

Darmverstoring fungeert regelmatig als continu gevaarssignaal voor mastcellen.

5. Neuro-endocriene regulatie

Mastcellen reageren sterk op zenuwsignalen:

  • Cortisol dagcurve
  • HRV als maat voor autonome balans

6. Oxidatieve stress en energie

Oxidatieve stress kan mastcellen blijven activeren:

  • markers voor lipidoxidatie
  • glutathionstatus
  • indirecte mitochondriale markers

7. Genetische varianten (optioneel)

Bepalen gevoeligheid, niet de oorzaak:

  • AOC1 / DAO
  • HNMT
  • methylatiegerelateerde varianten

Altijd interpreteren binnen klinische context.

Wat labonderzoek niet kan

  • Een normale uitslag sluit MCAS niet uit
  • Eén afwijking verklaart nooit het volledige klachtenbeeld
  • Labwaarden zijn momentopnames, geen maat voor dynamische regulatie


 Bij MCAS bevestigen labwaarden zelden de diagnose, maar helpen ze wel te begrijpen waarom het immuunsysteem in een beschermende alarmstand is gebleven.

Behandeling vraagt regulatie, geen onderdrukking

Een functioneel-immunologische aanpak richt zich niet op het blokkeren van histamine, maar op het herstellen van veiligheid en tolerantie.

1. Triggers herkennen

Niet om ze levenslang te vermijden, maar om patronen zichtbaar te maken:

  • voeding
  • stress en overbelasting
  • alcohol
  • temperatuurwisselingen
  • infectieuze of toxische belasting
  • darmverstoring

2. Ontstekings- en immuunregulatie

Interventies kunnen ondersteunend zijn, zoals:

  • tijdelijke histaminearme voeding
  • DAO-suppletie in specifieke situaties
  • antioxidatieve ondersteuning

Dit zijn hulpmiddelen, geen einddoel.

3. Darmherstel

  • versterken van de darmbarrière
  • moduleren van het microbioom
  • herstellen van tolerantie in plaats van eindeloze restrictie

4. Zenuwstelsel en stressfysiologie

Chronische stress is geen mentale zwakte, maar biologische activatie.
 Belangrijke pijlers zijn:

  • ademhaling en HRV-training
  • herstel van dag-nachtritme
  • passende beweging
  • slaapregulatie

Zonder neuro-immunologische rust blijft het immuunsysteem alert.

Waarom langdurige restrictie averechts kan werken

Langdurige eliminatie van voeding kan:

  • tolerantie verder verlagen
  • stressrespons versterken
  • mastcellen sensitiever maken

Het doel is nooit een leven zonder prikkels, maar een lichaam dat weer adequaat kan reageren en daarna kan terugschakelen.

Onze visie

Bij Newmedix zien we MCAS niet als een label, maar als een signaal. We zoeken niet naar wat onderdrukt moet worden, maar naar wat het systeem nodig heeft om te ontspannen.

Onze aanpak combineert:

  • geavanceerde functionele diagnostiek
  • analyse van immuun, darm, zenuwstelsel en metabolisme
  • persoonlijke behandelstrategieën
  • focus op regulatie en herstel van veerkracht

Het doel is niet alleen minder reacties, maar het terugvinden van vertrouwen in je lichaam.

Praktische eerste stappen

  • Hydratatie ondersteunen, omdat uitdroging prikkelgevoeligheid vergroot
  • Alcohol en sterk gerijpte producten tijdelijk beperken
  • Vitamine C-rijke voeding inzetten als ondersteunende factor
  • Dagelijks momenten van zenuwstelselregulatie
  • Symptomen observeren zonder oordeel, om patronen te herkennen

Wanneer verder kijken zinvol is

Als je lichaam voortdurend in paraatheid lijkt te staan, sterk reageert op voeding, stress of omgeving en je klachten niet passen binnen klassieke diagnoses, dan is verdieping zinvol.

Een integratieve evaluatie kan helpen om:

  • de onderliggende alarmrespons te begrijpen
  • mastcelactivatie te normaliseren
  • energie, helderheid en stabiliteit te herstellen

Herstel betekent niet het uitschakelen van je immuunsysteem, maar het terugbrengen van biologische veiligheid.

b12 injectie
Colorlib Isabelle Arts dinsdag november, 2025 0

Hoe Kies Je Tussen Orale en Injecteerbare Vitamine B12

Onze wereld is tegenwoordig snel en hectisch; drukke dagen zijn voor velen van ons de norm geworden. Dus wanneer we ons ongebruikelijk moe voelen of dingen vergeten, geven we meestal onze drukke schema’s de schuld. Als we bijvoorbeeld licht in het hoofd zijn, denken we dat het komt doordat we geen tijd hadden om te lunchen. En als we niet meer weten waar we onze sleutels hebben gelaten, dan moet dat wel door stress komen.

De meesten van ons geloven dat deze korte momenten van vergetelheid of vermoeidheid verdwijnen na een goede nachtrust of een ontspannen weekend. Maar wat als er iets anders achter die constante vermoeidheid of die kleine geheugenfoutjes zit? Zoals een veelvoorkomend, maar vaak over het hoofd gezien vitamine B12-tekort?

Het beïnvloedt hoe je lichaam energie produceert. Ook ondersteunt het je hersenen en zenuwen. In deze blog leggen we uit wat vitamine B12 doet, waarom je het nodig hebt en wat er gebeurt als je er een tekort aan hebt. We bespreken ook het verschil tussen orale en injecteerbare vitamine B12 – en welke vorm, dosis en type B12 het beste past bij jouw genen, methylatie en opname.

De Rol van Vitamine B12 in Je Lichaam

Vitamine B12, of cobalamine, is essentieel voor je lichaam. Het houdt je energiesystemen, zenuwen en DNA-reparatie soepel draaiende. Zo werkt het:

  • Het is betrokken bij de aanmaak van rode bloedcellen.
  • Het ondersteunt de gezondheid van je zenuwstelsel.
  • Het helpt je lichaam bij het opbouwen en herstellen van DNA.

Wanneer je B12-niveau optimaal is, voel je je alert, geconcentreerd en in balans. Bovendien is vitamine B12 in water oplosbaar, wat betekent dat je lichaam het niet in grote hoeveelheden opslaat. Daarom heb je een constante toevoer uit voeding of supplementen nodig om gezonde niveaus te behouden.

Als je inname laag is of als je lichaam moeite heeft met opname, kan het tekort zich in de loop van de tijd opbouwen. De symptomen zijn echter subtiel – je merkt ze vaak pas wanneer ze je dagelijks leven beginnen te beïnvloeden.

Hoe Herken je de Symptomen van een Vitamine B12-Tekort?

Symptomen van een vitamine B12-tekort ontstaan niet van de ene op de andere dag. Je kunt merken dat je iets vermoeider bent dan normaal of dat het moeilijker wordt om je te concentreren op het werk. Misschien voel je je licht in het hoofd als je te snel opstaat, of merk je een tintelend gevoel in je handen en voeten zonder duidelijke reden.

Lage B12-niveaus beïnvloeden hoe zuurstof zich door je bloedbaan verplaatst en hoe efficiënt je zenuwen communiceren. Daarom kunnen de symptomen zich op verschillende manieren uiten, waaronder:

  • Aanhoudende vermoeidheid of gebrek aan energie
  • Licht in het hoofd of duizeligheid
  • Tintelingen of gevoelloosheid in handen en voeten
  • Slechte concentratie of geheugenproblemen
  • Stemmingswisselingen zoals prikkelbaarheid of somberheid
  • Kortademigheid of een bleke huid
  • Spierzwakte of problemen met evenwicht

Let op: Deze symptomen kunnen ook andere oorzaken hebben. Laat je B12-waarde altijd testen via bloedonderzoek voordat je met supplementen begint.

De symptomen van een tekort aan vitamine D en B12 kunnen elkaar overlappen – een combinatie van testen is essentieel.

Wat Oorzaakt een Vitamine B12-Tekort?

Vitamine B12 wordt in de maag opgenomen, waar het zich bindt aan een eiwit genaamd intrinsieke factor (IF), voordat het in de dunne darm wordt opgenomen.

Enkele veelvoorkomende oorzaken van een tekort zijn:

1. Een dieet met weinig B12-rijke voedingsmiddelen

Vitamine B12 komt voornamelijk voor in dierlijke producten zoals vlees, vis, zuivel en eieren. Vegetariërs en veganisten lopen dus meer risico op een tekort als ze niet regelmatig supplementeren.

2. Chronische ontsteking van de maag (gastritis)

Langdurige ontsteking van het maagslijmvlies vermindert de productie van maagzuur en intrinsieke factor. Daardoor wordt het moeilijker om vitamine B12 uit voedsel vrij te maken en op te nemen.

Deze ontsteking komt vaker voor bij ouderen en is een veelvoorkomende oorzaak van een tekort bij oudere volwassenen.

3. Langdurig gebruik van bepaalde medicijnen

Geneesmiddelen zoals metformine (voor diabetes) en maagzuurremmers (voor reflux) kunnen op de lange termijn de opname van B12 blokkeren.[2]

4. Maag- of darmoperaties

Ingrepen waarbij delen van de maag of dunne darm worden verwijderd of omzeild (bijv. gastric bypass), beperken het gebied dat beschikbaar is voor opname van voedingsstoffen.

5. Overmatig alcoholgebruik

Chronisch alcoholgebruik irriteert en ontsteekt het maagslijmvlies, wat de productie van zuur en intrinsieke factor vermindert. Na verloop van tijd kan alcohol ook de lever beschadigen, die B12 opslaat, waardoor de opname verder wordt belemmerd.[3]

Auto-immuun en Genetische Oorzaken van B12-Malabsorptie

Sommige tekorten ontstaan niet door dieet, maar door auto-immuunziekten of genetische variaties. Deze zijn vaak onopgemerkt bij standaard bloedonderzoek.

1. Pernicieuze anemie (auto-immuun gastritis)

Je immuunsysteem valt pariëtaalcellen in de maag aan → minder maagzuur en intrinsieke factor. Zonder IF kan B12 niet worden opgenomen in de dunne darm.

Diagnose:

  • Anti-pariëtaalcel-antistoffen (APC)
  • Anti-intrinsieke factor-antistoffen (anti-IF)
  • Verhoogd homocysteïne & MMA (methylmalonzuur)

Behandeling:Levenslange B12-injecties – oraal werkt niet.[4]

2. MTHFR-genmutatie (C677T of A1298C)

Verminderde omzetting van folaat en B12 in actieve vormen (methylcobalamine, methylfolaat). Zelfs met normale B12 in bloed → functioneel tekort in cellen.

Symptomen: chronische vermoeidheid, hersenmist, stemmingsstoornissen.
Diagnose:DNA-test (MTHFR) via speeksel of bloed.

Behandeling:

  • Methylcobalamine (actieve B12)
  • Methylfolaat (geen foliumzuur!)
  • Eventueel injecties bij ernstige mutatie.[6]

3. COMT-genmutatie (langzame methylering – ondermethylering)

COMT breekt dopamine, noradrenaline en adrenaline af via methylering. Bij een langzame COMT-variant (bijv. Val158Met, Met/Met) blijft catecholamines langer actief → overprikkeling, angst, slapeloosheid, vermoeidheid.

Methylering verbruikt methylgroepen → meer vraag naar actieve B12 (methylcobalamine). Bij COMT + MTHFR-mutatie → dubbele belasting op het methylatiesysteem → functioneel B12-tekort ondanks normale bloedwaarden.

Diagnose: DNA-test (COMT + MTHFR).

Behandeling:

  • Methylcobalamine (niet cyanocobalamine!)
  • Magnesium, SAMe, TMG (trimethylglycine)
  • Vermijd overstimulatie (cafeïne, stress)[^7]

4. Overmethylering (snelle methylering)

Bij een snelle COMT-variant (Val/Val) breekt je lichaam dopamine te snel af → te veel methylgroepen. Dit leidt tot angst, paniek, slapeloosheid, depressie, OCD-gedrag – zelfs met normale B12-waarden.

Diagnose: DNA-test + laag histamine (<40 ng/mL) + laag homocysteïne (<6 µmol/L).

Behandeling:

  • Gebruik hydroxocobalamine of adenosylcobalamine
  • Niacine (B3) om methylgroepen te “bufferen”
  • Magnesium, zink, koper
  • Geen SAMe/TMG[9]

5. Andere auto-immuunziekten

  • Coeliakie, ziekte van Crohn, colitis ulcerosa → beschadigde dunne darm → slechte B12-opname.[1]
  • Hashimoto of Sjögren → vaker samen met pernicieuze anemie.

Belangrijk: Standaard B12-bloedtest (serum-B12) kan normaal zijn bij functioneel tekort (MTHFR/COMT/overmethylatie) of vroeg stadium pernicieuze anemie.

Vraag altijd om MMA, homocysteïne, actieve B12 (holotranscobalamine), histamine en koper/zink-ratio.

Hoe Vul Je Je Vitamine B12-Niveaus Aan? Orale vs Injecteerbare Opties

Dus, wat moet je kiezen: orale of injecteerbare vitamine B12? De aanpak die je zorgverlener aanbeveelt, hangt af van hoe laag je waarden zijn, waarom het tekort is ontstaan en jouw methylatiestatus.

Als je lichaam vitamine B12 normaal kan opnemen, kan het verhogen van de inname via voeding vaak voldoende zijn. Voedingsmiddelen zoals vlees, vis, eieren en zuivel bevatten van nature veel B12.

Als het tekort echter ernstiger is of te maken heeft met opnameproblemen (bijv. na een darmoperatie, bij chronische gastritis, pernicieuze anemie of genetische mutaties), dan helpen dieetveranderingen meestal niet genoeg. In die gevallen bieden orale supplementen of vitamine B12-injecties betrouwbaardere en directere oplossingen.

Orale vitamine B12-supplementen

Als je een mild tekort hebt of gewoon gezonde niveaus wilt behouden, kunnen orale supplementen de eerste keuze zijn. Ze zijn verkrijgbaar als tabletten, capsules of sublinguale vormen (onder de tong) die de vitamine in je spijsverteringskanaal afgeven.

Welke vorm kies je?

  • Cyanocobalamine: goedkoop, maar moet worden omgezet → niet ideaal.
  • Methylcobalamine: actief in methylering (hersenen, zenuwen, COMT/MTHFR/ondermethylering).
  • Adenosylcobalamine: actief in mitochondriën (energieproductie, spieren, zenuwschede).[8]
  • Hydroxocobalamine: universeel, wordt omgezet in beide actieve vormen → ideaal bij overmethylering.

Tip: Gebruik een combinatie van methyl- + adenosylcobalamine voor volledige werking.

Bij Newmedix adviseren we sublinguale tabletten met de juiste vormen na DNA-test. Orale supplementen in therapeutische doses zijn vaak effectief, zelfs bij matige opnamestoornissen – vooral als je methylcobalamine gebruikt.[5] Ze zijn betaalbaar, makkelijk en zonder naald.

Orale supplementen zijn het meest effectief voor mensen met een tekort door hun dieet (vegetariërs, veganisten). Bij regelmatig gebruik helpen ze het tekort te voorkomen.

Vitamine B12-injecties

Vitamine B12-injecties omzeilen het spijsverteringsstelsel volledig. Ze leveren een hoge dosis van de vitamine rechtstreeks in de spier, vanwaar het bijna onmiddellijk in de bloedbaan terechtkomt.

Dit zorgt ervoor dat het lichaam de vitamine volledig kan opnemen en gebruiken – ideaal bij:

  • Pernicieuze anemie
  • Na maag- of darmoperaties
  • Ernstige malabsorptie (bijv. Crohn, coeliakie)
  • MTHFR/COMT-mutatie met functioneel tekort

NewMedix kiest de juiste vorm B12 voor jouw methylatie:

  • Overmethylators: hydroxocobalamine of adenosyl
  • Ondermethylators (COMT Met/Met): methylcobalamine
  • Mitochondriale klachten: adenosylcobalamine
  • Algemene malabsorptie: hydroxocobalamine (langwerkend)

Waarom? Omdat niet elke vorm van B12 overal in je lichaam werkt.

Omdat de vitamine meteen beschikbaar is, kunnen injecties sneller helpen om energie en concentratie te herstellen dan orale supplementen.

Bijwerkingen zijn zeldzaam en mild – soms wat roodheid of gevoeligheid op de injectieplaats.

Vitamine B12-Therapie bij Newmedix

Bij Newmedix zien we vitamine B12-therapie niet als een ‘one-size-fits-all’-oplossing. In plaats daarvan integreren we het in een uitgebreide, functionele geneeskundige aanpak die kijkt naar het volledige plaatje van je gezondheid.

We starten elk behandelplan met een grondige beoordeling:

  • Bloedanalyse (B12, MMA, homocysteïne, actieve B12, histamine, koper/zink)
  • DNA-test (MTHFR, COMT, MTR)
  • Antistoffen-test (APC, anti-IF)
  • Darmgezondheid en leefstijladvies

Zo pakken we niet alleen het tekort aan, maar ook de onderliggende oorzaak:

  • Is het een genetische mutatie? → methylcobalamine + methylfolaat
  • Is het pernicieuze anemie? → levenslange injecties
  • Is het dieetgerelateerd? → orale suppletie + coaching
  • Is het COMT-gerelateerd? → methylcobalamine + magnesium
  • Is het overmethylering? →  niacine + hydroxocobalamine

Heb jij ‘normale’ B12 maar wél klachten? Laat bij NewMedix je MMA, homocysteïne, MTHFR, COMT, histamine en antistoffen testen. Boek vandaag nog een gratis adviesgesprek en ontdek welke route het beste bij jou past.

De behandeling is snel, veilig en medisch begeleid, waardoor het een betrouwbare manier is om je niveaus efficiënt te herstellen. Klaar om je energie, focus en rust terug te krijgen – zonder bijwerkingen?

Boek nu je gratis adviesgesprek bij Newmedix

We testen jouw genen, methylatie, opname en kiezen de perfecte B12-therapie.

Wat is Glutathion en Waarom het Belangrijk is voor je Gezondheid
Colorlib Isabelle Arts zaterdag oktober, 2025 0

De Cortisol Speekseltest: Ontdek Wat Je Lichaam Zegt

Word je wel eens wakker en voel je je uitgeput, zelfs wanneer je de hele nacht hebt doorgeslapen? Of laten kleine, dagelijkse uitdagingen je hart sneller kloppen en voel je je voortdurend alert? Dit zijn geen tijdelijke momenten. Voor velen wijzen deze symptomen erop dat stress is veranderd van een af en toe uitdaging naar een constante aanwezigheid.

We leven in een tijd waarin ons dagelijks leven gevuld is met stress. Of het nu gaat om werkgerelateerde problemen, financiële zorgen of zelfs digitale overbelasting, minstens 62% van de volwassenen  geeft tegenwoordig toe genoeg stress te ervaren die hun dagelijks leven minstens één keer heeft beïnvloed.

Dus, stress komt veel voor.

Maar moeten we het daarom als normaal zien?

Nee.

Wanneer je chronische stress hebt, neemt de kans toe dat je andere gezondheidsproblemen krijgt. Deze kunnen schildklierproblemen, hoge bloeddruk, insulineresistentie en zelfs burn-out omvatten.

Dus hoe kun je je stress beter begrijpen en beheersen? Welnu, je lichaam geeft je eigenlijk aanwijzingen via een signaalstof in je lichaam.

Die boodschapper is cortisol, het “stresshormoon.”
 Een van de eenvoudigste manieren om te controleren hoe je lichaam met stress omgaat, is via een cortisol speekseltest.

Wat is Cortisol?

Cortisol is een hormoon dat wordt aangemaakt door je bijnieren, die net boven je nieren liggen. Je kunt het zien als je energiemanager. Het reageert niet alleen op stress, maar bepaalt ook het tempo van je dag.

Cortisol volgt doorgaans een natuurlijk 24-uurs ritme, ook wel de cortisolcurve genoemd. Wanneer dit ritme in balans is, voel je je ’s ochtends alert, overdag gefocust en ’s avonds klaar om te slapen.

De problemen ontstaan wanneer dit ritme wordt verstoord. In dergelijke situaties kun je:

  • Wakker worden en je uitgeput voelen, zelfs na een volledige nacht slaap
  • Moeite hebben om ’s avonds tot rust te komen
  • Overdag geen energie hebben
  • Je verward, geïrriteerd of angstig voelen
  • Vaak verkouden zijn en langzaam herstellen
  • Sterke trek hebben in suiker, zout of cafeïne

Cortisol kan veel lichaamssystemen beïnvloeden. Daarom kan het meten van je niveaus via een cortisol speekseltest een duidelijker beeld geven van je algehele gezondheid.

Hoe de Cortisol Speekseltest Werkt

De cortisol speekseltest is niet-invasief, naaldvrij en kan in het comfort van je eigen huis worden uitgevoerd. (1) 

Zo gaat het in zijn werk:

Verzameling

De verzamelkit bevat buisjes en wattenstaafjes. Je moet het wattenstaafje in je mond plaatsen. Wanneer het verzadigd is met speeksel, spuug je het direct in het buisje.

Meestal doe je dit vier keer: bij het wakker worden, rond de middag, laat in de middag en voor het slapengaan.

Voorbereiding

 Voor een nauwkeurige test moet je:

  • Geen voedsel eten, tanden poetsen of iets anders drinken dan water 30 minuten voor de afname
  • Cafeïne of nicotine vermijden rond de afnamemomenten
  • Een “typische” dag kiezen voor de test. Dit zorgt ervoor dat de resultaten je normale ritme weerspiegelen, niet een ongebruikelijke piek van stress of ziekte.

De resultaten begrijpen

De cortisol speekseltest laat zien hoe jouw stresssysteem zich gedurende de dag gedraagt.
 De waarden worden weergegeven als een cortisolcurve – een ritme dat normaal gesproken hoog begint in de ochtend en geleidelijk daalt richting de avond.
 Zo helpt de test inzicht te geven in hoe jouw HPA-as (de samenwerking tussen hersenen en bijnieren) reageert op stress.

Wanneer dit ritme verstoord raakt, zien we verschillende patronen terug die overeenkomen met de drie klassieke stressfasen die onderzoeker Hans Selye beschreef:
 de alarmfase, de weerstandsfase en de uitputtingsfase.

1. Alarmfase – het lichaam staat “aan”

In deze eerste fase reageert je lichaam krachtig op stress.
 De cortisolwaarden zijn hoog, vooral in de ochtend.
 Je voelt je alert, gespannen en staat voortdurend op scherp.

Herkenbare signalen:

  • verhoogde hartslag en bloeddruk
  • rusteloosheid of gespannen spieren
  • slecht inslapen of doorslapen
  • gevoel van innerlijke onrust

In de speekseltest zie je vaak een sterke piek in de ochtend en een trage daling later op de dag.

2. Weerstandsfase – aanpassing aan langdurige stress

Wanneer stress aanhoudt, probeert het lichaam zich aan te passen.
 De cortisolwaarden blijven langdurig hoog of gaan schommelen: soms te veel, soms te weinig.
 Je energie wordt onregelmatig, en het lukt niet meer goed om te herstellen.

Veelvoorkomende klachten:

  • vermoeidheid ondanks voldoende slaap
  • prikkelbaarheid en stemmingswisselingen
  • sterke trek in suiker of zout
  • verminderde weerstand of vatbaarheid voor infecties

De test laat in deze fase vaak een onregelmatige of afgevlakte curve zien, met minder duidelijk verschil tussen ochtend en avond.

3. Uitputtingsfase – het systeem raakt op

Na langdurige overbelasting raakt de HPA-as uitgeput.
 De bijnieren maken nog maar weinig cortisol aan, waardoor energie, concentratie en stressbestendigheid afnemen.
 Het lichaam schakelt over op spaarstand – je draait letterlijk op reserve.

Typische symptomen:

  • extreme vermoeidheid en lage bloeddruk
  • hersenmist en concentratieproblemen
  • duizeligheid bij opstaan
  • behoefte aan zout eten
  • burn-outachtige klachten

In deze fase toont de speekseltest lage of vlakke cortisolwaarden gedurende de dag.

Van meting naar herstel

De cortisol speekseltest maakt zichtbaar in welke fase jouw lichaam zich bevindt.
 Bij Newmedix krijg je niet alleen een laboratoriumrapport, maar vooral inzicht in wat de curve zegt over jouw stresssysteem en herstelvermogen.
 We koppelen de resultaten aan jouw klachten en maken samen een behandelplan dat helpt de balans stap voor stap te herstellen – met voeding, suppletie, leefstijl en eventueel infusietherapie.

Zo wordt meten begrijpen, en begrijpen de eerste stap naar herstel.

Waarom Kiezen voor een Cortisol Speekseltest

Er zijn andere manieren om cortisol te meten. Bij Newmedix raden we echter vaak speekseltesten aan omdat ze je echte, dagelijkse ritme weerspiegelen op een manier die bloed-, urine- of haaranalyses simpelweg niet kunnen.

Hier is waarom:

  • Een bloedafname kan zelf cortisol verhogen en zo de resultaten vertekenen
  • Speekselsamples worden op meerdere momenten van de dag afgenomen, zodat je de volledige curve ziet
  • Urine- of haaranalyses tonen langetermijngemiddelden, maar leggen niet de dagelijkse pieken en dalen vast die verklaren waarom je je het ene moment energiek voelt en het volgende uitgeput

Door te kiezen voor een cortisol speekseltest begrijpen we zowel hoeveel cortisol je lichaam aanmaakt als wanneer het dit doet. Dit inzicht is essentieel voor een functioneel behandelplan dat echt voor jou werkt. Bij Newmedix gebruiken we het als basis voor een bredere kijk op je gezondheid.

Waarom een Functioneel Perspectief Belangrijk is

Cortisol werkt samen met bijna elk systeem in het lichaam, (3) daarom kan stress aanvoelen alsof het alles tegelijk beïnvloedt. Alleen kijken naar cortisolniveaus mist het grotere geheel. Een functionele benadering verbindt de punten.

Zo werkt het:

Voeding & spijsvertering

Wanneer cortisol te lang hoog blijft, houdt het je lichaam uit de “rust en vertering”-modus. Dit kan de spijsvertering vertragen, de darm gevoeliger maken en zelfs reflux of prikkelbare darm syndroom uitlokken. Sommige studies suggereren ook dat chronische stress de darmpermeabiliteit (4) kan verhogen (vaak “leaky gut” of “lekkende darm” genoemd).

Energie & mitochondriën

Je mitochondriën zijn de kleine “energiefabriekjes” die elke cel aandrijven. Cortisol beïnvloedt direct hoe deze batterijen werken. Onder chronische stress kan de energieproductie dalen, waardoor je in die toestand van “moe maar gespannen” belandt. Onderzoek toont aan dat mensen met afgevlakte cortisolcurves vaker last hebben van chronische vermoeidheid of burn-out.

Hormonen & communicatie

Cortisol werkt voortdurend samen met andere hormonen. Het kan beïnvloeden hoe insuline de bloedsuiker reguleert, hoe schildklierhormonen worden omgezet en hoe voortplantingshormonen cycleren. Daarom kan chronische stress zich uiten als onregelmatige menstruatie, schildkliergerelateerde symptomen of gewichtstoename rond de buik.

Geest, emoties & stressbestendigheid

Cortisol beïnvloedt ook de hersenchemie, waaronder serotonine, dopamine en noradrenaline. Dit zijn de boodschappers die stemming, focus en motivatie beïnvloeden. Wanneer cortisol uit balans is, is het normaal om je angstig, vlak of minder veerkrachtig te voelen bij stress.*

De Newmedix Aanpak: Grondig Testen en Behandelen

Bij Newmedix zien we een verstoring van het cortisolritme niet als een enkel probleem, maar als een signaal dat het communicatienetwerk van je lichaam ondersteuning nodig heeft. Naast de cortisol speekseltest beoordelen we vaak DHEA, schildklierhormonen, bloedsuiker en darmmarkers. Dit creëert een 360°-beeld van hoe stress samenwerkt met je hele systeem. We zetten ons ook in voor snellere doorlooptijden. Zo hoef je geen weken te wachten op duidelijkheid over wat er in je lichaam gebeurt.

Op basis van je resultaten kan je behandelplan omvatten:

  • Voeding afgestemd op het stabiliseren van de bloedsuiker en het ondersteunen van de bijnieren
  • Vitaminen en mineralen om het evenwicht te herstellen
  • IV-infusen met B12, magnesium of aminozuren voor patiënten die kampen met ernstige vermoeidheid
  • Stressregulatie-instrumenten zoals begeleide ademhaling en mindfulness

Ons doel is niet om snelle oplossingen te bieden. Het gaat om het herstellen van het natuurlijke cortisolritme en het ondersteunen van duurzaam herstel, zodat je energie, stemming en gezondheid weer stabiel en houdbaar aanvoelen.

Praktische Tips om je Cortisolritme te Ondersteunen

Kleine dagelijkse gewoontes kunnen een groot verschil maken in hoe je cortisol zich gedraagt:

  • Krijg natuurlijk licht binnen een uur na het wakker worden om je lichaamsklok te resetten
  • Eet uitgebalanceerde maaltijden met eiwitten, gezonde vetten en complexe koolhydraten om bloedsuikerdalingen te voorkomen
  • Bewaar cafeïne voor de ochtend
  • Beweeg je lichaam zachtjes. Yoga, wandelen of stretchen reguleren cortisol beter dan intensieve overtraining
  • Creëer een kalmerende avondroutine voor het slapengaan om je lichaam te signaleren dat het veilig is om te rusten

Waarom Vroeg Handelen Belangrijk is

Een disbalans in cortisol is meer dan “gewone stress.” Wanneer je het onbehandeld laat, kan het uitgroeien tot andere gezondheidsproblemen en langdurige burn-out. Hoe eerder je een cortisol speekseltest doet, hoe gemakkelijker het is om je ritme te begrijpen, balans te herstellen en complicaties te voorkomen.

Als je jezelf herkent in deze patronen, is het misschien tijd om te luisteren naar wat je lichaam je echt vertelt. Bij Newmedix gebruiken we de cortisol speekseltest, samen met geavanceerde diagnostiek en gepersonaliseerde zorg, om je te helpen resetten en herstellen.

Wil je begrijpen hoe stress je lichaam écht beïnvloedt en welke stappen je kunt nemen om blijvende energie terug te krijgen? Boek dan vandaag nog je gratis consult

wat is glutathion
Colorlib Isabelle Arts donderdag oktober, 2025 0

Wat is Glutathion en Waarom het Belangrijk is voor je Gezondheid

Word je vaak wakker met een loom gevoel, ondanks dat je genoeg hebt geslapen? Of duren kleine kwaaltjes, zoals een verkoudheid, langer voordat ze verdwijnen? Velen van ons schuiven deze kleine signalen terzijde als “gewoon onderdeel van het leven of ouder worden.” Toch kunnen ze ook wijzen op diepere onevenwichtigheden in je lichaam.

Het goede nieuws is dat je lichaam een ingebouwd mechanisme heeft om zichzelf te resetten en op te laden. Dit is glutathion, vaak aangeduid als de ‘meester-antioxidant’.

 In dit artikel onderzoeken we wat glutathion is door de lens van functionele geneeskunde, waarom het belangrijk is en hoe je het kunt ondersteunen.

Wat is Glutathion?

Glutathion is een lichaamseigen molecuul dat een sleutelrol speelt in bescherming, herstel en energieregulatie. Het wordt gevormd uit drie aminozuren, glutamaat, cysteïne en glycine [1] , en komt voor in elke cel van het lichaam.

De lever bevat de hoogste concentratie glutathion, omdat dit orgaan dagelijks grote hoeveelheden gifstoffen verwerkt. Glutathion bindt zich aan schadelijke stoffen zoals zware metalen en milieutoxines, zodat je lichaam ze via lever en nieren kan uitscheiden.

Daarnaast werkt glutathion als een krachtige antioxidant. Het neutraliseert vrije radicalen, onstabiele moleculen die schade aan cellen en DNA kunnen veroorzaken [2]. Deze bescherming helpt veroudering, ontstekingen en celschade te beperken.

Een ander belangrijk effect is de invloed van glutathion op het immuunsysteem. Het ondersteunt een snelle, doelgerichte afweerreactie bij infecties, maar helpt ook om de ontstekingsreactie weer tot rust te brengen zodra het gevaar geweken is. Op die manier houdt het je immuunsysteem krachtig én in balans, wat essentieel is om chronische ontstekingen te voorkomen.

Tot slot beschermt glutathion je mitochondriën, de kleine energiecentrales in je cellen, tegen oxidatieve schade. Zo blijven ze efficiënt energie produceren, zelfs bij stress, ziekte of veroudering.

Die combinatie van ontgifting, celbescherming, immuunbalans en energieondersteuning maakt glutathion tot een van de belangrijkste verdedigingsmechanismen van het lichaam — en veel belangrijker dan de meeste mensen zich realiseren.

De Voordelen van Glutathion voor de Gezondheid van het Hele Lichaam

Omdat glutathion in elke cel werkt, is het bereik breed. Hier is hoe het je lichaamssystemen beïnvloedt:

Celbescherming

Vrije radicalen maken deel uit van het dagelijks leven. Ze komen voort uit stress, vervuiling, bewerkt voedsel en zelfs normale stofwisseling. Ongecontroleerd kunnen ze je cellen aantasten. Glutathion treedt op als eerstehulpverlener en neutraliseert deze vrije radicalen voordat ze je cellen beschadigen [3].

Leverondersteuning

Je lever is verantwoordelijk voor het ontgiften van je lichaam. Dit doet het door alcohol, medicijnen en omgevingsgifstoffen af te breken. Glutathion is essentieel voor dit proces. Wanneer je niveaus laag zijn, vertraagt het ontgiftingsproces. Dit kun je een zwaar, loom of gewoon “uit balans” gevoel geven.

Immuunbalans

Glutathion ondersteunt je immuunsysteem op twee manieren. Ten eerste zorgt het ervoor dat je afweer sneller en doelgerichter reageert bij een infectie met bijvoorbeeld een virus of bacterie. Ten tweede helpt het om de ontstekingsreactie weer tot rust te brengen zodra het gevaar voorbij is. Deze natuurlijke balans houdt je immuunsysteem alert, maar voorkomt dat het overactief wordt, en dat verkleint de kans op chronische ontstekingen.

Constante energie

Mitochondriën zijn de energiecentrales van je lichaam. Ze leveren de brandstof die je spieren laat bewegen, je hersenen scherp houdt en je concentratie ondersteunt. Glutathion beschermt deze mitochondriën tegen oxidatieve schade en voortijdige slijtage. Zo blijven ze efficiënt energie produceren, zelfs bij stress, ziekte of veroudering. Een goed glutathionniveau betekent dus meer celbescherming én een stabieler energieniveau gedurende de dag.

Tekenen dat je Glutathion Mogelijk Laag is

Een tekort aan glutathion kondigt zich meestal niet aan met een groot symptoom. In plaats daarvan is het vaak een mix van kleine frustraties die niet met elkaar verbonden lijken, totdat je beter kijkt.
 Hier is wat je zou kunnen opmerken:

  • Je voelt je altijd moe, ongeacht hoeveel je slaapt
  • Je ervaart vaak hersenmist of hebt moeite met concentreren
  • Je pakt sneller verkoudheden op en het herstel duurt langer
  • Je ervaart spierpijn die blijft hangen na inspanning
  • Je kunt ook vroege tekenen van veroudering merken, zoals fijne lijntjes en een doffe huid

Natuurlijk kunnen deze symptomen ook samenhangen met andere gezondheidsproblemen. Daarom is het belangrijk om een stap terug te doen en naar het geheel te kijken.

Wat beïnvloedt je glutathionniveaus?

Je lichaam maakt glutathion van nature aan, maar verschillende factoren kunnen ervoor zorgen dat je voorraad sneller wordt verbruikt dan aangevuld.

Belangrijke oorzaken van een verlaagd glutathionniveau zijn:

  • Chronische stress en slaapgebrek: langdurige activatie van het stresssysteem verhoogt oxidatieve stress, waardoor glutathion sneller uitgeput raakt.
  • Ongezonde voeding en leefstijl: roken, overmatig alcoholgebruik en sterk bewerkte voeding verlagen de aanmaak van antioxidanten en verhogen de belasting van je lever.
  • Blootstelling aan omgevingsgifstoffen: denk aan luchtvervuiling, pesticiden, zware metalen en oplosmiddelen. Deze stoffen vragen veel van het ontgiftingssysteem, waardoor glutathion sneller verbruikt wordt.
  • Medicatiegebruik: middelen zoals paracetamol, bepaalde antibiotica en chemotherapie kunnen de glutathionvoorraad verminderen.
  • Chronische ontstekingen en aandoeningen: bij diabetes, auto-immuunziekten, infecties, laaggradige ontstekingen en langdurige leverproblemen wordt glutathion continu ingezet om schade te beperken.
  • Veroudering en voedingstekorten: naarmate je ouder wordt, daalt de natuurlijke aanmaak van glutathion. Tekorten aan bouwstenen zoals cysteïne, glycine en glutamaat, of cofactoren zoals selenium en zink, kunnen dit proces verder beperken.

Door deze factoren tijdig te herkennen en aan te pakken, kun je je natuurlijke balans herstellen en het verdedigingssysteem van je cellen versterken.

Hoe je gezonde glutathionniveaus ondersteunt

Het mooie van glutathion is dat je er zelf veel aan kunt doen. Hoewel sommige factoren buiten je controle liggen, kun je met voeding en leefstijl je glutathionniveaus sterk beïnvloeden.

Voeding

Glutathion werkt samen met andere antioxidanten en mineralen, zoals vitamine C, vitamine E, selenium en zink. Deze voedingsstoffen helpen glutathion om oxidatieve stress te neutraliseren en het lichaam te beschermen.
 Eet daarom dagelijks voldoende verse groenten, fruit, noten, zaden en bladgroenten zoals boerenkool, spinazie en rucola. Deze leveren de bouwstenen én cofactoren die je lichaam nodig heeft om glutathion aan te maken en te regenereren.

Aminozuurondersteuning

De productie van glutathion hangt af van drie aminozuren: cysteïne, glycine en glutamaat. Daarbij is cysteïne meestal de beperkende factor.
 Supplementen met N-acetylcysteïne (NAC) of eiwitrijke voeding, zoals wei-eiwit, kunnen helpen om je natuurlijke aanmaak te ondersteunen. Ze leveren de grondstoffen waarmee het lichaam zijn glutathionvoorraad kan opbouwen [4].

Dagelijkse gewoonten

Sommige van de krachtigste manieren om je glutathionniveaus op peil te houden zijn verrassend eenvoudig:

  • Slaap voldoende: streef naar 7–9 uur per nacht. Tijdens je slaap herstelt het lichaam en wordt glutathion geregenereerd.
  • Blijf goed gehydrateerd: water helpt je lever en nieren om afvalstoffen effectief af te voeren.
  • Beperk alcohol en sterk bewerkt voedsel: deze verhogen oxidatieve stress en verbruiken veel glutathion.
  • Beweeg regelmatig: lichte beweging zoals wandelen, fietsen of yoga stimuleert de natuurlijke aanmaak van antioxidanten.

Door gezonde keuzes in voeding, slaap en beweging te combineren, geef je je lichaam de beste kans om zijn natuurlijke verdedigingsmechanismen sterk te houden — met glutathion als een van de belangrijkste pijlers.

Geavanceerde opties

Je kunt je glutathionniveaus ook ondersteunen via supplementen. Niet alle vormen werken of worden gemakkelijk opgenomen. Liposomale formuleringen kunnen de opname verbeteren vergeleken met standaard orale vormen. 

Voor meer directe ondersteuning kunnen IV-glutathioninfusen in een kliniek worden toegediend. IV-glutathion wordt rechtstreeks in de bloedbaan toegediend, waardoor het de cellulaire beschikbaarheid tijdelijk kan verhogen.

Hoewel al deze strategieën kunnen helpen, zijn ze het krachtigst wanneer ze zijn afgestemd op jouw unieke gezondheidssituatie.

De Newmedix Benadering van Glutathion

Glutathion is geen woord dat je elke dag hoort, maar de impact ervan strekt zich uit tot vrijwel elk lichaamssysteem. Het beïnvloedt hoeveel energie je hebt, hoe sterk je immuunsysteem functioneert en hoe snel je herstelt van stress of ontstekingen.

Bij Newmedix zetten we glutathion gericht in om het immuunsysteem te versterken, laaggradige ontstekingen te verminderen, de leverfunctie te ondersteunen en het herstel van de mitochondriale energieproductie te bevorderen.

Wanneer iemand bij ons komt met klachten als vermoeidheid, hersenmist of terugkerende infecties, starten we meestal met uitgebreid laboratoriumonderzoek. We meten markers voor ontsteking, oxidatieve stress, leverbelasting en de balans van vitaminen en mineralen. Omdat glutathion de belangrijkste intracellulaire antioxidant is, geeft dit ons waardevolle informatie over hoe goed het lichaam zichzelf beschermt, en waar extra ondersteuning nodig is.

Op basis van deze gegevens ontwerpen we een behandelplan dat volledig is afgestemd op jouw biochemische behoeften. Dit kan IV-infusen omvatten waarbij glutathion wordt aangevuld met voedingsstoffen die de cellen helpen herstellen, beschermen en vernieuwen. Daarnaast werken we samen aan voeding, slaap en stressregulatie, om zo het zelfherstellend vermogen van het lichaam te activeren.

Onze aanpak richt zich op het herstellen van balans in plaats van symptoombestrijding, met als doel duurzame energie, sterke weerstand en veerkracht op celniveau.

Ervaar zelf hoe glutathion kan bijdragen aan herstel van binnenuit. Plan vandaag nog een vrijblijvend adviesgesprek bij Newmedix.

 

nachtelijk zweten tijdens de menopauze
Colorlib Tim Kors donderdag oktober, 2025 0

Het begrijpen van nachtelijk zweten tijdens de menopauze

Heb je ooit midden in de nacht wakker gelegen, doorweekt van het zweet, en kon je daarna niet meer in slaap vallen?

Voor vrouwen die de menopauze doormaken, is nachtelijk zweten tijdens de overgang soms een dagelijks probleem.

Nachtelijk zweten zijn in feite opvliegers die optreden terwijl je slaapt. Ze zijn het gevolg van veranderende hormoonspiegels, en studies tonen aan dat minstens 75% van de vrouwen tijdens de menopauze last heeft van nachtelijk zweten en opvliegers.[¹]

Een enkele verstoorde nacht is meestal goed te hanteren. Voor veel vrouwen komt nachtelijk zweten echter veel vaker voor. Dergelijke nachten kunnen je energie aantasten en ook je algehele levenskwaliteit verminderen. [²]

In deze blog verkennen we de oorzaken van nachtelijk zweten. We gaan ook in op oplossingen en levensstijlveranderingen die verlichting kunnen brengen.

Wat veroorzaakt overgang nachtelijk zweten tijdens de menopauze?

Nachtelijk zweten wordt veroorzaakt door schommelingen in het oestrogeengehalte van je lichaam.

Oestrogeen helpt de lichaamstemperatuur te reguleren door samen te werken met de hypothalamus. Een gebied in je hersenen dat dient als de belangrijkste verbinding tussen het zenuwstelsel en het hormoonstelsel. 

Wanneer de waarden dalen, wordt de hypothalamus gevoeliger voor de kleinste veranderingen. Dit leidt tot warmte-opstoten en veroorzaakt blozen, een versnelde hartslag en intens zweten.[³]

Andere factoren die een rol spelen bij nachtelijk zweten tijdens de overgang 

Naast hormonen kunnen ook enkele lichaamssystemen de symptomen van nachtelijk zweten versterken of verlengen. Dit verklaart waarom sommige vrouwen mildere, minder frequente episodes ervaren, terwijl anderen er elke nacht mee worstelen.

Deze lichaamssystemen zijn onder andere:

1. Stress, bijnieren en de rol van cortisol

Cortisol is het belangrijkste stresshormoon van het lichaam. Het hoort over de dag heen te schommelen: hoog in de ochtend om je energie te geven, en lager in de avond zodat je kunt ontspannen en slapen. Wanneer dat ritme verstoord raakt, door langdurige stress, overbelasting of juist uitputting,  kan dit leiden tot klachten als nachtelijk zweten, opvliegers en slaapproblemen.

Zowel te veel als te weinig cortisol kan problemen geven[⁴] . Bij aanhoudende stress blijft de cortisolproductie te hoog, waardoor de temperatuurregeling ontregeld raakt. Bij bijnieruitputting produceert het lichaam juist te weinig cortisol, waardoor het moeilijker wordt om warmte- en stressreacties in balans te houden.

In de functionele geneeskunde spreken we dan vaak over de ‘cortisol steal’: het verschijnsel waarbij het lichaam zoveel energie stopt in het aanmaken van stresshormonen, dat er minder bouwstoffen overblijven voor andere hormonen zoals oestrogeen en progesteron. Dat kan overgangsklachten zoals opvliegers, stemmingswisselingen en nachtelijk zweten versterken.

2. De rol van de schildklier

Een overactieve schildklier kan de warmte-opstoten van de menopauze nabootsen en zweten en hartkloppingen veroorzaken.

Een traag werkende schildklier daarentegen kan leiden tot vermoeidheid en een slechte temperatuurregeling.

3. Stofwisseling en bloedsuiker

Onregelmatige eetgewoonten of avondmaaltijden die rijk zijn aan suiker, kunnen ervoor zorgen dat je bloedsuikerspiegel ’s nachts daalt. Je lichaam geeft dan stresshormonen af om dit te corrigeren. Dit kan zweten veroorzaken terwijl je slaapt.

4. De verbinding tussen darm en hormonen

Je darmen spelen een verrassend grote rol in je hormoonbalans. De lever breekt gebruikt oestrogeen af en stuurt het via de gal naar de darmen om uit te scheiden.
 Daar maken sommige darmbacteriën een enzym aan (β-glucuronidase) dat dit oestrogeen weer kan activeren, zodat het opnieuw in de bloedbaan komt.

Wanneer de darmflora uit balans raakt, iets wat vaak gebeurt rond de menopauze,  kan dit proces ontregeld raken.
 Dat kan zorgen voor sterkere hormonale schommelingen, met klachten zoals nachtelijk zweten, stemmingswisselingen of opvliegers als gevolg.

Een gezonde darmflora, ondersteund door vezelrijke voeding, probiotica en een goed werkende lever, helpt om de hormoonbalans stabiel te houden.

Nachtelijk zweten versus opvliegers overdag

Het is belangrijk onderscheid te maken tussen nachtelijk zweten en opvliegers overdag.

Ja, de onderliggende oorzaken van beide zijn relatief vergelijkbaar. De invloed op je welzijn verschilt echter aanzienlijk.

Opvliegers overdag verdwijnen vaak na korte tijd vanzelf. Ze kunnen natuurlijk ongemakkelijk zijn, maar je kunt verlichting vinden door een kledinglaag uit te trekken of een slokje koud water te nemen. Je kunt zelfs even naar buiten stappen.

Nachtelijk zweten tijdens de menopauze, daarentegen haalt je meestal abrupt uit een diepe slaap. Wanneer dit vaak gebeurt, zul je waarschijnlijk ernstige vermoeidheid ervaren. Dit maakt het op zijn beurt moeilijker om andere stress in je dagelijks leven te beheersen.

Een ander neveneffect van je verstoorde slaappatronen zijn instabiele hormoonspiegels. Dit creëert een cyclus waarin je symptomen elkaar blijven versterken.

Hoelang duurt nachtelijk zweten tijdens de menopauze?

Er bestaat geen eenduidige tijdlijn voor nachtelijk zweten tijdens de menopauze. Sommigen ervaren het langer, anderen nauwelijks.

Gemiddeld geldt echter:

  • Nachtzweten perimenopauze kan beginnen tijdens de overgangsjaren voor de menopauze.
  • Ze bereiken vaak een piek rond de menopauze zelf
  • Bij veel vrouwen nemen de symptomen af binnen 4–7 jaar
  • In sommige gevallen kunnen ze een decennium of langer aanhouden, vooral als er niets aan gedaan wordt

Wanneer is nachtelijk zweten normaal & wanneer moet je medische hulp zoeken?

Nachtelijk zweten komt bij de meeste vrouwen natuurlijk voor tijdens de menopauze. Je moet je lichaam echter in de gaten houden voor deze waarschuwingssignalen:

  • De episodes van zweten worden zo intens dat ze je slaap ernstig verstoren
  • Je ervaart daarnaast koorts, onverklaarbaar gewichtsverlies en een versnelde hartslag
  • Je blijft intense episodes hebben zonder tekenen van verbetering
  • Je voelt je voortdurend moe en angstig

In zulke gevallen moet je hulp zoeken die verder kijkt dan de menopauze en ook andere factoren onderzoekt.

Bio-identieke hormonen en andere oplossingen

Bio-identieke hormoonvervangingstherapie (BHRT) kan verlichting bieden voor vrouwen die ernstige nachtelijke zweetaanvallen ervaren die langer duren dan de typische menopauzeperiode. [⁶]

Waarom bio-identieke hormonen?

De chemische structuur van bio-identieke hormonen komt exact overeen met de hormonen die je lichaam van nature aanmaakt. Hierdoor kan je lichaam ze effectiever gebruiken.

Naast dit belangrijkste voordeel:

  • BHRT-doseringen kunnen worden afgestemd op jouw behoeften
  • De behandeling herstelt het evenwicht in je lichaam door het reguleren van oestrogeen-, progesteron- en testosteronspiegels

Levensstijl en andere strategieën voor verlichting

Je kunt zelf veel doen om nachtzweten te verminderen:

  • Koele slaapkamer: Houd de slaapkamer koel (rond 16–18°C) en goed geventileerd. Gebruik lichte, ademende pyjama’s en katoenen beddengoed om vocht op te nemen.
  • Voeding: Vermijd ‘s avonds laat pittig eten, alcohol, cafeïne en grote hoeveelheden suiker. Drink voldoende water overdag, maar beperk grote hoeveelheden vlak voor het slapen om nachtelijk toiletbezoek te voorkomen.
  • Ontspanning: Bouw ontspanning in voor het slapen, zoals rustige ademhaling, meditatie of milde yoga. Dit brengt je systeem tot rust en helpt stress verlagen.
  • Regelmaat: Houd een vast slaap-/waakritme aan en beweeg regelmatig. Sporten verbetert op de lange termijn zowel je hormoonbalans als je slaapkwaliteit.
  • Noodpakketje: Leg iets koelends klaar bij je bed (ventilator, ijswater, verkoelend kussen). Als je ’s nachts wakker schrikt van zweten, kan snel afkoelen de klachten verlichten.

De Newmedix-aanpak

Bij Newmedix weten we dat nachtelijk zweten tijdens de menopauze niet alleen te maken heeft met hormonen. Het kan ook verband houden met stress, spijsvertering, veranderingen in de schildklier en zelfs de kwaliteit van je slaap. Daarom kijken we breder naar wat er in je lichaam gebeurt.

Zo ondersteunen we je met:

  • Diagnostiek: We gebruiken geavanceerde laboratoriumtests om te begrijpen wat er in je lichaam gebeurt. Deze tests kunnen speekselcortisolcontroles, schildklierpanels of zelfs darmmicrobioomanalyses omvatten.
  • Gepersonaliseerde zorgplannen die veranderingen in voeding, gerichte supplementen, intraveneuze infusies, stressondersteuning of BHRT kunnen bevatten – als dat geschikt voor je is.
  • Wij hanteren een holistische aanpak die zich richt op meer dan alleen het verlichten van symptomen. Ons doel is om je lichaam opnieuw in balans te brengen.

Nachtelijk zweten is geen teken dat er iets geestelijk mis is; het is een biologisch fenomeen. Met de juiste aanpak kun je er stap voor stap minder last van krijgen. Herken je jezelf hierin en wil je weten wat er bij jou speelt? Plan dan vandaag nog een gratis adviesgesprek in. We luisteren naar jouw verhaal, leggen uit wat er kan bijdragen aan jouw klachten en schetsen samen een plan om stap voor stap naar koelere nachten toe te werken.

Duizeligheid tijdens de overgang: oorzaken en aanpak
Colorlib Isabelle Arts dinsdag oktober, 2025 0

Duizeligheid tijdens de overgang: oorzaken en aanpak

Veel vrouwen horen van hun huisarts of omgeving dat duizeligheid in de overgang “er nou eenmaal bij hoort”. Deze geruststelling is weinig helpend als je regelmatig licht in je hoofd bent of het gevoel hebt flauw te vallen. In werkelijkheid heeft dit vervelende symptoom vaak onderliggende oorzaken die behandeld kunnen worden. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat ruim een derde van de vrouwen in de overgang minstens eenmaal per week last heeft van duizeligheid. Het is dus een veelvoorkomend probleem, en bij Newmedix zien we het dan ook regelmatig, maar het goede nieuws is dat er vaak iets aan te doen is.

Waarom hormonale veranderingen invloed hebben op je evenwicht

Tijdens de menopauzale overgang schommelen de niveaus van oestrogeen en progesteron aanzienlijk. Die dalende hormoonspiegels kunnen je evenwichtsorgaan in het binnenoor direct beïnvloeden. Wetenschappers ontdekten dat receptoren voor hormonen zoals oestrogeen, progesteron, schildklierhormoon én het stresshormoon cortisol aanwezig zijn in het evenwichtsorgaan. Het is dus geen verrassing dat hormonale schommelingen je balans kunnen verstoren. Veel vrouwen merken bijvoorbeeld rond de menstruatie of in de pre-menopauze al periodes van overgang en duizeligheid.

Een opvallend gevolg van deze hormonale impact is een vorm van positieduizeligheid, bekend als benigne paroxismale positieduizeligheid (BPPV). Hierbij veroorzaken bepaalde hoofdbewegingen plots een draaierig gevoel. Uit een grootschalige studie bleek dat vrouwen in de overgang duidelijk vaker BPPV ontwikkelen dan mannen – men vermoedt dat de hormonale schommelingen tijdens de menopauze daar een belangrijke rol in spelen. 

Een tekort aan oestrogeen verzwakt mogelijk ook de structuur van otoconia (balanskristallen) in het binnenoor, waardoor het evenwicht makkelijker ontregeld raakt. Dit mechanisme zou de link tussen de overgang en duizeligheid verklaren.

Bloedsuikerspiegel uit balans

Hormonale veranderingen kunnen ook indirect voor duizeligheid in de overgang zorgen via hun effect op de bloedsuikerspiegel. Oestrogeen en progesteron beïnvloeden hoe gevoelig je lichaam is voor insuline, het hormoon dat je bloedsuiker reguleert. Tijdens de perimenopauze zien we vaker wisselingen in bloedsuiker: soms wordt het lichaam minder gevoelig voor insuline (insulineresistentie), andere keren juist gevoeliger.

Dit betekent dat zelfs vrouwen zonder diabetes vaker last kunnen krijgen van schommelingen in de bloedsuiker, wat zich kan uiten in een licht gevoel in het hoofd, trillerigheid, zweten en duizeligheid. Het risico is nog hoger bij vrouwen die al aanleg hebben voor diabetes. Stabiele bloedsuikerwaarden zijn dus belangrijk; sterke dalingen (hypoglykemie) kunnen leiden tot duizelige momenten.

Opvliegers en vaatverwijding

Opvliegers (plotselinge warmtegolven met zweten en rood aanlopen) zijn een van de bekendste overgangsklachten. Bijna 70–80% van de vrouwen ervaart ze in meer of mindere mate. Tijdens een opvlieger gaat je hart vaak sneller kloppen en verwijden de bloedvaten zich, wat tijdelijk je bloeddruk kan verlagen. Het is dan ook niet ongebruikelijk om je tijdens of vlak na een hevige opvlieger licht in het hoofd te voelen. Bovendien raken veel vrouwen door het intense zweten uitgedroogd. Zelfs ’s nachts kunnen opvliegers (nachtzweten) tot vochtverlies en slaaponderbreking leiden. Dit alles draagt bij aan een gevoel van zwakte en duizeligheid in de overgang.

Opvliegers ontstaan door een daling van oestrogeen tijdens de overgang. Dit tekort verstoort de temperatuurregulatie in het lichaam en veroorzaakt de kenmerkende warmtegolven, vaak gepaard met duizeligheidsklachten.

Migraine verergerd door oestrogeendaling

Vrouwen hebben ongeveer drie keer zoveel kans op migraine als mannen, en hormonale schommelingen zijn een belangrijke reden. Vooral in de overgangsjaren kunnen migraineaanvallen frequenter of intenser worden door dalende oestrogeenniveaus. Onderzoek bevestigt dat het “ontrekken” van oestrogeen (zoals vlak voor de menstruatie of tijdens de perimenopauze) een bekende trigger is voor migraine-aanvallen..

Veel vrouwen die nooit eerder migraine hadden, krijgen in deze fase te maken met bonzende hoofdpijnen – vaak aan één kant van het hoofd – gepaard met misselijkheid, licht- en geluidsgevoeligheid en regelmatig ook duizeligheid perimenopauze of visuele aura’s. De jaren vlak voor de menopauze kunnen daardoor een zware tol eisen. Gelukkig nemen migraineklachten bij veel vrouwen weer af zodra de postmenopauze bereikt is en de hormonale schommelingen voorbij zijn.

Stress, angst en slaapgebrek

De overgang kan emotioneel turbulente tijden geven. Schommelende hormonen maken het lichaam gevoeliger voor stress en angst. Veel vrouwen voelen zich prikkelbaar of krijgen paniekaanvallen zonder duidelijke aanleiding. Deze psychische component heeft een directe impact op duizeligheid in de overgang: in een Japanse studie was angst de enige factor die onafhankelijk samenhing met frequent duizelig zijn tijdens de menopauze.

Met andere woorden: hoe hoger de angstscore, hoe groter de kans op duizelige klachten. Angst en paniek kunnen bovendien leiden tot hyperventilatie (snelle, oppervlakkige ademhaling), waardoor het koolzuurgehalte in het bloed daalt en je je licht in het hoofd gaat voelen.

Daarnaast verstoort de menopauze vaak de slaap – denk aan nachtelijk zweten, maar ook piekeren en insomnie. Chronisch slaaptekort laat je uitgeput en mentaal wazig achter. Een vermoeid lichaam heeft meer moeite om de bloeddruk en doorbloeding naar de hersenen op peil te houden, wat je evenwichtsgevoel niet ten goede komt. 

Onderzoekers hebben een duidelijk verband gevonden tussen slechte slaapkwaliteit en duizeligheidsklachten. Het is dus belangrijk om slaapstoornissen en stress aan te pakken als onderdeel van de behandeling.

Een integrale aanpak voor verlichting van duizeligheid tijdens de overgang 

Omdat zoveel factoren tegelijkertijd een rol spelen, is er zelden een snelle, eenduidige oplossing voor menopauzale duizeligheid. In plaats van elk symptoom afzonderlijk te bestrijden, kijken we bij Newmedix naar het grotere geheel. Onze integrale aanpak houdt in dat we eerst uitgebreid onderzoeken waarom je je duizelig voelt. We voeren gericht diagnostisch onderzoek uit – van een cortisol-dagcurve (om het stresshormoonpatroon in kaart te brengen) tot uitgebreide vrouwelijke hormoonprofielen, schildklierfunctie, tekorten aan vitaminen en mineralen, en zelfs je darmgezondheid. Al deze systemen hangen immers samen en kunnen subtiel bijdragen aan jouw klachten.

Zo kunnen bijvoorbeeld lage ijzerwaarden (bloedarmoede) of een vitamine B12-tekort je extra moe en licht in het hoofd maken. Ook een traag werkende schildklier of chronische stress kunnen het evenwichtsorgaan beïnvloeden. Deze inzichten helpen ons de juiste behandelaanpak te kiezen.

Op basis van de onderzoeksresultaten stellen we een persoonlijk behandelplan op. Vaak beginnen we met duurzame leefstijlinterventies: gezondere voeding, voldoende hydratie en een op maat gemaakt bewegingsplan om bloedsomloop en balans te verbeteren. Orthomoleculair voedingsadvies en supplementen kunnen tekorten aanvullen of specifieke klachten verlichten. Denk aan magnesium of B-vitamines voor ondersteuning van het zenuwstelsel en energieniveau, co-enzym Q10 voor cellulaire energie, of fyto-oestrogenen die de hormonale schommelingen dempen.

Daarnaast kan bio-identieke hormoontherapie (HRT) een optie zijn om de hormonale balans te herstellen. Bio-identieke hormonen bootsen de werking van natuurlijke oestrogenen en progesteron na en kunnen helpen bij het verminderen van overgangsgerelateerde klachten zoals duizeligheid. Uit onderzoek blijkt dat hormonale schommelingen, en met name de daling van oestrogeen, bijdragen aan het ontstaan van benigne paroxismale positieduizeligheid (BPPV) bij vrouwen in de overgang. Deze studie onderstreept dat bio-identieke hormoontherapie een waardevolle behandelmogelijkheid kan zijn om dit soort klachten te verlichten

Ook bieden we begeleiding in stressreductie – bijvoorbeeld ademhalingsoefeningen, mindfulness of kruidensupplementen – om het zenuwstelsel tot rust te brengen. In sommige gevallen kan zelfs een kortdurende hormoontherapie met bio-identieke hormonen overwogen worden om zeer hevige overgangsklachten te stabiliseren. Dit gebeurt altijd in overleg en op een verantwoorde manier.

Tot slot geven we praktische adviezen om in het dagelijks leven met duizeligheid om te gaan. Enkele tips om zelf alvast toe te passen:

  • Blijf goed gehydrateerd: Drink voldoende water verspreid over de dag, zeker bij opvliegers of veel zweten.
  • Zorg voor kwalitatieve slaap: Houd een regelmatig slaapritme aan en zorg voor een koele, donkere slaapkamer om de nachtrust te bevorderen.
  • Beweeg regelmatig: Dagelijks licht bewegen (wandelen, yoga) stimuleert de bloedcirculatie en vermindert stress.
  • Eet gebalanceerd en op vaste tijden: Een volwaardig dieet en regelmatige maaltijden helpen bloedsuikerschommelingen te voorkomen.
  • Beperk alcohol en cafeïne: Overmatig alcoholgebruik en cafeïne kunnen de hormoonhuishouding en vochtbalans verstoren en klachten verergeren.

Met zo’n holistische benadering doorbreken we de vicieuze cirkel van symptomen. Door tegelijkertijd te werken aan hormonale balans, bloedsuiker, stress en leefstijl, gaan al je orgaansystemen beter samenwerken. Vaak zien we dan een kettingreactie: minder angst en vermoeidheid, mildere opvliegers, minder migraine – en uiteindelijk aanzienlijk minder duizelige momenten.

Je staat er niet alleen voor. Ons team bij Newmedix staat klaar met een persoonlijke aanpak die aansluit bij jouw unieke situatie.  Wil je weten of jouw duizeligheid tijdens de overgang samenhangt met hormonen, voeding of stress? Plan dan een gratis adviesgesprek en ontdek wat we voor jou kunnen betekenen.

Wat is kpni
Colorlib Tim Kors woensdag september, 2025 0

Wat is kPNI en hoe behandelt het chronische ziektes?

Het menselijk lichaam vertrouwt op een ingewikkeld netwerk van systemen om een goede gezondheid te waarborgen. Als één systeem niet werkt zoals bedoeld, zijn de effecten zichtbaar en voelbaar in andere delen van het lichaam. Dit maakt het diagnosticeren en behandelen van chronische ziektes een enorme uitdaging. Hoewel dit nu vanzelfsprekend lijkt, werd het pas in 1975 officieel voorgesteld. Psycholoog Robert Ader en immunoloog Nicholas Cohen toonden toen aan dat er een directe verbinding bestaat tussen het centrale zenuwstelsel en het immuunsysteem. Zij richtten de Psycho-Neuro-Immunologie (PNI) Research Society op om beter te begrijpen hoe deze link de gezondheid beïnvloedt.

Tegenwoordig heeft hun werk bijgedragen aan de ontwikkeling van de Klinische Psycho-Neuro-Immunologie (kPNI). Dit is een tak van de functionele geneeskunde met een holistische benadering om chronische ziektes te voorkomen en te behandelen. Wat is kPNI precies, en hoe kan het de gemiddelde patiënt helpen? In dit artikel leggen we het stap voor stap uit.

Wat is kPNI?

Het menselijk lichaam functioneert als een orkest. Elk systeem, van de spijsvertering tot het hormoon- en immuunsysteem,  moet samenwerken om harmonie te creëren. Als een van deze systemen uit balans is, ontstaat disharmonie die de rest van het lichaam beïnvloedt.

Decennialang richtte de traditionele geneeskunde zich op het afzonderlijk behandelen van elk systeem, een beetje alsof een specialist alleen naar één muzikant luistert zonder het orkest als geheel mee te nemen. Een arts kan bijvoorbeeld een spijsverteringsprobleem met medicatie onderdrukken, zonder dieper te kijken naar de onderliggende oorzaak. De klinische psycho-neuro-immunologie kiest een andere benadering.

KPNI-experts begrijpen dat elk systeem voortdurend met de andere communiceert. Zij fungeren als de dirigent die zoekt waar de communicatie is verstoord. In plaats van alleen een specifiek gebied te behandelen, vragen ze waarom het lichaam in de eerste plaats noodsignalen afgeeft. Daarna maken ze een persoonlijk plan om de échte oorzaak van het probleem aan te pakken – niet alleen de symptomen.

Moderne kPNI-therapeuten putten uit meerdere disciplines, waaronder psychologie, neurologie en immunologie. Ze kijken verder dan alleen de biologie en onderzoeken ook hoe bijvoorbeeld optimisme en sociale steun het immuunsysteem kunnen versterken, maar ook hoe chronische stress de werking van het lichaam negatief beïnvloedt (PNI-onderzoek bevestigt deze wisselwerking tussen geest en afweer).

Hoe werkt kPNI-therapie?

Bij de meeste medische diagnoses wordt vaak slechts kort gekeken naar de klachten van een patiënt. Voor kPNI-experts is dit slechts het begin. De therapeut doet een diepgaand onderzoek naar je volledige medische geschiedenis en bekijkt hoe factoren zoals levensstijl, mentale gezondheid en stressniveaus bijdragen aan je klachten. Als een detective leggen ze alle aanwijzingen naast elkaar om een volledig beeld van je gezondheid te schetsen.

Dit proces omvat het bestuderen van onder meer:

  • Gedetailleerde gezondheidsgeschiedenis: een tijdlijn van gezondheidsgebeurtenissen, van kinderziektes tot belangrijke stressvolle gebeurtenissen.
  • Voedingsgewoonten: een grondige analyse van wat je over de jaren heen eet en gedronken hebt.
  • Levensstijlfactoren: slaappatronen, lichamelijke activiteit, sociale contacten, blootstelling aan gifstoffen en dagelijkse stress.
  • Psychologische en emotionele toestand: inzicht in hoe gedachten, emoties en eventuele trauma’s hun weerslag op je lichaam kunnen hebben.

Zodra dit volledige plaatje is samengesteld, ontwikkelt de kPNI-therapeut een persoonlijk behandelplan om de balans tussen de systemen te herstellen.

Aanpak voor de behandeling van chronische aandoeningen

Deze op maat gemaakte, brede aanpak is een essentieel onderdeel van kPNI. De therapeuten begrijpen dat er geen toverstok bestaat die alle gezondheidsproblemen in één keer laat verdwijnen. In plaats daarvan hanteren ze een uitgebreide en gestructureerde strategie om een breed scala aan chronische ziektes te voorkomen en te behandelen, waaronder:

  • Chronische pijn
  • Ontstekingsziektes
  • Maag-darmklachten of gewichtsproblemen
  • Migraine en frequente hoofdpijn
  • Allergieën, intoleranties en auto-immuunziektes
  • Stressgerelateerde klachten (zoals slapeloosheid, angst of burn-out)
  • Verminderde energie (chronische vermoeidheid en lusteloosheid)

Een kPNI-expert begrijpt dat deze problemen veroorzaakt kunnen worden door vele factoren , van langdurige stress, darmproblemen, voedingstekorten en negatieve gedachten tot trauma’s uit de kindertijd. Ze onderzoeken ook hoe externe factoren, zoals de omgeving of psychosociale invloeden, de uitkomst beïnvloeden. Door al deze verbanden te leggen, kan de therapeut een behandelplan ontwikkelen dat zich richt op de onderliggende oorzaak van de klachten, in plaats van alleen symptoombestrijding.

Hoe behandelen kPNI-experts chronische ziektes?

KPNI-therapie is geen vastomlijnd behandelplan, maar een kader van verschillende therapieën en interventies. Wanneer deze consequent worden toegepast, kunnen ze de natuurlijke functies van het lichaam herstellen, de communicatie tussen systemen verbeteren en ziektes helpen voorkomen. Enkele belangrijke pijlers zijn:

Voeding aanpassen

Dit is vaak de eerste en meest invloedrijke stap van de therapie. Een kPNI-therapeut gebruikt voedingswetenschap om een persoonlijk dieetplan te maken dat aansluit bij jouw specifieke behoeften. Zo’n plan kan bijvoorbeeld voeding aanbevelen die ontstekingen remt of de darmgezondheid ondersteunt.

Bijvoorbeeld: een patiënt met chronische ontstekingen krijgt mogelijk een anti-inflammatoir dieet waarbij bewerkte voeding, geraffineerde suikers en ongezonde vetten worden weggelaten, terwijl de nadruk ligt op voedzame, onbewerkte producten. Ook iemand met migraine weet vaak dat voeding invloed heeft op de klachten, maar niet welk voedingsmiddel de hoofdpijn triggert. Een kPNI-expert zoekt dat uit en zal een dieet voorstellen dat de frequentie van hoofdpijn vermindert – in plaats van simpelweg een pijnstiller voor te schrijven.

Voedingssupplementen

Gezien onze drukke levensstijl en soms eenzijdige voeding krijgen veel mensen niet alle voedingsstoffen binnen die ze nodig hebben. Verschillende wetenschappers spreken zelfs over “verborgen honger” – een toestand waarbij je voldoende calorieën binnenkrijgt, maar toch tekorten hebt aan essentiële micronutriënten. Dit kan verstrekkende gevolgen hebben voor je gezondheid.

Om het lichaam van de ontbrekende stoffen te voorzien, kan een kPNI-therapeut gerichte supplementen aanbevelen, zoals specifieke vitaminen, mineralen, omega-3-vetzuren of plantenextracten. Deze combinatie wordt zorgvuldig geselecteerd op basis van jouw tekorten en behoeften, en heeft daardoor meer effect dan een generieke multivitamine uit de drogist.

Beweging stimuleren

In de kPNI geldt: beweging werkt als medicijn. Afhankelijk van jouw situatie kan een patiënt met chronische klachten een specifiek bewegingsplan krijgen om de bloedsomloop te verbeteren, stresshormonen te verlagen en de natuurlijke ontgifting van het lichaam te bevorderen.

Dit kan variëren van yoga en wandelen tot krachttraining, afhankelijk van je conditie en doelen. Het gaat erom de juiste vorm en intensiteit van beweging te vinden die jouw lichaam ondersteunt zonder het te overbelasten.

Stress beheersen

Verschillende studies hebben aangetoond dat er een duidelijk verband bestaat tussen chronische ziektes en stress. Wanneer stress langdurig onbehandeld blijft, is dit in verband gebracht met een hoger risico op ernstige aandoeningen zoals hartziektes, astma en zelfs sommige vormen van kanker. KPNI-therapie pakt dit probleem aan door stress vroegtijdig te verminderen, in plaats van pas achteraf de gevolgen te behandelen.

De therapeut kan technieken aanbevelen zoals mindfulness of meditatie om meer rust te creëren in je dagelijks leven. Veel kPNI-specialisten adviseren ook om weer vaker de natuur in te gaan, zodat je lichaam terugkeert naar een gezondere en meer evenwichtige toestand.

Diepgaande kennisopbouw

Een van de kernonderdelen van kPNI is educatie: het opbouwen van diepgaand inzicht bij de patiënt. Dit betekent dat je tijdens de sessies een helder beeld krijgt van wat de oorzaak van jouw probleem is. KPNI-experts hanteren een wetenschappelijke aanpak om de kern van de klacht uit te leggen en geven je vaak uitgebreide rapportages.

Dit helpt niet alleen bij het daadwerkelijk oplossen van de klachten, maar geeft ook gemoedsrust die je in de traditionele zorg vaak niet krijgt. Weten wat er precies misgaat in je lichaam is immers vaak de beste manier om het genezingsproces in gang te zetten.

Waarom is kPNI-voeding zo belangrijk?

Onze huidige diëten en levensstijlen zijn niet meer zoals vroeger – vooral niet in het Westen. Veel mensen hebben dagelijks te maken met stress, slaan maaltijden over of kiezen voor gemaksvoedsel, en bewegen minder dan ze zouden moeten. Bovendien is de kwaliteit van veel voedsel sterk achteruitgegaan. Dit leidt steeds vaker tot problemen als een verhoogde darmpermeabiliteit (een “lekkende darm”) en chronische laaggradige ontstekingen.

Bij Newmedix benutten we de inzichten uit de functionele geneeskunde, zoals kPNI, om deze problemen aan te pakken. 

We zetten geavanceerde diagnostiek in om de oorzaken van jouw klachten in kaart te brengen – denk aan het meten van je cortisol-dagcurve (stresshormoonbalans), uitgebreide analyses van je darmgezondheid, het controleren van tekorten aan micronutriënten en het beoordelen van de functie van je mitochondriën (de energiecentrales van de cellen). 

Op basis van deze bevindingen stellen we een persoonlijk behandelplan op dat bestaat uit adviezen voor voeding, op maat gekozen suppletie en het reguleren van stress en slaap.

Met deze integrale aanpak helpen we je niet alleen om bestaande chronische klachten te verlichten, maar ook om ernstigere gevolgen in de toekomst te voorkomen. Zo kun je werken aan een gelukkiger, gezonder en energieker leven.

Benieuwd wat kPNI voor jou kan betekenen? Plan dan nu een gratis adviesgesprek met Newmedix en kom erachter hoe we jou kunnen helpen op weg naar herstel. 

  • Referenties

    • 1. Cohen A. Behaviorally conditioned immunosuppression. Psychosom Med. 1975 Jul-Aug;37(4):333-40. DOI: 10.1097/00006842-197507000-00007
    • 2. Tausk F, et al. Psychoneuroimmunology. Dermatol Ther. 2008 Jan-Feb;21(1):22-31. DOI: 10.1111/j.1529-8019.2008.00166.x
    • 3. Lowe N. The global challenge of hidden hunger: perspectives from the field. Proc Nutr Soc. 2021 Aug;80(3):283-289. DOI: 10.1017/S0029665121000902
    • 4. Alotiby A. Immunology of Stress: A Review Article. J Clin Med. 2024 Oct 25;13(21):6394. doi: 10.3390/jcm13216394. DOI: 10.3390/jcm13216394
    • 5. Malesza I, et al. High-Fat, Western-Style Diet, Systemic Inflammation, and Gut Microbiota: A Narrative Review. Cells. 2021 Nov 14;10(11):3164.  DOI: 10.3390/cells10113164

eczeem
Colorlib Tim Kors vrijdag augustus, 2025 0

Casus: Marco – Chronisch eczeem en opgeblazen buik doorbroken via systeemherstel

Casus: Marco – Chronisch eczeem en opgeblazen buik doorbroken via systeemherstel

Introductie: zichtbare klachten, onzichtbare oorzaak

Marco meldde zich bij NewMedix vanwege chronisch eczeem in het gezicht en een hardnekkig opgeblazen gevoel. De eczeemklachten speelden al sinds zijn kindertijd, maar waren in de afgelopen jaren duidelijk verergerd. Stress, voeding en hormonale veranderingen leken de klachten te beïnvloeden, maar geen van de eerdere behandelingen bood duurzaam effect. Naast huidproblemen had Marco last van voedselgevoeligheden. Hij zocht naar een bredere verklaring dan alleen “een gevoelige huid”, en wilde niet opnieuw een zoveelste antibioticakuur of corticosteroïdzalf om zijn symptomen tijdelijk te onderdrukken. Zijn wens: duurzame oplossing vanuit de oorzaak.

Functionele analyse: een kettingreactie in meerdere systemen

Uit het onderzoek kwamen patronen naar voren die elkaar versterkten:

Binnen het functionele geneeskundige model zagen we verstoring op meerdere systemen tegelijk:

  • Assimilatie (darmgezondheid, enzymfunctie, microbiële balans)

  • Immuniteit & ontsteking (histamine, IgE, barrièrefunctie)

  • Hormoonhuishouding (schildklieras, T4→T3 omzetting)

  • Celenergie & mitochondria (Q10, T3 verlaagd en verminderde ATP-aanmaak)

Deze combinatie verklaarde de aanhoudende ontsteking, verminderde energieproductie en immunologische overactiviteit die zichtbaar werden via de huid, spijsvertering en hormonale as.

Aanpak: gelaagd en systemisch

We startten een intensief maar gefaseerd behandeltraject gericht op:

  • Darmherstel (mucosa, microbioom, parasitaire belasting)
  • Immuunmodulatie via voeding, suppletie en herstel van barrièrefuncties
  • Schildklierondersteuning met natuurlijke cofactoren voor betere omzetting
  • Verbetering van detoxcapaciteit via lever- en antioxidantondersteuning
  • Reductie van voedingstriggers via eliminatie-dieet

Het behandeltraject omvatte o.a. gerichte voedingsinterventies, suppletie, infuustherapie en  LDN.

Resultaten: zichtbaar herstel, voelbare verbetering

Na zes weken merkte Marco duidelijke vooruitgang:

  • Het opgeblazen gevoel en de obstipatie namen sterk af
  • Zijn huid werd rustiger: minder roodheid, minder schilfering, nauwelijks jeuk
  • Zijn energieniveau verbeterde merkbaar

Na vier maanden was zijn eczeem vrijwel verdwenen , zonder gebruik van hormoonzalf of andere symptomatische medicatie. Zijn stoelgang was hersteld, en opgeblazen gevoel was sterk afgenomen.

Reflectie

De casus van Marco laat zien dat chronisch eczeem en spijsverteringsklachten vaak symptomen zijn van dieperliggende systeemverstoring.
Door het lichaam als geheel te benaderen – voeding, darmen, immuunsysteem, schildklier en detoxcapaciteit- ontstaat er ruimte voor natuurlijk herstel.
Niet symptoombestrijding, maar herstel van samenhang.

Loop jij ook vast in huidklachten of buikklachten die telkens terugkomen?

Bij NewMedix kijken we naar de onderliggende oorzaken, niet alleen naar het symptoom.
Onze aanpak is persoonlijk, systemisch en gericht op blijvend herstel. Neem vrijblijvend contact met ons op voor een gratis adviesgesprek

vitamine D
Colorlib Tim Kors dinsdag juli, 2025 0

Waarom vitamine D-resistentie jouw herstel vertraagt en wat helpt

Waarom vitamine D-resistentie jouw herstel vertraagt en wat helpt

Bij Newmedix zien we regelmatig cliënten met chronische vermoeidheid, auto-immuunziekten, infectiegevoeligheid of neuro-inflammatoire klachten. Veel van deze mensen hebben al vitamine D gesuppleerd, maar merken weinig verschil. Hoe kan dat? Een toenemend aantal studies toont aan dat bij deze groep niet alleen de hoeveelheid vitamine D in het bloed telt, maar vooral de werking van de vitamine D-receptor (VDR) binnen de cel. En juist dáár gaat het vaak mis bij mensen met low grade inflammatie of virale belasting.

De vitamine D-receptor: de schakel tussen bloedwaarde en celwerking

Vitamine D is technisch gezien een hormoon. Het oefent zijn werking uit via de vitamine D-receptor (VDR), een intracellulaire receptor die onder andere in immuuncellen, darmepitheel en neuronen aanwezig is. Alleen wanneer vitamine D zich aan deze receptor bindt en de receptor actief is, kan het invloed uitoefenen op meer dan 1.000 genen die betrokken zijn bij ontstekingsregulatie, mitochondriale functie, autofaag capaciteit, barrièrefunctie en immuunrespons[1].

Het probleem ontstaat wanneer die receptor niet goed werkt, iets wat opvallend vaak voorkomt bij mensen met chronische virale belasting, neuro-inflammatie of systemische laaggradige ontsteking.

Pathogenen die de VDR blokkeren

Diverse pathogenen hebben een evolutionair mechanisme ontwikkeld om het immuunsysteem te ontwijken door de VDR te onderdrukken. Zo bindt het Epstein-Barr virus (EBV) via het EBNA-3-eiwit direct aan de VDR en voorkomt daarmee dat genen worden geactiveerd die normaal leiden tot virusremming en celreparatie[2]. Cytomegalovirus (CMV) schakelt de VDR zelfs uit via het eiwit Snail1, een epigenetische repressor[3]. Ook hepatitis B-virus en de schimmel Aspergillus fumigatus blijken via verschillende mechanismen de VDR te onderdrukken[4][5].

Het gevolg? Zelfs met een goede vitamine D-status in het bloed is de intracellulaire werking van deze vitamine ernstig belemmerd.

VDR-blokkade leidt tot vicieuze cirkels

Wanneer de VDR niet functioneert, komen meerdere processen in het gedrang:

  • Verminderde productie van antimikrobiële peptiden, zoals cathelicidine (LL-37) en beta-defensine, die normaal pathogenen doden;
  • Daling van autofaag vermogen, waardoor cellen minder goed beschadigde mitochondriën of intracellulaire pathogenen kunnen opruimen[6];
  • Belemmerde immuunregulatie, met verhoogde ontstekingsgevoeligheid en slechtere pathogeencontrole tot gevolg;
  • Verminderde stamcelregeneratie in het beenmerg, wat kan leiden tot lagere witte bloedcel-aantallen en verminderde afweer[6].

Hierdoor ontstaat een zelfversterkende lus: hoe slechter de VDR werkt, hoe slechter pathogenen worden opgeruimd, hoe sterker ze de VDR blijven onderdrukken.

Vitamine D: méér dan een bloedwaarde

In de functionele geneeskunde zien we regelmatig dat cliënten met bloedwaardes van 25(OH)D tussen de 50 en 75 nmol/L toch klachten houden. In zulke gevallen is het belangrijk om te realiseren dat de ‘werkzame’ vorm van vitamine D, namelijk 1,25(OH)2D, in de cel pas effectief is als de VDR actief is.

Bij mensen met infectiegevoeligheid, post-virale klachten (zoals Long COVID), auto-immuniteit of laaggradige ontsteking, is het vaak nodig om vitamine D op hogere niveaus te brengen (100–125 nmol/L) én tegelijk de onderliggende oorzaak van VDR-downregulatie aan te pakken.

Rol van oxidatieve stress en ROS

Naast virussen en schimmels, zijn er ook interne factoren die de VDR blokkeren. Reactieve zuurstofsoorten (ROS), zoals die ontstaan bij mitochondriale dysfunctie of chronische ontsteking, kunnen de VDR rechtstreeks beschadigen[7]. Ook Caspase-3, een eiwit dat geactiveerd wordt bij inflammatie, breekt de VDR af. Dit verklaart waarom mensen met neuro-inflammatie (zoals MS, fibromyalgie of post-concussiesyndroom) vaak baat hebben bij zowel antioxidanten als hoge doseringen vitamine D.

Autofaag herstel als hefboom

Vitamine D activeert samen met interferon-gamma de aanmaak van autofagosomen, de ‘opruimcellen’ van ons lichaam. Zonder deze samenwerking is er geen efficiënte afbraak van beschadigde mitochondriën of intracellulaire pathogenen. Wanneer de VDR niet goed werkt, stopt dit hele proces. Een studie over influenza A-virus toonde zelfs aan dat de cel overgaat op apoptose (celsterfte) in plaats van op reparatie via autofaag herstel, als vitamine D3 ontbreekt[8].

Herstel van autofaag capaciteit via VDR-activatie is dus een kernstrategie in het behandelen van chronische ziekten waarin vermoeidheid, infecties en neurodegeneratie centraal staan[6][7].

Wat betekent dit voor jou?

Als je al langer kampt met vage of hardnekkige klachten — zoals vermoeidheid, brain fog, terugkerende infecties, hormonale disbalans of auto-immuunreacties — dan is het belangrijk om verder te kijken dan alleen een vitamine D-waarde op papier. De vraag is niet alleen: “Heb ik genoeg D?” maar ook: “Werkt mijn vitamine D-receptor nog wel?”

De functioneel geneeskundige aanpak

Bij Newmedix onderzoeken we niet alleen de 25(OH)D-status, maar kijken we ook naar:

  • Klinische tekenen van VDR-resistentie
  • Virale belasting (zoals EBV, CMV, HBV)
  • Ontstekingsmarkers (zoals CRP, calprotectine, cytokines)
  • Autofaag capaciteit (indirect via mitochondriale functie)
  • Antioxidanstatus (CoQ10, glutathion)
  • De balans tussen Th1 en Th2 (immuunpolarisatie)

Op basis daarvan stellen we een plan op dat kan bestaan uit:

  • Hoger doseren van vitamine D3, indien nodig tot boven 75–100 nmol/L
  • Gelijktijdige inzet van immuunmodulerende stoffen
  • Opruimen van infectiebronnen via natuurlijke antimicrobiële ondersteuning
  • Herstel van mitochondriale functie
  • Ondersteuning van barrièrefunctie van darm en bloed-hersenbarrière
  • Verlagen van low grade inflammation
  • Herstellen van leakygut en het microbioom

Deze aanpak is afgestemd op jouw persoonlijke situatie en wordt altijd onderbouwd met laboratoriumonderzoek en wetenschappelijke inzichten.

Conclusie

De werking van vitamine D reikt veel verder dan alleen de bloedspiegel. Chronisch zieke mensen, vooral zij met low grade of neuro-inflammatie, hebben vaak last van VDR-resistentie door infecties of oxidatieve stress. Hierdoor komt vitamine D minder goed in de cel en kunnen belangrijke functies  zoals immuunregulatie, pathogeencontrole en celherstel, verstoord raken. In zulke gevallen kan een gerichte functioneel geneeskundige benadering, inclusief hogere suppletie en behandeling van de onderliggende oorzaak, het verschil maken.

Ben je benieuwd of jouw klachten te maken kunnen hebben met een ontregelde vitamine D-receptor?

Plan hier je gratis adviesgesprek

 

herstel van long covid
Colorlib Tim Kors zondag juni, 2025 0

Post-virale uitputting na COVID: Jolanda’s herstel

Post-virale uitputting na COVID: Jolanda’s herstel

Na een COVID-infectie bleef Jolanda achter met een reeks hardnekkige klachten die haar dagelijks functioneren aanzienlijk beïnvloedden. Ze meldde zich bij ons in november 2024 met aanhoudende vermoeidheid, misselijkheid, slecht slapen, spanningsgerelateerde nekpijn en een hinderlijk suizen in haar hoofd. Hoewel ze gezond at en goed voor zichzelf zorgde, voelde haar lichaam als een systeem dat vastgelopen was. Deze klachten pasten binnen het bredere patroon van long COVID, waarbij het immuunsysteem, zenuwstelsel en energiemetabolisme langdurig ontregeld blijven, ook lang nadat de acute infectie is verdwenen.

Onderzoek brengt meerdere functionele verstoringen aan het licht

Tijdens de intake vulde Jolanda een medische symptomenvragenlijst (MSQ) in, waarop ze een score behaalde van 45, wat duidt op een behoorlijke maar systemische belasting. Om een dieper inzicht te krijgen in de oorzaken van haar klachten, voerden we uitgebreid bloed- en ontlastingsonderzoek uit. Hieruit kwamen meerdere relevante verstoringen naar voren: een functioneel B12-tekort (ondanks normale serumwaarden), een lage ijzervoorraad, verhoogde markers voor laaggradige ontsteking, leaky gut, een verstoorde darmflora, en overgevoeligheidsreacties op bepaalde voedingsmiddelen. Ook zagen we tekenen van reactivatie van het Epstein-Barr-virus (EBV), evenals tekorten aan vitamine D en omega 3 — belangrijke cofactoren voor een gezond immuunsysteem en energiemetabolisme.

Een functioneel geneeskundige aanpak als uitgangspunt

Bij Newmedix hanteren we een functioneel geneeskundige benadering waarbij we kijken naar hoe verschillende lichaamssystemen samenwerken. In het geval van Jolanda zagen we duidelijke disbalansen in meerdere systemen: Opname & Verwerking (door leaky gut, verstoorde darmflora en voedingsintoleranties), Immuunfunctie & Herstel (door laaggradige ontsteking, reactivatie van het Epstein-Barr-virus, en tekorten aan vitamine D en omega 3), Energie & Mitochondriën (door functioneel B12-tekort, lage ijzervoorraad en chronische vermoeidheid), en Signaaloverdracht & Hormonen (door slaapproblemen, prikkelgevoeligheid en neurologische klachten zoals suizen in het hoofd).

Op basis van deze bevindingen werd een persoonlijk behandelplan opgesteld, gericht op herstel van deze onderlinge systeemverstoringen. Centraal daarin stond een zorgvuldig afgestemd eliminatiedieet om voedingsreactiviteit te verminderen en de darmbarrière te ondersteunen. Tegelijkertijd werd de darmflora hersteld en het immuunsysteem gekalmeerd. Tekorten werden aangevuld met gerichte suppletie, B12-injecties en intraveneuze ijzerinfusen. In een latere fase werden infuusprotocollen met lichaamseigen stoffen toegevoegd, waaronder glutathion en vitamine C, om laaggradige ontsteking te verminderen en de energiefunctie op cellulair niveau te versterken.

Van klachtenreductie naar duurzame balans

De voortgang van Jolanda werd objectief gevolgd met behulp van de MSQ-symptomenlijst. In november 2024 scoorde zij nog 45 punten. In februari 2025, na ongeveer drie maanden behandeling, was deze score gedaald naar 13. Ze voelde zich toen al duidelijk beter: meer energie, rust in haar hoofd, minder spierspanning en een verbeterde slaapkwaliteit. In juni 2025 zakte haar score verder naar 9, onder de klinisch optimale drempel van 10. Dit betekende dat haar lichaamssystemen weer in balans functioneerden en de meeste klachten naar de achtergrond waren verdwenen. Subjectief gaf Jolanda aan zich weer helder en stabiel te voelen , zonder het constante gevoel van overbelasting dat haar eerder beperkte.

Conclusie: herstel is mogelijk als je naar de samenhang kijkt

Jolanda’s traject laat zien dat herstel van long COVID wél mogelijk is, mits je de juiste oorzaken onderzoekt én aanpakt. Door te kijken naar de samenwerking tussen systemen in plaats van geïsoleerde symptomen, ontstaat er ruimte voor blijvend herstel. De functioneel geneeskundige aanpak bood in haar geval de structuur, verdieping en flexibiliteit die nodig waren om van overleving naar herstel te bewegen.

Heb jij vergelijkbare klachten na een virusinfectie, of loop je al langer rond met vermoeidheid, darmklachten of onverklaarbare symptomen? Dan kan een functionele analyse van jouw gezondheid een belangrijke eerste stap zijn.

Plan direct een gratis adviesgesprek — we denken graag met je mee.

Arts bij newmedix
Colorlib Tim Kors vrijdag juni, 2025 0

Word arts bij Newmedix en bouw aan vernieuwende zorg voor complexe gezondheidsvragen

Word arts bij Newmedix en bouw aan vernieuwende zorg voor complexe gezondheidsvragen

De zorg is in beweging. Steeds meer patiënten zoeken echte verdieping: ze willen begrijpen waar hun klachten vandaan komen, en werken aan herstel bij de kern.

Bij Newmedix werken we vanuit de functionele geneeskunde — met oog voor biochemie, leefstijl, voeding, stress en het totale systeem van de mens. We behandelen geen losse symptomen, maar zoeken naar onderliggende oorzaken.

Ben jij een arts die graag met hoofd én hart werkt?
Die nieuwsgierig is naar wat zich afspeelt onder de oppervlakte? En die het verschil wil maken voor mensen die vaak al een lange weg hebben afgelegd?

Dan zou jij weleens goed kunnen passen bij ons team.

Functionele geneeskunde als fundament

Onze werkwijze is gebaseerd op de principes van de functionele geneeskunde. We combineren medische kennis met laboratoriumdiagnostiek, voedingsleer, leefstijlinterventies en het begrijpen van de persoonlijke context van de patiënt.

Patiënten bij Newmedix hebben vaak complexe, langdurige klachten. Ze zijn gemotiveerd om actief mee te werken aan hun herstel. Dat vraagt om een arts die verder kijkt dan het standaardprotocol , en die nieuwsgierig is naar de diepere mechanismen achter ziekte en gezondheid.

Werken in een multidisciplinair team

Je werkt samen met therapeuten, verpleegkundigen en artsen in een goed georganiseerd team. Consulttijden zijn ruim, en we bieden ondersteuning bij administratie, verslaglegging en planning.

We overleggen regelmatig inhoudelijk met elkaar en delen kennis, zodat je als arts nooit alleen hoeft te puzzelen. Jij blijft arts, wij zorgen voor de rest.

Meer verdieping

Heb je al ervaring met functionele geneeskunde, integrale geneeskunde, orthomoleculaire therapie of kPNI? Dan kun je bij ons direct aan de slag.
Heb je vooral de motivatie om je in dit vakgebied te verdiepen? Dan begeleiden we je daar graag bij, met toegang tot scholing, naslagmateriaal en een omgeving waarin leren vanzelfsprekend is.

We zoeken collega’s die nieuwsgierig zijn, kritisch durven denken en bereid zijn om zich te blijven ontwikkelen.

Meer impact

Newmedix groeit snel. We bouwen aan een moderne, toekomstgerichte praktijk met eigen software (Practiceflow), protocollen en een betrokken team.

Als arts draag je bij aan de gezondheid van individuele patiënten, én aan de ontwikkeling van een zorgmodel waarin inhoud, samenwerking en menselijkheid centraal staan.

Voor wie?

We zoeken een BIG-geregistreerd arts (zoals basisarts, huisarts of medisch specialist) die:

  • affiniteit heeft met functionele en integrale geneeskunde, of bereid is zich hierin te scholen
  • gestructureerd werkt, klinisch scherp is en openstaat voor samenwerking
  • minimaal 2 dagen per week beschikbaar is in onze praktijk in Best (Noord-Brabant)

Interesse?

Solliciteer via: https://newmedix.nl/vacatures/

Newmedix – waar we werken aan gezondheid met kennis, aandacht en visie.

vrouw long covid
Colorlib Tim Kors maandag april, 2025 0

Van uitputting naar herstel: hoe Aafke (46) haar leven terugkreeg na Long Covid

“Ik voelde me uitgeput, overprikkeld en niet meer mezelf.”
Toen Aafke zich meldde bij Newmedix, had ze al maandenlang te maken met klachten die maar niet overgingen. Hoewel haar coronabesmetting op papier ‘mild’ was verlopen, was het herstel dat allerminst. Vermoeidheid, hoofdpijn, pijn in haar lijf, een verstoorde slaap en hevige overprikkeling beheersten haar dagelijks leven. Werken lukte nog maar enkele uren per week, en zelfs eenvoudige taken kostten haar enorm veel energie.

In deze casus nemen we je mee in het behandeltraject van Aafke en laten we zien hoe een functioneel medische benadering haar gezondheid stap voor stap herstelde bij long covid.

haar gezondheid stap voor stap herstelde.

Een lichaam uit balans

Bij binnenkomst bij Newmedix vulde Aafke de Medical Symptoms Questionnaire (MSQ) in – een gestandaardiseerde vragenlijst die helpt om de breedte en intensiteit van klachten in kaart te brengen. Ze scoorde 121 punten, wat valt in de categorie ernstige klachten. Een score onder de 10 wordt als optimaal beschouwd, en alles boven de 100 wijst op een sterk verstoorde balans in het lichaam.

Wat opviel tijdens de intake, was dat haar klachten zich op meerdere vlakken tegelijk voordeden:

  • Verminderde energie en extreme vermoeidheid
  • Overprikkeling en moeite met sensorische verwerking
  • Pijnklachten in spieren en gewrichten
  • Slaapstoornissen en nachtelijk wakker worden
  • Hoofdpijn, stemmingswisselingen en concentratieproblemen
  • Spijsverteringsklachten, zoals een opgeblazen gevoel en obstipatie

Op basis van intake en laboratoriumonderzoek bleek o.a.:

Een gerichte, integrale aanpak

Het behandelplan was maatwerk en gericht op herstel van meerdere systemen tegelijk:

  • 10 weken infuusbehandeling voor ontstekingsreductie en energiestofwisseling
  • Lage dosis ijzerinfusen bij zeer lage ferritine
  • B12-injecties bij functioneel tekort
  • Vitamine D-suppletie
  • Ondersteunende supplementen voor o.a. slaap, energie, ontgifting
  • Bio-identieke progesteron en magnesium
  • Specifiek dieet: glutenvrij, zuivelarm, tijdelijk eivrij en voedingstriggers vermijden

De resultaten: van overleven naar leven

Na drie maanden waren de resultaten overtuigend. Aafke’s MSQ-score daalde van 121 naar 33 punten – een afname van 73%. Ze ging van ernstige klachten naar een mild klachtenniveau.

Wat Aafke zelf ervoer:

  • Slaap: dieper en rustiger, minder nachtelijk wakker worden
  • Meer energie: geen rustmomenten meer nodig overdag
  • Pijnklachten en opvliegers verdwenen
  • Betere spijsvertering en minder haaruitval
  • Mentale helderheid en emotionele stabiliteit verbeterd

Ook de bloedwaarden bevestigden dit herstel: ontstekingswaarden daalden fors, ijzerwaarden verbeterden, en vitamine D-niveaus stegen.

Wat blijft nog over?

Nog niet alles is opgelost. Aafke ervaart af en toe lichte spierstijfheid, constipatie en concentratieproblemen. Maar in vergelijking met haar startsituatie is de vooruitgang indrukwekkend – en ze voelt zich fysiek en mentaal stukken beter dan voorheen.

Wat deze casus ons leert

Het verhaal van Aafke laat zien dat ook bij complexe klachten zoals Long Covid herstel mogelijk is. Niet met symptoombestrijding, maar met een persoonlijke en systemische aanpak. Door te kijken naar de onderliggende oorzaken én naar de samenhang tussen lichaamssystemen, ontstaat ruimte voor duurzaam herstel.

Bij Newmedix geloven we dat gezondheid niet alleen draait om de afwezigheid van ziekte, maar om het vermogen om optimaal te functioneren – fysiek, mentaal én emotioneel.

Wil je weten of wij jou ook kunnen helpen?
Neem vrijblijvend contact op voor een gratis adviesgesprek. Samen kijken we waar jouw klachten vandaan komen en hoe we jouw herstel op gang kunnen brengen.

Colorlib Tim Kors vrijdag maart, 2025 0

Eczeem: Wat zijn de onderliggende oorzaken

Eczeem: Wat zijn de onderliggende oorzaken

Eczeem is een veelvoorkomende chronische huidaandoening die zich uit in jeuk, roodheid, droogheid en ontsteking van de huid. In de reguliere geneeskunde wordt eczeem vaak behandeld met symptomatische middelen zoals corticosteroïden of antihistaminica. Maar waarom ontstaat eczeem eigenlijk? En waarom keert het vaak terug zodra de medicatie wordt gestopt?

Binnen de functionele geneeskunde kijken we verder dan de huid. Eczeem is namelijk niet alleen een huidprobleem, maar een signaal van verstoringen in het lichaam. In dit blog nemen we je mee in de mogelijke oorzaken van eczeem, zoals verstoringen in de spijsvertering, het microbioom, het immuunsysteem, vetzuurbalans, tekorten aan voedingsstoffen en stress.

1. De rol van de spijsvertering en maagzuur

Een goed functionerende spijsvertering is essentieel voor het opnemen van voedingsstoffen en het uitschakelen van potentieel allergene eiwitten. Bij een tekort aan maagzuur (hypochlorhydrie) kunnen eiwitten onvoldoende worden afgebroken, wat de kans vergroot dat ze het immuunsysteem activeren en allergische reacties veroorzaken. Onderzoek toont aan dat onvoldoende maagzuurproductie het risico op voedselallergieën verhoogt, omdat eiwitten niet goed worden verteerd en als immuunprikkelend kunnen worden herkend[1].

2. Het microbioom, leaky gut en korteketenvetzuren

De darmflora – het microbioom – speelt een sleutelrol in onze gezondheid. Een verstoorde balans (dysbiose) in de darmbacteriën wordt steeds vaker in verband gebracht met huidaandoeningen zoals eczeem. Er bestaat een duidelijke relatie tussen darmgezondheid en huidgezondheid, de zogenoemde “gut-skin axis”[2].

Een gezonde darmwand is semi-permeabel en laat alleen nuttige stoffen door. Bij een verhoogde doorlaatbaarheid van de darmwand (“leaky gut”) kunnen onverteerde voedseldeeltjes, bacteriën en toxines in de bloedbaan terechtkomen. Dit triggert het immuunsysteem en kan allergieën en eczeem in de hand werken[2].

Een cruciale speler in dit proces is de productie van korteketenvetzuren (SCFA’s) zoals butyraat, propionaat en acetaat. Deze vetzuren worden geproduceerd door gunstige darmbacteriën tijdens de fermentatie van vezels. Ze voeden de darmwand, hebben ontstekingsremmende effecten en ondersteunen de regulatie van het immuunsysteem. Een tekort aan SCFA’s – bijvoorbeeld door een vezelarm dieet – kan bijdragen aan een verhoogde doorlaatbaarheid en ontstekingen[2].

3. Voedselovergevoeligheden en IgG-reacties

Voedselovergevoeligheden zijn bekende triggers van eczeem. Naast klassieke allergieën (IgE), blijken ook vertraagde reacties (IgG-gemedieerd) betrokken te zijn bij eczeemklachten. Een studie laat zien dat bij mensen met eczeem vaker verhoogde IgG-antistoffen tegen voedingsmiddelen voorkomen, wat wijst op chronische voedselovergevoeligheden die bijdragen aan laaggradige ontsteking[3].

4. Immuunbalans: TH1, TH2 en Treg

Bij eczeem is vaak sprake van een overmatige TH2-respons in het immuunsysteem. TH2-cellen stimuleren allergische ontstekingsreacties, histamineafgifte en verhoogde IgE-productie. Tegelijk is er vaak een verminderde activiteit van regulerende T-cellen (Treg), die juist ontstekingen afremmen. Herstel van deze balans is essentieel voor het verminderen van eczeem. Onderzoek toont aan dat Treg-cellen een sleutelrol spelen in het temperen van TH2-gedomineerde ontstekingsreacties bij eczeem[4].

5. Vetzurenbalans: omega-6, omega-3 en het belang van GLA

De balans tussen omega-6 en omega-3 vetzuren heeft grote invloed op ontstekingen in het lichaam. Een overmaat aan omega-6 uit bewerkte zaadoliën zoals zonnebloem- en sojaolie kan via arachidonzuur leiden tot ontstekingsbevorderende stoffen¹. Tegelijk krijgen we vaak te weinig omega-3 (uit bijvoorbeeld visolie of algen) binnen, wat ontstekingen zou kunnen afremmen.

De ideale verhouding ligt rond 4:1, maar in het Westerse dieet is dit vaak 15:1 of hoger. Deze disbalans kan eczeem verergeren. Herstel van deze balans via voeding of suppletie met omega-3 kan daarom effectief zijn bij eczeem[5].

Belangrijk om te weten: niet alle omega-6 vetzuren zijn schadelijk. Gamma-linoleenzuur (GLA), een specifieke vorm van omega-6, heeft juist ontstekingsremmende eigenschappen. GLA zit onder andere in teunisbloemolie, borageolie en zwarte bes-olie, en kan bijdragen aan een sterkere huidbarrière en minder eczeemklachten. Binnen de functionele geneeskunde krijgen natuurlijke vetzuurbronnen de voorkeur boven industrieel bewerkte zaadoliën.

6. Tekorten aan micronutriënten

Eczeem gaat vaak gepaard met tekorten aan essentiële voedingsstoffen die een rol spelen in huidherstel en immuunregulatie:

  • Vitamine D: speelt een sleutelrol in het onderdrukken van ontsteking en overreactie van het immuunsysteem. Een meta-analyse laat zien dat vitamine D-suppletie eczeemklachten significant kan verminderen[6].
  • Zink: essentieel voor huidgenezing, ontstekingsremming en het goed functioneren van het immuunsysteem[5].
  • Vitamine A: ondersteunt de opbouw van de huidbarrière en reguleert immuunreacties.
  • B-vitamines en magnesium: ondersteunen stressregulatie en barrièrefuncties.

7. Stress als versterkende factor

Chronische stress  beïnvloedt het immuunsysteem, verhoogt cortisolspiegels en verstoort de barrièrefunctie van huid en darm. Dit maakt het lichaam gevoeliger voor ontstekingsreacties en eczeemuitbraken. Stress leidt bovendien tot een verschuiving in de immuunbalans: het onderdrukt de TH1-respons en versterkt de TH2-dominantie, die juist een rol speelt bij allergische en ontstekingsreacties zoals eczeem. Een recente studie bevestigt dat eczeempatiënten stress ervaren als een duidelijke trigger voor verergering van klachten[7].

8. Toxische belasting en eczeem

Eczeem wordt ook geassocieerd met blootstelling aan omgevingsvervuiling zoals zware metalen, pesticiden en chemische stoffen in cosmetica. Deze stoffen kunnen het immuunsysteem activeren, ontstekingsroutes aanzetten en de barrièrefunctie van de huid aantasten. Recent onderzoek toont aan dat mensen die in vervuilde omgevingen leven, vaker eczeemklachten ontwikkelen[8].

9. Genetische en epigenetische factoren

Hoewel leefstijl en omgeving een grote rol spelen, zijn er ook genetische factoren die de aanleg voor eczeem beïnvloeden. Mutaties in het filaggrine-gen bijvoorbeeld, worden sterk geassocieerd met atopisch eczeem en zorgen voor een zwakkere huidbarrière [9]. Daarnaast blijkt uit onderzoek dat epigenetische factoren, zoals de voeding van de moeder tijdens de zwangerschap en blootstelling aan omgevingsfactoren in de vroege kindertijd, mogelijk bijdragen aan het ontstaan van eczeem[10].

Binnen de functionele geneeskunde kijken we ook naar manieren om genexpressie positief te beïnvloeden – bijvoorbeeld via voeding, suppletie en leefstijlinterventies – om zo de barrièrefunctie van huid en darm te versterken.

10. Rol van infecties en biofilm

Chronische infecties, zoals die met Staphylococcus aureus, worden vaak aangetroffen op de huid van eczeempatiënten en kunnen ontstekingsreacties versterken [11]. Daarnaast kan biofilmvorming – een beschermlaag die bacteriën gebruiken om te overleven – voorkomen op de huid én in de darmen. Deze biofilms kunnen chronische ontsteking in stand houden en de effectiviteit van behandelingen verlagen. Binnen een integrale benadering wordt daarom soms gekozen voor antimicrobiële kruiden, probiotica of enzymtherapie om biofilms te doorbreken.

11. Herstel van de huidbarrière: een vergeten schakel

Naast de darmbarrière verdient ook de huidbarrière aandacht. Een verstoorde huidbarrière laat gemakkelijker allergenen en irriterende stoffen binnendringen, wat ontstekingsreacties uitlokt. Herstel van deze barrière met oa. GLA of verzachtende crèmes met ceramiden zonder synthetische toevoegingen kan daarom een waardevolle aanvulling zijn op interne interventies [12]. Deze aanpak wordt vaak gecombineerd met voeding die rijk is aan huidondersteunende nutriënten zoals zink,  vitamine E, vitamine A en essentiële vetzuren.

Conclusie: eczeem vraagt om een integrale benadering

Eczeem is niet slechts een huidprobleem, maar een uiting van verstoringen in spijsvertering, immuunsysteem, voeding, microbioom, barrièrefunctie, stressregulatie en zelfs genetische aanleg. Bij Newmedix kijken we naar het geheel. Via gericht onderzoek brengen we de oorzaken in kaart, waarna een persoonlijke behandelstrategie volgt die verder gaat dan symptoombestrijding.

Benieuwd wat voor jou mogelijk is? Vraag dan nu een gratis adviesgesprek aan. We helpen je graag verder.

Colorlib Tim Kors zaterdag februari, 2025 0

Je Hb is goed, maar voel je je nog steeds moe?

Veel mensen ervaren langdurige vermoeidheid, herstellen traag na inspanning of hebben moeite met concentratie, terwijl hun bloeduitslagen ogenschijnlijk normaal zijn. Een veelgehoorde geruststelling van de huisarts is: “Je Hb is goed, dus je hebt geen ijzertekort.” Maar dat zegt niet alles: het komt vaak voor dat je ferritine laag hb goed hebt, waardoor klachten blijven bestaan ondanks normale waarden.

Bij Newmedix kijken we verder dan alleen het hemoglobinegehalte (Hb). Want een normaal Hb betekent niet automatisch dat er voldoende ijzer beschikbaar is voor de energieproductie in je cellen – en vooral niet in je mitochondriën, de energiefabriekjes van je lichaam.

Ferritine, ijzer en mitochondriën: hoe hangen ze samen?

Om te begrijpen waarom je je moe kunt voelen bij een normaal Hb, is het belangrijk om te weten hoe ijzer zich in het lichaam gedraagt.

1. Ferritine: de ijzervoorraad van je lichaam

Ferritine is een eiwit dat ijzer opslaat, voornamelijk in de lever, milt en het beenmerg. Het fungeert als buffer: wanneer je lichaam ijzer nodig heeft, haalt het die uit de ferritinevoorraad.

2. Transferrine: het transportsysteem

Zodra het lichaam ijzer nodig heeft, bindt het aan transferrine, een transporteiwit in het bloed. Transferrine levert het ijzer af aan cellen, waar het onder andere in de mitochondriën wordt opgenomen.

3. Mitochondriën: de motoren van je energieniveau

Mitochondriën produceren ATP, de energiemolecule die al je lichaamsfuncties aandrijft. Hiervoor hebben ze ijzer nodig, onder andere in:

  • Cytochromen in de elektronentransportketen
  • IJzer-zwavelclusters in enzymen
  • Heemgroepen voor zuurstofverwerking

Bij een ijzertekort verlopen deze processen minder goed, wat kan leiden tot klachten zoals vermoeidheid, spierzwakte, hersenmist, depressieve en angstige symptomen, haaruitval, slaapproblemen, hartkloppingen, hoofdpijn, nekpijn, duizeligheid, broze nagels, verminderde sportieve prestaties en een vertraagd herstel.

Maar mijn Hb is toch normaal?

Een normaal Hb-waarde betekent dat je voldoende hemoglobine hebt voor zuurstoftransport via je rode bloedcellen. Maar dat vertelt niets over de beschikbaarheid van ijzer in de rest van je cellen.

Hb is slechts het topje van de ijsberg

Wat veel mensen niet weten: ongeveer 80 tot 85% van alle cellen in je lichaam zijn rode bloedcellen. Deze zijn gespecialiseerd in zuurstoftransport via hemoglobine, bevatten geen mitochondriën en kunnen dus geen energie maken via oxidatieve fosforylatie. Ze produceren alleen kleine hoeveelheden ATP via anaerobe glycolyse – net genoeg voor hun eigen minimale energiebehoefte.

De overige cellen – zoals spier-, zenuw- en levercellen – bevatten wél mitochondriën en zijn verantwoordelijk voor jouw energiehuishouding. Als je alleen naar Hb kijkt, krijg je dus geen inzicht in hoe goed deze energieproducerende cellen van ijzer worden voorzien.

Daarom gebruiken we bij Newmedix ook ferritine als aanvullende maatstaf. Ferritine geeft inzicht in de ijzervoorraad die beschikbaar is voor cellulaire energieproductie. Natuurlijk is Hb belangrijk voor zuurstoftransport – óók cruciaal voor energie. Maar ferritine laat beter zien of je lichaam over voldoende ijzer beschikt om energie te maken op celniveau.

Mitochondriën zijn extra gevoelig

Mitochondriën zijn bijzonder gevoelig voor ijzertekort. Ze kunnen hun werk – het maken van ATP – alleen goed doen als er voldoende ijzer is voor hun enzymen en ademhalingsketens. Als dat ontbreekt, ontstaat een zogenoemd “functioneel ijzertekort”: je Hb is nog normaal, maar je energie is ver te zoeken.

Wanneer is je ferritine optimaal?

De referentiewaarden van laboratoria zijn vaak breed. Je kunt al als “normaal” worden aangemerkt bij ferritine van 10 of 20 µg/L. Voor optimale mitochondriale werking is dat vaak te laag, zeker wanneer het gaat om de ferritine waarde vrouw, die in de praktijk vaak onvoldoende wordt herkend.

Aanbevolen optimale ferritinewaarden in de functionele geneeskunde:

  • Vrouwen: 100–120 µg/L
  • Mannen: 100–140 µg/L

Onder de 65 µg/L bij vrouwen of 75 µg/L bij mannen is de kans groot dat mitochondriën onvoldoende ijzer krijgen.

Hoe ontdek je een functioneel ijzertekort?

Bij Newmedix kijken we daarom breder dan alleen Hb. Wij adviseren een combinatie van markers om een goed beeld te krijgen:

  • Ferritine – om je ijzervoorraad te beoordelen
  • Transferrineverzadiging (%) – hoeveel ijzer is daadwerkelijk beschikbaar?
  • Serumijzer en TIBC – totaal ijzer en bindingscapaciteit
  • Oplosbare transferrinereceptor (sTfR) – laat zien of je cellen extra ijzer nodig hebben

Samenvattend

Een normaal Hb betekent niet automatisch dat je voldoende ijzer hebt voor optimale energieproductie. Ferritine en andere markers geven een vollediger beeld van je energietoestand op celniveau.

Heb je al langere tijd last van vermoeidheid, hersenmist of moeite met fysieke inspanning – ondanks normale bloeduitslagen? Laat dan ook je ferritine en andere ijzerparameters controleren.

Bij Newmedix brengen we je biochemie in kaart en kijken we naar de werkelijke oorzaken van je klachten, zodat je energie en herstelvermogen weer op orde komen.

👉 Vraag vrijblijvend een gratis adviesgesprek aan.

Colorlib Tim Kors dinsdag december, 2024 0

Cortisol en de gevolgen van chronische stress op je bijnieren

Bijnieruitputting is een veelal onderschat probleem bij chronische stress. Dat is jammer, want dit probleem veroorzaakt een hoop vervelende klachten, zoals slapeloosheid, vermoeidheid, depressie en spijsverteringsproblemen.

 Maar wat is dat eigenlijk, bijnieruitputting? In dit artikel vertellen we je meer over de desastreuze gevolgen van stress op je lichaam, de functie van verschillende hormonen hierin en de uitputting van je bijnieren.

Is chronische stress gevaarlijk?

We weten allemaal wel dat stress een weerslag heeft op je gezondheid. Tijdens zo’n hectische periode gebeurt er intern namelijk van alles. Je hartslag en bloeddruk verhogen, je verbruikt meer energie en je spijsvertering en immuunsysteem werken minder effectief.

Gelukkig lost je lijf dat redelijk goed zelf op. Dat komt door de bijnieren: kleine orgaantjes die bovenop je nieren liggen. In het geval van stressvolle situaties maken jouw bijnieren verschillende hormonen aan. Voorbeelden van die hormonen zijn cortisol en adrenaline. In feite krijg je hierdoor direct een energieboost zodat je bereid bent om te vechten of vluchten. Ideaal dus voor het overleven van plotselinge stresssituaties.

Maar wat nu als je niet direct kan vechten of vluchten? Dat is bijvoorbeeld zo bij langdurige stress op het werk. Gaat het bij jou niet om een enkele situatie, maar om maanden of zelfs jaren van chronische stress? Dan raken je bijnieren mogelijk uitgeput. Langdurige, chronische stress leidt ertoe dat ontstekingen niet meer goed worden geremd, terwijl stress tegelijkertijd juist voor méér ontstekingsactiviteit zorgt. 

Wat is bijnieruitputting?

Zoals hierboven eigenlijk al beschreven, is er sprake van bijnieruitputting wanneer de bijnieren niet meer kunnen voldoen aan de vraag. In de eerste fase van bijnieruitputting wordt er dus wel veel cortisol aangemaakt. Voor even is dat niet zo’n probleem, maar op de langere termijn leiden hoge cortisollevels tot problemen. Vooral bijnieruitputting symptomen vrouw worden in deze fase vaak niet goed herkend.

Naarmate de bijnieruitputting vordert, wordt er juist te weinig cortisol aangemaakt. Dit in combinatie met de ongevoeligheid voor cortisol zorgt ervoor dat je natuurlijke rem voor ontstekingen niet meer goed werkt. Dat leidt bijvoorbeeld tot depressie, vermoeidheid, pijnklachten, fibromyalgie, duizeligheid, lage bloeddruk, behoefte aan zoute voeding, slechte wondgenezing, het gemakkelijk krijgen van blauwe plekken, prikkelbaarheid, lage bloedsuikerspiegel en een instabiele lichaamstemperatuur.

Voor meer uitleg bekijk onderstaande video:

De meest typische klachten van bijnieruitputting zijn – en dit geldt zeker ook voor bijnieruitputting symptomen vrouw:

  • Moeilijk tegen prikkels kunnen (zoals licht en geluid);

  • Motivatieproblemen;

  • Concentratieproblemen;

  • Slaapproblemen;

  • Depressieve klachten;

  • Drang naar zoet eten.

Kortom: je kan je door bijnieruitputting flink slecht voelen. Dat gaat van vermoeidheid en obstipatie tot serieuze psychische problemen. Een bijnieruitputting kan zelfs leiden tot een serieuze depressie.

Wat is cortisol?

Het hormoon cortisol speelt dus een grote rol in de ontwikkeling van bijnieruitputting. Maar wat is cortisol eigenlijk? In de volksmond noemen we cortisol ook wel ‘het stresshormoon’. Niet zo gek, aangezien het wordt aangemaakt als reactie op stress of ziekte.

Dat wil niet zeggen dat je de aanmaak van cortisol moet vermijden. Dat kan ook helemaal niet. Het hormoon heeft een belangrijke functie. Cortisol beschermt jouw lichaam namelijk tegen de gevolgen van ziekte, verwonding of stress. In feite is het een lichaamseigen ontstekingsremmer. Daarmee houdt het onder andere ook je bloeddruk op peil.

Cortisol verlagen 

Heb je gedurende langere tijd een overschot aan cortisol, dan geeft dat allerlei klachten. Heb je een hoge bloeddruk, last van overgewicht, een hoge bloedsuikerspiegel, weinig spierkracht en regelmatig blauwe plekken? Dan kan het checken van je cortisol levels een goed idee zijn.

Je cortisol verlagen doe je door gezonder en bewuster te leven. Slaap bijvoorbeeld voldoende, eet minder suiker en blijf gehydrateerd. Daarnaast helpt natuurlijk ook het verlagen van je stress.

Ook de rol van adaptogen zijn in dit geval belangrijk voor jou. Adaptogenen verlagen namelijk de productie van het stresshormoon, waardoor de stressrespons tot rust komt. Hierdoor wordt de vicieuze cirkel van ‘stress, ontsteking, neuroinflammation, stress, etc.’ doorbroken. Adaptogenen vind je bijvoorbeeld in ashwaganda, rhodiola, gember en zoethoutwortel.

Bijnierschorsinsufficiëntie

Bij Newmedix gaan we graag met jou op zoek naar de oorzaak van je klachten. Zijn jouw cortisolwaarden te hoog? Dan bieden wij professionele hulp bij het verlagen hiervan. Maar let op: we moeten er eerst zeker van zijn dan jouw cortisolwaarden écht te hoog zijn. Een tekort aan cortisol veroorzaakt namelijk ook erg vervelende klachten en vraagt om een ander soort behandeling. Bijnierschorsinsufficiëntie leidt bijvoorbeeld tot een lage bloeddruk, buikpijn, vermoeidheid en spierzwakte.

Bijnieruitputting en een opgezette buik

Wij merken dat patiënten die bij ons komen met een bijnieruitputting, vaak ook last hebben van een opgeblazen buik en zelfs SIBO kunnen ontwikkelen. Deze combinatie – bijnieruitputting en opgezette buik – zien we regelmatig terug. Dat is niet zo gek: bijnieruitputting heeft een erg negatief effect op je spijsvertering.Wanneer je last hebt van buikpijn, onregelmatige ontlasting, obstipatie of diarree, komt hier vaak ook een opgeblazen buik bij kijken. Je maag-darmkanaal is dan zó overprikkeld of verstoord dat overmatige gasvorming optreedt.

Bijnieruitputting behandeling

 Bijnieruitputting is absoluut geen pretje, maar het is gelukkig prima te behandelen. Wel neemt het herstel soms wat tijd in beslag. Hier begeleiden we je graag bij. Zie hieronder enkele stappen die we doorlopen tijdens onze consulten.

  1.  Klachten veroorzaakt door bijnieruitputting zijn vaak nauw verbonden aan je voeding. Zelfs wanneer de stressklachten over zijn, bestaan er soms nog problemen in de spijsvertering. Daarom sporen we triggerfoods op en ga je deze actief vermijden.
  2.  Ook nuttig je geen geraffineerde suikers, cafeïne en alcohol.
  3.  Het volledige voedingspatroon gaat op de schop: vanaf nu eet je meerdere kleinere maaltijden met grote hoeveelheden eiwitten.
  4. Ter ondersteuning consumeer je ginseng en/of zoethoutthee en zorg je voor voldoende vitamine C en magenesium.
  5. Ook slaap is heel belangrijk! Ga iedere dag ongeveer om 22:00 uur naar bed.
  6. Verder adviseren we over technieken voor stressbeheersing en gaan we aan de slag met emoties en ademhaling.
  7. Het is belangrijk dat je iedere dag even in aanraking komt met zonlicht.
  8. Het gebruik van adaptogenen in de vorm van supplementen kan ook helpen. Denk hierbij aan bijvoorbeeld een combinatie supplement van ashwaganda, zoethoutwortel en Rhodiola.

 Professionele hulp nodig bij jouw klachten? Neem contact op!

Vermoed je dat je last hebt van bijnieruitputting en ben je op zoek naar een goede behandelaar? Newmedix behandelt jou als volledig persoon; we kijken verder dan één enkel symptoom. We gaan actief op zoek naar de oorzaak van jouw klachten. Wil je meer weten? Plan dan een gratis adviesgesprek in.

Colorlib Tim Kors dinsdag december, 2024 0

SIBO: kun jij deze darmaandoening hebben?

SIBO staat voor ‘small intestinal bacterial overgrowth’. Deze darmaandoening doet zich voor wanneer er een overgroei is aan bepaalde gisten of bacteriën in het maag-darmstelsel. Dit komt vaak voor bij het prikkelbaredarmsyndroom. Vaak is het zo dat bacteriën die in de dikke darm thuishoren, in de dunne darm terechtkomen. Dat leidt tot vervelende, levensbelemmerende klachten.

Wat houdt SIBO precies in, wat zijn de symptomen en hoe wordt de diagnose gesteld? Maar nog belangrijker: zou jij SIBO kunnen hebben en hoe kan een effectieve SIBO behandeling helpen?

SIBO: Small intestinal bacterial overgrowth

Sibo is dus een bacteriële overgroei in de dunne darm. In maar liefst 70% van de gevallen is SIBO de oorzaak van het prikkelbaredarmsyndroom (PDS). In de dikke darm bevinden zich maar liefst 100 miljard bacteriën per milliliter. Dat is veel meer dan in de dunne darm. Daar vind je normaal gesproken zo’n 10 miljoen bacteriën per milliliter.

Deze bacteriële verdeling kan uit balans raken. Als teveel dikke darmbacteriën zich naar de dunne darm verplaatsen, wordt je voeding te vroeg verteerd. Hierdoor ontstaan tekorten aan calorieën, vitamines en mineralen en neemt de productie van darmgassen toe – een typisch SIBO symptoom.

SIBO symptomen

Indien je lijdt aan SIBO, heb je last van chronische, darmgerelateerde klachten die meer dan drie maanden aanhouden. Belangrijke SIBO symptomen zijn onder andere:

– Buikpijn;
– Opgeblazen gevoel;
– Winderigheid;
– Veranderingen in de stoelgang;
– Dunne ontlasting
– Obstipatie
– Misselijkheid;
– Vermoeidheid;
– Eczeem;
– Depressie.

SIBO kan ernstige gezondheidsklachten veroorzaken en de kwaliteit van leven flink beïnvloeden. Ook komt het significant vaker voor bij vrouwen dan bij mannen.

SIBO test Nederland: de diagnose

Denk je last te hebben van SIBO? Dan kan dat in Nederland getest worden. Newmedix gebruikt een ademtest om SIBO vast te stellen. De gassen die worden veroorzaakt door de bacteriële overgroei worden via de longen uitgeademd en kunnen zo gemeten worden.

1. Lactulose als teststof
Als je een ademtest doet, zoals ook voor de lactose- of fructose-intolerantie ademtest, wordt je gevraagd een teststof in te nemen. In het geval van SIBO is deze teststof lactulose. Lactulose kan normaal gesproken niet verteerd en opgenomen worden door de dunne darm. In het geval van SIBO, wordt lactulose wél gefermenteerd door bacteriën.

2. Waterstof en/of methaangassen
Heb je SIBO, dan zullen er verschillen merkbaar zijn in jouw adem. De ademtest kan erop wijzen dat je bijvoorbeeld waterstof of methaangassen uitademt. Met behulp van de SIBO-ademtest worden deze gassen geregistreerd.

3. Locatie van de SIBO bepalen
Ook kan je met de ademtest achterhalen waar de bacteriële overgroei plaatsvindt. Het is mogelijk precies te achterhalen waar de vervelende bacteriën zich bevinden. Zo kan Newmedix de ziekte beter inschatten en een meer op maat gemaakte behandeling creëren.

SIBO behandeling

Over het algemeen wordt SIBO behandeld met behulp van voeding. Er is dan ook een specifiek SIBO-dieet: een dieet bij bacteriële overgroei. Dat is stap één van de SIBO behandeling.

Stap 1: SIBO Dieet

Vaak laten we patiënten eerst, voor ongeveer één à twee weken, een dieet volgen met weinig koolhydraten en vezels. Wel bijvoorbeeld gezonde vetten, zoals olijfolie. Zuivelproducten zijn niet toegestaan, want daar zitten weer suikers in. Zo vermijd je de voedingsmiddelen die de bacteriële groei bevorderen.

Vervolgens ga je langzaamaan ‘low FODMAP’-voeding toevoegen. Dat zijn voedingsmiddelen die weinig suikers bevatten. Gaat dit goed, dan voeg je langzaamaan steeds meer producten toe. Denk hierbij aan broccoli, aardbeien, kip en erwten.

Stap 2: verkeerde bacteriën doden, goede bacteriën toevoegen

Daarna volgt een kuur met de zogeheten ‘killers’. Dit zijn medicijnen die de vervelende micro-organismen laten uitsterven. Deze bacteriën verstoppen zich vaak in een slijmerige biofilm, waarmee ze zich vasthechten aan de darmwand. Daarom proberen we ook deze biofilm af te breken met behulp van “biofilm busters”. Om de darmen gezond te houden, starten we hier ook met probiotica.

Stap 3: SIBO dieet verder uitbouwen

Hierna mogen enkele high FODMAP-producten worden toegevoegd. De bacteriën houden hiervan! Ze worden dan ook uit de biofilm getrokken en door de ‘killers’ aangepakt. Uiteindelijk kan de patiënt steeds normaler gaan eten.

Vraag een gratis adviesgesprek aan

Op zoek naar een resultaat gerichte SIBO behandeling? Pas op voordat je zelf aan de slag gaat met probiotica. De meeste probiotica maken SIBO namelijk erger! Wil je het goed doen, dan zoek je professionele hulp. Newmedix kan je daar goed bij helpen. Klik en plan direct een gratis adviesgesprek in.

Colorlib Isabelle Arts dinsdag december, 2024 0

Chronische stress? Zo los je het op!

Chronische stress: hoe komen we eraf?

Stress of spanning ervaart iedereen wel eens. Stress maakt je alert en paraat tot actie. Je hebt het daarom nodig in het dagelijks leven! Heb je echter last van langdurige stress, of zelfs van een burn-out? Dan kan je lichaam klachten vertonen. Deze klachten variëren van slaapproblemen en hoofdpijn, tot oorsuizen en hartkloppingen. Heb je last van chronische stress en ervaar je hier lichamelijke gevolgen van? Dan is de kans groot dat Newmedix je kan helpen bij het verbeteren van je lichamelijke en geestelijke gezondheid.

Chronische stress: wat is dat?

Fysieke en psychologische stress is vrij normaal. Houdt deze stress echter lang aan, dan spreken we van chronische stress. Chronische stress verhoogt bijvoorbeeld het risico op een hoge bloeddruk, dementie en depressie.

Bij chronische stress scheidt de hypofyse in de hersenen stresshormonen als ACTH af, waardoor de bijnieren het stresshormoon cortisol produceren. Na een lange periode van stress kan bijnieruitputting optreden, waardoor allerlei nieuwe, stressgerelateerde ziekten kunnen ontstaan. Denk bijvoorbeeld aan een burn-out en verschillende hart- en vaatziekten.

Stress symptomen herkennen

Kortom, langdurige stress kan ernstige gevolgen met zich meebrengen. Denk jij ook last van chronische stress te hebben? Neem dit dan altijd serieus! Om er zeker van te zijn waarmee je te maken hebt, doe je een van onze twee zelftesten.

 

Online Test: heb je te veel stress?

 

Online Test: zijn je bijnieren uitgeput?

 

Om voor jezelf na te gaan in hoeverre jij last hebt van stress, is het goed om te weten wat de symptomen van chronische stress zijn. Stress kent heel veel uiteenlopende lichamelijke, emotionele en gedragsmatige symptomen. Voorbeelden hiervan zijn:

  • pijn en vermoeidheid
  • overeten en tandenknarsen
  • nervositeit en huilbuien
  • vergeetachtigheid en besluiteloosheid

 

Download het Gratis E-Book

Wil je meer informatie over alle symptomen, oorzaken en oplossingen bij chronische stress? Download dan ons e-book: De invloed van een burn-out & stress op je gezondheid.

Veelvoorkomende stressklachten

Wellicht is het goed en fijn om te weten dat je er niet alleen voor staat. Maar liefst 25% van alle werknemers in onze maatschappij heeft last van stressgerelateerde vermoeidheidsklachten. Maar liefst 50 mensen komen per dag thuis te zitten met een burn-out. Zeker niet uniek dus!

Volgens ons ligt dit aantal echter veel te hoog. Daarom heeft Newmedix een persoonlijk behandelplan ontwikkeld waarmee jij jouw stress de baas wordt. Wacht niet te lang met aan de bel trekken, zodat je ernstige gevolgen kunt voorkomen. Ben je benieuwd naar mogelijke behandelingen voor jou? Dan vraag je hier gemakkelijk een gratis adviesgesprek aan: newmedix.nl/adviesgesprek.

Paniek, hartkloppingen, stress… Wat nu?

Ernstige stress kan vreselijke gevolgen hebben op het lichaam. Bij sommige mensen kan dit leiden tot hartkloppingen of zelfs cardiomyopathie. In zeer ernstige gevallen kan dit zelfs leiden tot een plotselinge hartstilstand. Omdat naast hartproblemen ook andere gezondheidsproblemen, zoals depressies en slaapstoornissen, aan stress worden gelinkt, is het van levensbelang om stress serieus te nemen. Gelukkig kan je als je dit leest en last hebt van stressklachten direct besluiten om actie te ondernemen.

Zo kan je stress verminderen

Heb je besloten om stappen richting een minder stressvol bestaan te zetten en je chronische te behandelen? Super goed bezig! Bij Newmedix helpen we je graag met een gepersonaliseerd behandelplan en intensieve ondersteuning. Door eerst een gratis adviesgesprek aan te vragen, weet je waar je straks aan toe bent. Voordat je in behandeling gaat, kan je natuurlijk ook eerst zelf proberen je stressniveau terug te dringen.

Dit doe je als volgt:

  • Onderzoek de oorzaak van jouw symptomen
    Het belangrijkste is om eerst de oorzaak van jouw symptomen te achterhalen. Behaalde klachten kunnen namelijk naast stress, ook te maken hebben met bijvoorbeeld je schildklier, ondervoeding, depressie, chronische ziekten of alcoholmisbruik. Neem contact met ons op als je geïnteresseerd bent in een diepgaand onderzoek.
  • Onderzoek de oorzaak van je stress
    In 30% van de gevallen wordt stress veroorzaakt door conflicten op het werk. Is dit bij jou ook het geval, of zijn er andere oorzaken? Hoe dan ook: zorg dat je de oorzaak opspoort. Daarbij is het ook goed om na te gaan of jouw stress fysiologisch of psychologisch van aard is.
  • Probeer stress te verminderen
    Waar kreeg je vroeger altijd energie van? Wat breekt je de laatste tijd helemaal op? Door simpele veranderingen te maken in je levensstijl kan je jouw lichaam een stuk meer in balans brengen. Toch raden we je aan om bij ernstige stress daadwerkelijk professionele hulp te zoeken. Daar hoef jij je zeker niet voor te schamen, want stressklachten liggen een stuk ingewikkelder dan vaak gedacht!

 

Chronische stress behandeling? Gratis Adviesgesprek!

Wil jij chronische stress behandelen? Wij helpen je graag verder bij vermindering van stress. Vraag daarvoor een vrijblijvend adviesgesprek aan, of doe eerst de symptomenchecker over een teveel aan stress of de uitputting van de bijnieren.

 

Colorlib Isabelle Arts dinsdag november, 2024 0

Ferritine verhogen bij ijzertekort symptomen

У вас низький рівень феритину і ви хочете його підвищити? Дефіцит феритину є поширеною проблемою. Особливо у жінок, які менструюють, рівень феритину часто падає нижче 50 нг/мл. Якщо це стосується вас, це означає, що у вас, ймовірно, дефіцит заліза . Це включає такі симптоми, як втома, запаморочення та головний біль. Ви впізнаєте себе в цьому? Newmedix із задоволенням співпрацюватиме з вами, щоб дослідити причини та шляхи вирішення. Таким чином, ми можемо допомогти вам знову підвищити рівень феритину.

Що таке феритин?

Феритин – це білок, який зберігає залізо у вашому організмі. Він міститься переважно у печінці та кістковому мозку, але також у невеликих кількостях у крові. Чим нижчий рівень феритину, тим менше заліза зберігається у вашому організмі. Оскільки залізо має вирішальне значення для 180 різних функцій організму, найважливішою з яких є транспортування кисню кров’ю, низький рівень феритину може призвести до проблем зі здоров’ям. Зрештою, вашим органам потрібен кисень для належного функціонування.

Нормальне значення феритину

Якщо у вас дефіцит заліза, рівень феритину також буде низьким. Який нормальний рівень феритину? У Newmedix ми прагнемо до рівня феритину приблизно від 100 нг/мл до 120 нг/мл. Зокрема, жінки, які менструюють, часто не досягають цих цільових рівнів.

Якщо ваш рівень феритину нижче 50 нг/мл? Тоді важливо підвищити рівень заліза, а отже, і феритин. Ми рекомендуємо персоналізований план лікування. Ідеальний рівень заліза варіюється від людини до людини. Це дозволяє нам адаптувати лікування спеціально до ваших потреб.

Симптоми дефіциту феритину

Низький рівень феритину може спричинити багато неприємних симптомів і призвести до проблем, що обмежують життя. Однак пацієнти, які страждають від цього стану, часто не знають, що причиною є дефіцит заліза. Деякі з найпоширеніших симптомів включають:

  • Запаморочення
  • Головний біль
  • Випадіння волосся
  • Синдром неспокійних ніг
  • Депресія
  • Проблеми зі сном

Ви впізнаєте вищезазначені симптоми? Тоді ви також можете страждати від дефіциту заліза. Якщо так, пройдіть нашу перевірку на дефіцит заліза та дізнайтеся, чи ваші симптоми можуть бути спричинені дефіцитом заліза.

 

Причини низького феритину

Низький рівень феритину може мати кілька причин. Найпоширенішими є:

  1. Менструальна кровотеча : Сильна менструальна кровотеча є поширеною причиною низького рівня феритину. Тому не дивно, що дефіцит заліза частіше зустрічається у жінок.
  2. Фізичні навантаження та вагітність : Тривалі фізичні навантаження, такі як інтенсивні заняття спортом, можуть призвести до підвищеної потреби в залізі, що може знизити рівень феритину. Під час вагітності організму також потрібно більше заліза для розвитку плода.
  3. Недостатня кількість заліза в раціоні : ми отримуємо залізо переважно з їжі, такої як м’ясо. Люди, які дотримуються вегетаріанської або веганської дієти, мають підвищений ризик дефіциту заліза через брак тваринних джерел заліза.
  4. Медичні причини : певні захворювання можуть знижувати засвоєння заліза, такі як непереносимість глютену (целіакія) або хвороба Крона. Це може призвести до недостатнього засвоєння організмом заліза, незважаючи на нормальне харчування.
  5. Хронічна кровотеча : Окрім менструації, хронічна кровотеча з інших причин також може сприяти низькому рівню феритину. Наприклад, кровотеча з геморою, виразки шлунка або деяких ліків, таких як НПЗЗ, які можуть пошкодити слизову оболонку шлунка та призвести до кровотечі.

Ці фактори можуть виснажувати запаси заліза, що, якщо не лікувати, може призвести до його дефіциту.

Низький феритин без анемії

Найважча форма дефіциту заліза також називається анемією, але дефіцит заліза та низький рівень феритину також можуть виникати без анемії. Анемія розвивається лише після багатьох років дефіциту заліза. На щастя, низький рівень феритину не означає автоматично, що у вас анемія.

Підвищте рівень феритину в Newmedix

Чи вважаєте ви або знаєте, що у вас низький рівень феритину? Чи діагностували ви це, наприклад, під час нашої перевірки на дефіцит заліза? Ми раді допомогти вам підвищити рівень феритину. Ми переглянемо, серед іншого, ваші аналізи крові, щоб поставити попередній діагноз дефіциту заліза. Фактичний діагноз можна буде поставити лише після лікування.

Пацієнтам, які страждають на дефіцит заліза, часто призначають таблетки заліза. На жаль, протягом десятиліть було зрозуміло, що вони не дуже ефективні проти дефіциту феритину. Більше того, вони не завжди добре переносяться. Тому в Newmedix ми перейшли на внутрішньовенне введення , за допомогою якого досягли дуже хороших результатів.

Підвищте рівень феритину самостійно

Хоча ми вважаємо, що внутрішньовенне введення є найкращим способом підтримки рівня заліза, також доцільно розглянути способи підвищення рівня феритину вдома:

  • Збільште рівень феритину за допомогою дієти . Збалансоване харчування може допомогти вам отримати достатню кількість заліза і таким чином підвищити рівень феритину. Продукти, багаті на залізо, включають м’ясо (особливо червоне м’ясо, печінку та птицю) та яйця. Вегетаріанцям та веганам може бути важче отримати достатню кількість заліза, але кілька рослинних джерел можуть допомогти:
    • Цільнозернові продукти : такі як овес, кіноа, булгур та цільнозерновий хліб
    • Овочі : шпинат, капуста кале, броколі та зелена капуста
    • Бобові : сочевиця, нут, чорна квасоля та квасоля
    • Горіхи та насіння : гарбузове насіння, насіння чіа, насіння льону, мигдаль та кешью
    • Сухофрукти : переважно абрикоси, родзинки та інжир
    • Морепродукти : такі як мідії, устриці та сардини (для тих, хто їх їсть)

     

  • Також звертайте увагу на те, що ви п’єте . Деякі напої можуть перешкоджати засвоєнню заліза, оскільки вони містять речовини, що пригнічують його. Такі напої, як червоне вино, кава та чай, містять поліфеноли та таніни, які знижують засвоєння заліза. Кальцій у молоці також може конкурувати із залізом, через що ваш організм засвоює менше заліза. Хоча повністю уникати цих напоїв не обов’язково, корисно уникати їх вживання безпосередньо перед їжею, багатою на залізо. Інколи склянка води під час їжі замість одного з цих напоїв може допомогти покращити засвоєння заліза.
  • Не забувайте про вітамін С. Дефіцит вітаміну С може відігравати певну роль, оскільки він допомагає вашому організму засвоювати залізо. Залізо з їжі перетворюється у шлунку на форму, яка легше засвоюється. Без достатньої кількості вітаміну С цей процес може бути менш ефективним. Тому частіше вживайте продукти, багаті на вітамін С, такі як цитрусові, броколі та болгарський перець, щоб покращити засвоєння заліза!

Лікуєте низький рівень феритину? Замовте безкоштовну консультацію!

Ви хочете лікувати низький рівень феритину та підвищити його? У Newmedix ми розглядаємо причини та рішення низького рівня феритину, а не зосереджуємося на лікуванні симптомів. Цікаво, що ми можемо для вас зробити? Замовте безкоштовну консультацію .

Хочете дізнатися більше про наше бачення та лікування синдрому залізодефіциту? Завантажте нашу електронну книгу: Найбільш недооцінена проблема зі здоров’ям у жінок: дефіцит заліза!

 

 

Colorlib Tim Kors maandag november, 2024 0

Van Stress tot Burn-out: Herken de Drie Fasen

Stress heeft een enorme impact op zowel lichaam als geest. Hans Selye, een pionier in stressonderzoek, onderscheidde drie belangrijke fasen van stress: de alarmfase, de weerstandsfase en de uitputtingsfase. Elke fase brengt specifieke symptomen met zich mee, afhankelijk van hoe lang het lichaam aan stress wordt blootgesteld. Recent onderzoek wijst erop dat wat vaak “bijnieruitputting” wordt genoemd, eigenlijk beter begrepen kan worden als “HPA-as herstel dysfunctie.” Deze blog bespreekt de verschillende stressfasen, hun symptomen en wat je kunt doen om HPA-as herstel te ondersteunen [1].

1. De Alarmfase: Directe Respons op Stress

In de alarmfase reageert het lichaam onmiddellijk op stressvolle prikkels, zoals een plotseling gevaar of een schokkende gebeurtenis. De HPA-as (de interactie tussen de hypothalamus, hypofyse en bijnieren) wordt geactiveerd, wat zorgt voor een snelle toename van stresshormonen zoals adrenaline en cortisol. Deze hormonen stimuleren het sympathische zenuwstelsel, dat het lichaam in een “vecht-of-vlucht” modus brengt. Dit leidt tot verhoogde alertheid, hartslag en bloedsuikerspiegel, waardoor het lichaam klaar is voor actie.

Symptomen in de Alarmfase:

  • Verhoogde hartslag en bloeddruk
  • Snelle ademhaling
  • Spierspanning
  • Angstgevoelens en overmatige waakzaamheid
  • Slaapproblemen, zoals moeite met in slaap vallen

Meting in deze fase: In de alarmfase zijn cortisolwaarden vaak verhoogd, wat kan worden gemeten via een speekseltest. Deze test is betrouwbaar en meet het actieve cortisol op verschillende momenten gedurende de dag, wat inzicht geeft in het dagelijkse cortisolpatroon.

2. De Weerstandsfase: Aanpassing aan Langdurige Stress

Als de stress aanhoudt, komt het lichaam in de weerstandsfase. In deze fase probeert het lichaam zich aan te passen en een nieuwe balans te vinden, maar dit gaat ten koste van het immuunsysteem en andere lichaamsfuncties. Het lichaam blijft hogere cortisolniveaus aanmaken om de constante stress te beheersen, wat op de lange termijn negatieve effecten heeft op de gezondheid.

In deze fase wordt het sympathische zenuwstelsel minder actief, en komt het parasympathische zenuwstelsel vaker in beeld om het lichaam rust en herstel te bieden. Maar omdat het lichaam continu vecht tegen langdurige stress, lukt het vaak niet volledig om te ontspannen, waardoor de balans tussen het sympathische en parasympathische zenuwstelsel verstoord raakt.

Symptomen in de Weerstandsfase:

  • Vermoeidheid, zelfs na voldoende slaap
  • Verhoogde vatbaarheid voor infecties door verzwakt immuunsysteem
  • Gewichtstoename, vooral rond de buikstreek
  • Craving naar zoete en vette voeding
  • Prikkelbaarheid en stemmingswisselingen
  • Verminderd libido

Meting in deze fase: Cortisolniveaus blijven in de weerstandsfase vaak hoog of fluctueren sterk gedurende de dag. Een speekseltest op verschillende momenten kan een cortisolcurve in kaart brengen, die laat zien hoe het lichaam reageert op langdurige stress. De test kan ook de verhouding tussen cortisol en DHEA tonen, wat helpt bij het bepalen van de stressbelasting.

3. De Uitputtingsfase: HPA Dysfunctie en fases Burn-out

Als de stress blijft aanhouden en het lichaam niet kan herstellen, treedt de uitputtingsfase in. In deze fase zijn de cortisolwaarden vaak laag, wat leidt tot extreme vermoeidheid en verminderde stressbestendigheid. Het parasympathische zenuwstelsel zou normaal gesproken de dominante rol moeten overnemen voor herstel en rust, maar door chronische stress raakt ook dit systeem uitgeput. Hierdoor kan het lichaam niet meer adequaat reageren op stressoren en worden symptomen van vermoeidheid, lethargie en lage bloeddruk zichtbaar. Deze fase wordt ook wel aangeduid als fases burn-out.

Een belangrijk kenmerk van de uitputtingsfase is de verminderde functie van de prefrontale cortex, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor cognitieve functies zoals concentratie, geheugen en motivatie. Door de verstoorde HPA-as en lage cortisolniveaus ontstaan er symptomen die de mentale helderheid verder beïnvloeden.

Symptomen in de Uitputtingsfase (Burn-out):

  • Lethargische depressie
  • Extreme behoefte aan slaap
  • Chronisch vermoeidheidssyndroom
  • Chronische pijn en fibromyalgie-achtige klachten
  • Duizeligheid bij opstaan
  • Lage bloeddruk
  • Craving naar zoute voedingsmiddelen
  • Slechte wondgenezing en gemakkelijk blauwe plekken krijgen
  • Hypoglycemie (lage bloedsuiker)
  • Onstabiele lichaamstemperaturen (plotseling warm of koud voelen)
  • Concentratie- en geheugenproblemen
  • Motivatieproblemen en hersenmist

Meting in deze fase: In de uitputtingsfase zijn cortisolniveaus vaak laag, wat gemakkelijk te meten is met speekseltesten. Deze tests bieden een duidelijk beeld van de verminderde HPA-functie en de cortisolcurve door de dag heen.

Enkele Veelvoorkomende Bronnen van Chronische Stress[2]:

Externe vormen van stress:

  1. Verlies van een dierbare – Het overlijden van een partner, ouder, kind, vriend(in) of huisdier kan een diepe, langdurige emotionele impact hebben.
  2. Echtscheiding of relatiebreuk – Het einde van een huwelijk of langdurige relatie kan een bron van aanhoudende stress en emotionele pijn zijn.
  3. Conflictvolle relaties – Familieproblemen, relationele conflicten of problematische vriendschappen kunnen leiden tot voortdurende spanning.
  4. Gezinsverantwoordelijkheden – De zorg voor kinderen, ouders, of andere familieleden kan dagelijkse druk en een constante mentale belasting veroorzaken.
  5. Financiële zorgen – Problemen zoals schulden of inkomensonzekerheid kunnen chronische stress veroorzaken die de HPA-as voortdurend activeert.
  6. Werkgerelateerde stress – Hoge werkdruk, ontslag, werkloosheid, of conflicten op de werkvloer kunnen leiden tot langdurige stress.
  7. Verhuizing – Een verandering van woonplaats of omgeving, met alle aanpassingen die daarbij komen kijken, kan een significante stressbron zijn.
  8. Sociale druk – Verwachtingen van de maatschappij, familie of vriendenkring kunnen onderliggende stress veroorzaken, vooral als ze conflicteren met persoonlijke waarden.
  9. Gezondheidsproblemen – Aanhoudende zorgen over eigen gezondheid of die van een geliefde kunnen de HPA-as chronisch activeren.
  10. Verandering in de levensfase – Grote overgangsperiodes zoals pensioen, veroudering, menopauze, of kinderen die het huis verlaten kunnen emotionele spanning veroorzaken.
  11. Verantwoordelijkheid voor anderen – De druk om voor anderen te zorgen of zich verantwoordelijk te voelen voor hun welzijn kan emotionele belasting en mentale vermoeidheid veroorzaken.

Interne vormen van stress:

  1. Onopgeloste emotionele pijn – Trauma’s, pijnlijke herinneringen of ingrijpende gebeurtenissen uit het verleden kunnen onbewust leiden tot onderdrukte emoties en constante stress.
  2. Prestatie- of succesdruk – Eigen verwachtingen of die van anderen om te slagen of te presteren kunnen bijdragen aan chronische stress en uitputting.
  3. Persoonlijke teleurstellingen – Het niet behalen van doelen of het mislukken van plannen kan de stressrespons in stand houden.
  4. Identiteitsproblemen – Een worsteling met zelfbeeld, zelfvertrouwen, of levensdoelen kan leiden tot interne stress en onzekerheid.
  5. Angst voor verandering – Zorgen over de toekomst of het onbekende kunnen aanhoudende stress veroorzaken.
  6. Onzekerheid over doelen en richting – Moeite hebben met het bepalen van richting in het leven of twijfelen aan eigen keuzes kan een bron van voortdurende spanning zijn.

Onderdrukte Emoties als Belangrijkste Bron van Stress

De belangrijkste bron van dagelijkse stress komt vaak niet zozeer door externe gebeurtenissen, maar door interne stress veroorzaakt door onze eigen onderdrukte emoties [3]. Gevoelens zoals angst, verdriet, schuld of boosheid, die we niet volledig toelaten of verwerken, stapelen zich op en creëren een constante interne druk die ons zowel fysiek als mentaal belast. Externe factoren – zoals werkdruk, sociale verplichtingen of financiële zorgen – zijn slechts de zichtbare “druppels” die de emmer doen overlopen, terwijl de ware stresslast vaak diep van binnen ligt. Deze onopgeloste en onderdrukte emoties voeden de interne stress en houden ons stresssysteem (de HPA-as) continu geactiveerd, wat op den duur kan leiden tot uitputting. Door bewust aandacht te besteden aan deze emoties, ze te erkennen en stap voor stap los te laten, kunnen we de interne balans herstellen en voorkomen dat chronische stress ons welzijn ondermijnt.

Herstel van HPA Dysfunctie: Wat Kun Je Doen?

Herstel van HPA dysfunctie vereist een geïntegreerde aanpak die supplementen, voeding, leefstijlveranderingen en stressmanagement omvat.

1. Supplementen

  • Vitamine C: Ondersteunt de bijnierfunctie en helpt bij de productie van catecholamines, belangrijke stresshormonen.
  • DHEA: Kan helpen om de balans tussen cortisol en DHEA te herstellen, wat gunstig is voor het ondersteunen van de HPA-as.
  • Magnesium: Bevordert ontspanning, helpt de spieren te ontspannen, en stabiliseert de HPA-as.
  • B-vitaminen: Vooral B5 (pantotheenzuur) ondersteunt de bijnieren en het energiemetabolisme, wat essentieel is bij langdurige stress.
  • Adaptogenen: Kruiden zoals ashwagandha, rhodiola en ginseng ondersteunen de veerkracht van het lichaam tegen stress. Ze helpen de HPA-as te reguleren en kunnen bijdragen aan een betere aanpassing aan zowel fysieke als mentale stressfactoren.

2. Dieet

  • Stabiele bloedsuikerspiegel: Eet regelmatig en kies voor voedzame maaltijden om pieken in cortisol te vermijden.
  • Antioxidanten: Voedingsmiddelen zoals bessen, groene thee en kurkuma beschermen tegen oxidatieve stress.
  • Vermijd snelle suikers: Deze veroorzaken bloedsuikerpieken en extra stressbelasting.

3. Leefstijl

  • Voldoende slaap: 7-9 uur per nacht bevordert herstel van de HPA-as.
  • Rustige beweging: Wandelen, yoga of pilates verminderen stress zonder de HPA-as extra te belasten.
  • Ademhalingsoefeningen en meditatie: Dit kalmeert het zenuwstelsel en helpt om de balans tussen het sympathische en parasympathische zenuwstelsel te herstellen, wat de HPA-as stabiliseert.

4. Stressmanagement

  • Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT): MBCT helpt de onderliggende oorzaken van stress aan te pakken door negatieve denkpatronen te doorbreken en biedt een effectieve manier om met de hiervoor genoemde veel voorkomende bronnen van stress om te gaan.
  • Grenzen stellen: Regelmatig rust nemen en taken delegeren om de HPA-as te ontlasten.
  • Sociale ondersteuning: Praat met vrienden en familie; sociale interactie helpt bij stressregulatie.

Extra Tips voor Stressreductie

  • Diepe ademhalingsoefeningen
  • Een dankbaarheidsdagboek bijhouden om je mentale welzijn te verbeteren
  • Mediteren
  • Digitale detox (bijvoorbeeld een weekend zonder apparaten)
  • Zelfreflectie en positief zelfgesprek, zoals je gedachten reframen (“Ik ben niet afgewezen, maar word omgeleid naar iets beters”)

Conclusie

Het begrijpen van de verschillende fasen van stress en de impact op de HPA-as en het autonome zenuwstelsel is essentieel voor herstel bij chronische stress. Stress raakt namelijk alle belangrijke systemen in het functionele geneeskundemodel, waaronder hormonen, spijsvertering en darmen, het immuunsysteem en de mitochondriën. Door deze holistische visie kunnen we niet alleen de stress zelf aanpakken, maar ook de fysieke en cognitieve klachten die hierdoor ontstaan, zoals vermoeidheid, pijn, concentratieproblemen en stemmingswisselingen.

Functionele geneeskunde biedt een oplossing die verder gaat dan symptoombestrijding. We richten ons op het herstel van alle betrokken systemen, zodat je lichaam en geest weer in balans komen en je langdurig van klachten verlost kunt worden. Wil je weten hoe wij jou kunnen helpen bij het herstellen van deze balans? Vraag dan een gratis adviesgesprek aan. Samen bespreken we een aanpak die jou helpt om je klachten structureel aan te pakken en weer volledig gezond te voelen.

Colorlib Tim Kors maandag oktober, 2024 0

De Relatie Tussen Mentale en Fysieke Gezondheid

In de moderne gezondheidszorg wordt steeds meer aandacht besteed aan behandelingen die niet alleen symptomen aanpakken, maar ook de onderliggende oorzaken van ziektes blootleggen. Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) is een van die behandelingen die perfect aansluit bij het holistische functional medicine model. In deze blog bespreken we hoe MBCT past binnen deze benadering en hoe het kan bijdragen aan zowel mentale als fysieke gezondheid.

Wat is MBCT?

MBCT, ofwel Mindfulness-Based Cognitive Therapy, combineert mindfulness-meditatie met cognitieve gedragstherapie (CGT). Deze therapie helpt mensen zich bewust te worden van belemmerende gedachten- en gedragspatronen. Het doel is niet alleen om deze destructieve patronen te doorbreken, maar vooral om bewust te worden van de onderliggende oorzaken (emotionele thema’s). Tijdens de therapie leer je hoe je deze emoties kunt reguleren en jezelf kunt ontspannen. Hierdoor krijg je meer grip op jezelf en kun je bewuster keuzes maken, zodat je in balans komt en blijft. Je ontwikkelt meer veerkracht om met moeilijke situaties om te gaan. Hoewel MBCT oorspronkelijk werd ontwikkeld om terugval in depressie te voorkomen, blijkt het ook effectief te zijn bij het verminderen van angst, stress en fysieke klachten die samenhangen met mentale en emotionele belasting.

Het Functional Medicine Model: Een Holistische Benadering van Gezondheid

Functional medicine kijkt verder dan alleen de symptomen van een ziekte en richt zich op de onderliggende oorzaken. Het beschouwt het lichaam als een geïntegreerd systeem waarbij mentale, emotionele en spirituele factoren een belangrijke rol spelen in het ontstaan en voortbestaan van fysieke klachten. Dit wordt weerspiegeld in de Functional Medicine Matrix, waar het mentale, emotionele en spirituele welzijn in het midden van de matrix staat. Het geeft aan hoe cruciaal deze aspecten zijn voor de algehele gezondheid.

functional medicine matrix

De Invloed van Onderdrukte Emoties op Gezondheid

In de reguliere geneeskunde wordt vaak gedacht dat patiënten met chronische klachten “ziek denken” of dat hun symptomen voortkomen uit psychologische oorzaken die geen fysieke basis hebben. Dit idee, dat deze klachten enkel ’tussen de oren’ zitten, is echter een grote misvatting. Emoties zoals angst, verdriet of boosheid die niet worden verwerkt, kunnen het lichaam op diepgaande manieren beïnvloeden. Deze onderdrukte emoties zijn niet alleen mentaal, maar manifesteren zich vaak fysiek, wat kan leiden tot klachten zoals chronische pijn, spijsverteringsproblemen, vermoeidheid, hormonale disbalans en ontstekingen. Het gaat hier om echte, voelbare fysieke symptomen die niet simpelweg het gevolg zijn van ‘inbeelden’ en die biochemisch aantoonbaar zijn. Functional medicine erkent deze klachten als een uiting van onderliggende emotionele stress en biochemische disbalans, die het lichaam en de gezondheid negatief kunnen beïnvloeden.

MBCT Binnen het Functional Medicine Model

MBCT past uitstekend binnen het functional medicine model omdat het helpt bij het bewust worden van onderdrukte emoties en mentale patronen die bijdragen aan fysieke klachten. Het biedt praktische tools om stress te beheersen, wat essentieel is voor het herstel van het lichaam.

Herkenning en Verwerking van Onderdrukte Emoties

MBCT biedt een veilige ruimte waarin patiënten onbewuste emoties kunnen herkennen en verwerken. Dit vermindert de invloed van emotionele stress op het lichaam en voorkomt dat deze zich manifesteert in fysieke klachten. In plaats van symptomen alleen als afzonderlijke problemen te behandelen, richt MBCT zich op de diepere oorzaken, waardoor patiënten de kans krijgen om zowel hun mentale als fysieke gezondheid te verbeteren.

Stressreductie

Chronische stress heeft een grote invloed op onze gezondheid en kan leiden tot problemen zoals verhoogde ontstekingsniveaus (low-grade inflammation) en hormonale disbalans. Door het beoefenen van mindfulness-technieken leren patiënten hun stress te verminderen. Dit helpt om het autonome zenuwstelsel—dat verantwoordelijk is voor onbewuste lichaamsfuncties—weer in balans te brengen. Een goed functionerend autonoom zenuwstelsel is essentieel voor het fysieke herstel van stressgerelateerde aandoeningen. Dit kan direct ook bijdragen aan de vermindering van ontstekingsreacties en hormonale onbalans, waardoor patiënten zich fysiek en mentaal beter voelen.

Het Effect van MBCT op Chronische Aandoeningen

Onderzoek toont aan dat MBCT effectief kan zijn bij het verminderen van symptomen van chronische aandoeningen die vaak te maken hebben met emotionele en mentale disbalans, zoals chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) en fibromyalgie. Door de geest-lichaam verbinding te versterken, helpt MBCT de diepere oorzaken van deze aandoeningen aan te pakken.

Conclusie

Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) vormt de essentie van het mentale, emotionele en spirituele onderdeel binnen het functional medicine model doordat het de geest-lichaam connectie centraal stelt. Onderdrukte emoties en onbewuste mentale patronen kunnen aanzienlijke fysieke klachten veroorzaken, en MBCT helpt patiënten om deze patronen te doorbreken en emoties beter te reguleren. Door stress te verminderen en emotionele balans te herstellen, bevordert MBCT niet alleen de mentale gezondheid, maar ook het fysieke welzijn.

Bij Newmedix wordt MBCT geïntegreerd in een holistische benadering van gezondheid, waarbij expliciet aandacht is voor het mentale, emotionele en spirituele welzijn van de patiënt. Dit zorgt ervoor dat alle diepere oorzaken van klachten worden aangepakt, wat leidt tot duurzame verbeteringen in de gezondheid.

Bent u benieuwd of onze aanpak iets voor u is? Neem dan contact met ons op voor een gratis adviesgesprek.

Colorlib Tim Kors zondag oktober, 2024 0

LDN: De Veelzijdige Toepassingen van Low Dose Naltrexone

Low Dose Naltrexone (LDN) is een veelzijdige en veelbelovende therapie die oorspronkelijk ontwikkeld werd voor de behandeling van verslavingen, maar inmiddels voor een breed scala aan aandoeningen wordt ingezet. Deze ldn medicatie werkt in lage doses als immuunmodulator in plaats van als traditionele opioïde antagonist. In lage doseringen werkt LDN niet als een traditionele opioïde antagonist, maar als een immuunmodulator. Hierdoor is het effectief gebleken bij auto-immuunziekten zoals multiple sclerose, ontstekingsaandoeningen zoals de ziekte van Crohn, chronische pijnsyndromen zoals fibromyalgie, huidaandoeningen, Long COVID, CVS/ME en zelfs bepaalde vormen van kanker. De kracht van LDN ligt in zijn vermogen om ontstekingen te verminderen, het immuunsysteem in balans te brengen en endorfineniveaus te verhogen. Deze unieke eigenschappen maken LDN tot een veelbelovende behandelmethode, ondersteund door positieve resultaten uit klinische studies en praktijkervaringen[1, 2].

LDN in het Verlagen van Cytokines en Ontstekingen

LDN verlaagt ontstekingsbevorderende cytokines zoals TNF-α en IL-6, wat bijdraagt aan vermindering van ontstekingsreacties in het lichaam. LDN werkt als antagonist op de Toll-like receptor 4 (TLR4), waardoor microglia in het zenuwstelsel geremd worden en cytokine-afgifte wordt onderdrukt. Deze werking draagt bij aan het beheersen van neuro-inflammatoire aandoeningen en auto-immuunziekten [1, 2]. De remming van cytokineproductie maakt LDN veelbelovend voor de behandeling van diverse chronische ontstekingsziekten.

LDN bij Stress

LDN kan het uitgeputte stresssysteem ondersteunen door endorfineproductie te verhogen, wat een positief effect heeft op stressweerstand en veerkracht. Onderzoek toont aan dat LDN de aanmaak van endogene opioïden stimuleert, wat stressreacties verbetert en het emotioneel welzijn verhoogt [3]. Dit mechanisme maakt LDN een waardevolle optie voor mensen die lijden aan chronische stress-gerelateerde aandoeningen, waarbij ondersteuning van het stresssysteem essentieel is.

LDN bij CVS/ME

LDN biedt potentie als therapie voor Myalgische Encefalomyelitis/Chronisch Vermoeidheidssyndroom (ME/CVS), gekenmerkt door aanhoudende vermoeidheid en pijn. Een retrospectieve studie bij 218 ME/CVS-patiënten toonde aan dat 73,9% van de patiënten verbeteringen in alertheid, fysieke prestaties en pijnvermindering rapporteerde, terwijl bijwerkingen mild waren en vooral in de beginfase optraden [4]. Deze resultaten suggereren dat LDN een waardevolle optie kan zijn voor ME/CVS, hoewel verdere studies nodig zijn.

LDN bij Long COVID

LDN wordt onderzocht als mogelijke therapie voor Long COVID, gekenmerkt door symptomen zoals vermoeidheid en hersenmist na COVID-19. Deze studie benadrukt het potentieel van low dose naltrexone long covid als behandeling, aangezien LDN leidde tot symptoomvermindering en verbetering in functioneel herstel, waarschijnlijk door de ontstekingsremmende en immuunmodulerende werking [5].  Deze bevindingen suggereren dat LDN een veilige en effectieve optie kan zijn, maar bevestiging via verdere studies is nodig.

LDN, Mitochondriën

LDN lijkt een positieve invloed te hebben op mitochondriale functies door metabole veranderingen te stimuleren die ontstekingen tegengaan. Een studie toont aan dat LDN microglia helpt om te schakelen naar een staat die meer energie-efficiënt is en minder lactaat produceert, wat ontstekingsreacties vermindert [6]. Dit ondersteunt de energiebalans en is nuttig bij chronische ontstekingsziekten.

LDN, Neuro-inflammatie en Tryptofaan Katabolieten

LDN kan neuro-inflammatie en de regulering van tryptofaanmetabolieten beïnvloeden, wat van belang is bij neurotoxiciteit en stemmingsregulatie. De INNOVA-studie onderzoekt de invloed van LDN op ontstekingsbiomarkers en tryptofaanmetabolieten bij fibromyalgiepatiënten, wat helpt om de neurobiologische effecten van LDN beter te begrijpen [7].

LDN bij Depressie

Onderzoek suggereert dat LDN nuttig kan zijn bij depressie als aanvullende therapie. In een gerandomiseerde studie met patiënten met major depressive disorder (MDD) leidde de toevoeging van LDN tot significante verbeteringen in depressiescores, vermoedelijk door dopaminerge mechanismen die de stemming beïnvloeden [8]. Deze effecten maken LDN potentieel effectief voor mensen die niet voldoende reageren op antidepressiva.

LDN bij Chronische Pijn

LDN biedt mogelijkheden voor de behandeling van chronische pijn door zijn anti-inflammatoire en immuunmodulerende werking. LDN vermindert de activatie van microglia in het centrale zenuwstelsel, wat bijdraagt aan pijnverlichting bij aandoeningen zoals fibromyalgie en Crohn’s [9]. De lage dosering minimaliseert bijwerkingen en maakt het een veilige keuze voor pijnbehandeling zonder opioïden.

LDN bij MS

LDN wordt onderzocht voor Multiple Sclerose (MS) vanwege zijn ontstekingsremmende en neuroprotectieve eigenschappen. In een gerandomiseerde studie werd aangetoond dat LDN mentale gezondheid en kwaliteit van leven verbeterde bij MS-patiënten, al bleven de fysieke effecten beperkt. Het herstelde endogene opioïdenniveaus, wat ontstekingen en neuro-inflammatoire processen verminderde [10, 11].

LDN bij Eczeem

Low Dose Naltrexone (LDN) heeft veel potentieel als aanvullende therapie voor eczeem, een hardnekkige huidaandoening die gekenmerkt wordt door chronische jeuk, roodheid en ontsteking. LDN werkt door het immuunsysteem te moduleren en ontstekingsreacties te onderdrukken, wat helpt bij het verlichten van symptomen en het herstellen van balans in de huid. Uit een review van Jaros en Lio (2019) blijkt dat LDN effectief kan zijn voor patiënten met eczeem die onvoldoende resultaat ervaren van standaardtherapieën. De ontstekingsremmende eigenschappen van LDN kunnen bijdragen aan minder jeuk en verbetering van de huid, wat het een waardevolle optie maakt voor mensen die last hebben van eczeem en op zoek zijn naar een veilige aanvullende behandeling [14]

Bijwerkingen van LDN

LDN wordt over het algemeen goed verdragen en heeft een mild bijwerkingenprofiel. Veel voorkomende bijwerkingen zijn hoofdpijn en levendige dromen, die meestal afnemen naarmate het lichaam aan de dosering gewend raakt. Soms kan slapeloosheid optreden; in dat geval kan het verplaatsen van de dosering naar de ochtend helpen om dit effect te verminderen. Bij aandoeningen zoals ME/CVS kunnen griepachtige symptomen voorkomen, maar een langzame opbouw van de dosering helpt vaak om deze bijwerkingen te beperken. Bij MS-patiënten kan in de eerste weken een tijdelijke verergering van symptomen optreden, maar dit effect is meestal van korte duur. Over het algemeen zijn de bijwerkingen mild en van voorbijgaande aard. Bovendien is LDN niet belastend voor de lever, wat het een veilige optie maakt voor langdurig gebruik zonder risico op levertoxiciteit.

LDN in Combinatie met Andere Medicijnen

LDN is niet compatibel met bepaalde medicijnen en moet daarom met zorg worden gecombineerd. Het mag bijvoorbeeld niet worden gebruikt in combinatie met SR-morfines of vergelijkbare pijnstillers zoals MST, oxycontin, dipipanone en fentanyl. Ook wordt LDN afgeraden voor patiënten die deelnemen aan lopende klinische onderzoeken, omdat het de resultaten kan beïnvloeden. Andere medicijnen waarmee LDN niet goed samenwerkt, zijn onder andere immuunsuppressiva (zoals afweeronderdrukkende medicijnen) en anti-tumor necrose factor-medicijnen, zoals infliximab (Remicade), etanercept (Enbrel) en adalimumab (Humira). Deze medicijnen worden vaak voorgeschreven bij auto-immuunziekten om ontstekingen te verminderen, maar kunnen door de interactie met LDN minder effectief worden of ongewenste effecten veroorzaken. Verder is LDN niet compatibel met PD1-remmers (zoals Opdivo en Keytruda) en bepaalde anti-kankervaccins, waaronder CAR-T-therapie en soortgelijke behandelingen. Het is belangrijk om met een arts te overleggen voordat je LDN gebruikt als je één van deze medicijnen voorgeschreven krijgt.

LDN kan onder bepaalde voorwaarden worden gecombineerd met andere medicatie, zoals biologicals en steroïden. Bij biologicals, die vaak bij auto-immuunziekten worden ingezet, is LDN compatibel zolang de patiënt stabiel is en onder toezicht staat. Voorbeelden van compatibele biologicals zijn Daclizumab (Zinbryta), Dimethylfumaraat (Tecfidera), Fingolimod (Gilenya), en Interferon beta-medicatie (zoals Avonex en Rebif). Steroïden zoals prednison en methylprednisolon zijn ook compatibel, mits de dosis onder de 20 mg prednison-equivalent blijft en ze niet voor afstotingspreventie worden gebruikt. Dexamethason is compatibel als dit onder oncologische controle gebeurt. Daarnaast kan LDN met andere voorgeschreven en vrij verkrijgbare medicijnen worden gebruikt, afhankelijk van de ziekte en medicatie van de patiënt. Het is echter essentieel dat dit altijd gebeurt onder medische begeleiding om veiligheid te waarborgen.

Inname Advies bij Verschillende Aandoeningen

Lage Doses Naltrexon (LDN) kan effectief zijn bij diverse chronische aandoeningen, met specifieke doseringen voor verschillende ziektebeelden. Voor chronische virale infecties en Long-COVID wordt vaak gestart met een dosering van 1 mg per nacht, waarbij sommige patiënten baat kunnen hebben bij een hogere dosis voor extra symptoomverlichting. Bij auto-immuunziekten wordt 1 mg dagelijks gedurende 14 dagen aangeraden, met een verhoging van 0,5-1 mg elke twee weken tot een onderhoudsdosis van 3-4,5 mg is bereikt. Bij Kanker wordt vaak begonnen met 1,5 mg per dag, dat wekelijks met 1,5 mg wordt verhoogd tot een maximum van 4,5 mg, met een schema van vier dagen doseren en drie dagen pauze. Voor chronische pijn start men ook met 1 mg dagelijks, met een geleidelijke verhoging van 0,5-1 mg elke twee weken tot een maximum van 9-10 mg per dag, mogelijk verdeeld over twee doseringen. Voor PTSS, angst, en depressie kan een dosering van 0,06 mg per kilogram lichaamsgewicht per dosis effectief zijn, met een totaal van 3-6 mg per dosis. Bij traumatisch hersenletsel (TBI) kunnen hogere doseringen van meer dan 50 mg tijdelijk nodig zijn, gevolgd door een onderhoudsdosering. Tot slot wordt bij chronisch vermoeidheidssyndroom (CFS/ME) en mastcel activeringssyndroom (MCAS) een dosering van 1,5-4,5 mg eenmaal of tweemaal daags voorgeschreven. Voor specifieke gevallen zoals allergieën, zijn doses tot 8 mg driemaal per dag toegepast. Deze richtlijnen helpen patiënten en behandelaars bij het optimaliseren van de effectiviteit van LDN voor verschillende aandoeningen[15]

Conclusie

Bij NewMedix integreren we LDN binnen een bredere functionele geneeskundebenadering die zich richt op het herstellen van balans in systemen zoals spijsvertering, hormoonbalans, immuunfunctie en energieproductie. Door zijn ontstekingsremmende eigenschappen en positieve invloed op energieproductie past LDN goed binnen ons model. In combinatie met voedingsadvies, leefstijlinterventies en stressmanagement bieden we een holistische benadering voor duurzame gezondheid.

Wil je ontdekken of Low Dose Naltrexone binnen jouw behandelplan past? Plan een gratis adviesgesprek met onze specialisten bij NewMedix. Samen kijken we naar de meest effectieve stappen voor een gezonder leven.

  • Referenties

    1.Cant et al., 2017 – Naltrexone inhibits TNFα production in human immune cell lines, suggesting anti-inflammatory properties.
    2.Younger et al., 2014 – Low-dose naltrexone as a treatment for chronic pain and inflammation in fibromyalgia and multiple sclerosis.
    3.Brown & Panksepp, 2009 – Low-dose naltrexone for disease prevention and quality of life
    4.Polo et al., 2019 – Low-dose naltrexone treatment in Myalgic Encephalomyelitis/Chronic Fatigue Syndrome (ME/CFS).
    5.Bonilla et al., 2023 – Low-dose naltrexone for management of post-acute sequelae of COVID-19 (Long COVID).
    6.Kučić et al., 2021 – Immunometabolic modulatory role of naltrexone in microglia, supporting mitochondrial stability.
    7.Colomer-Carbonell et al., 2022 – Examining tryptophan metabolites and neuroinflammation with LDN in fibromyalgia.
    8.Mischoulon et al., 2017 – Efficacy of low-dose naltrexone as adjunctive treatment in major depressive disorder.
    9.Bostick et al., 2019 – Low-dose naltrexone in chronic pain management: a review of mechanisms and applications.
    10.Sharafaddinzadeh et al., 2010 – Low-dose naltrexone in multiple sclerosis patients improves mental health and quality of life.
    11.Ludwig et al., 2017 – Effect of LDN on endogenous opioids in multiple sclerosis, suggesting neuroprotective potential.
    12.Seifrabiei et al., 2008 – Quality of life improvements with low-dose naltrexone in hematological cancer patients.
    13. Berkson et al., 2009 – Revisiting ALA/LDN protocol for metastatic and nonmetastatic pancreatic cancer.
    14. Jaros & Lio, 2019.– Low Dose Naltrexone in Dermatology
    1    5 Dosing Guide 2024 for prescribers

Colorlib Tim Kors donderdag oktober, 2024 0

Alfa-Liponzuur bij Diabetische Neuropathie

Diabetische neuropathie is een veelvoorkomende complicatie bij mensen met diabetes. Het kan leiden tot zenuwbeschadiging, wat symptomen veroorzaakt zoals pijn, tintelingen en gevoelloosheid. Bij onze praktijk voor functionele geneeskunde benaderen we deze aandoening op een holistische manier. Wij zien alfa-liponzuur (alfa-lipoic acid, ALA) infusen als een belangrijke pijler van onze behandeling, maar plaatsen ze binnen een breder behandelplan dat zich richt op herstel van uw algehele gezondheid.

In dit blog leggen we uit hoe ALA-infusen passen binnen het functionele geneeskunde model en hoe ze in combinatie met andere therapieën helpen om de onderliggende oorzaken van diabetische neuropathie aan te pakken. We onderbouwen dit met wetenschappelijke studies die de effectiviteit van ALA ondersteunen.

Wat is Functionele Geneeskunde?

Functionele geneeskunde kijkt naar de onderliggende oorzaken van ziekte, in plaats van alleen symptomen te behandelen. Dit betekent dat we aandacht besteden aan aspecten zoals voeding, darmen, immuunsysteem, leefstijl, hormonale balans en de werking van mitochondriën (energiecentrales van onze cellen). We geloven dat een effectieve behandeling van diabetische neuropathie verder gaat dan alleen het toedienen van ALA-infusen. Het herstellen van de algehele balans in uw lichaam speelt hierbij een cruciale rol.

Wat is Alfa-Liponzuur?

Alfa-liponzuur (ALA) is een krachtige antioxidant die van nature in het lichaam voorkomt en een rol speelt in de energieproductie van cellen. Het helpt oxidatieve stress te verminderen en ondersteunt het herstel van beschadigde zenuwen door zowel zijn eigen antioxidatieve werking als door het regenereren van andere antioxidanten, zoals vitamine C, vitamine E en glutathion.

Hoe Werkt ALA bij Diabetische Neuropathie?

ALA helpt op verschillende manieren bij de behandeling van diabetische neuropathie:

  1. Antioxidatieve werking: ALA vermindert oxidatieve stress, wat zenuwbeschadiging kan vertragen of zelfs herstellen.
  2. Verbeterde bloedtoevoer: ALA verbetert de microcirculatie, wat belangrijk is voor het herstel van zenuwen.
  3. Ontstekingsremmend: ALA heeft ontstekingsremmende eigenschappen die pijn en zwelling kunnen verminderen.
  4. Verbeterde insulinegevoeligheid: Het kan de insulinewerking verbeteren, wat bijdraagt aan betere bloedsuikercontrole en minder schade aan de zenuwen.

Waarom Alfa-Liponzuur Infusen?

Alfa-liponzuur kan oraal worden ingenomen, maar bij ernstige gevallen van diabetische neuropathie zijn infusen vaak effectiever. Dit komt door de hogere biobeschikbaarheid van ALA bij intraveneuze toediening, wat resulteert in snellere en krachtigere resultaten. Door ALA rechtstreeks in de bloedbaan te brengen, omzeilen we het spijsverteringssysteem, wat zorgt voor een efficiëntere opname.

Hoe Past ALA in het Functionele Geneeskunde Model?

Wij integreren de ALA-infusen in ons bredere functioneel geneeskundige aanpak. Dit model bestaat uit zeven kernsystemen die nauw met elkaar samenwerken om uw algehele gezondheid te ondersteunen:

  1. Opname & Verwerking:
    ALA-infusen verbeteren de opname van antioxidanten, wat essentieel is voor het herstel van beschadigde zenuwen. Tegelijkertijd richten we ons op het verbeteren van uw voeding en darmgezondheid om de opname van belangrijke voedingsstoffen te optimaliseren.
  2. Lichamelijke & Cellulaire Stabiliteit:
    ALA helpt bij het behoud van de integriteit van zenuwen en cellen. Door dit te combineren met suppletie van essentiële vitamines zoals B12, zorgen we ervoor dat uw zenuwstelsel en spieren optimaal functioneren.
  3. Signaaloverdracht & Hormonen:
    ALA ondersteunt de zenuwcommunicatie door oxidatieve stress te verminderen. Tegelijkertijd kijken we naar hormonale onevenwichtigheden die een rol kunnen spelen bij de verergering van neuropathie.
  4. Immuunfunctie & Herstel:
    ALA werkt ontstekingsremmend wat essentieel is voor het herstel van beschadigd zenuwweefsel. We versterken dit effect met ontstekingsremmende voedingsstoffen zoals omega 3 vetzuren en leefstijlaanpassingen.
  5. Energie & Mitochondriën:
    ALA verbetert de mitochondriale functie, wat de energieproductie in de cellen ondersteunt. Dit is belangrijk voor patiënten met diabetische neuropathie, omdat het helpt om vermoeidheid en zenuwbeschadiging te verminderen.
  6. Biotransformatie & Eliminatie:
    ALA ondersteunt het ontgiftingsproces door het lichaam te helpen gifstoffen af te breken en te verwijderen. We versterken dit door aanpassingen in dieet en leefstijl.
  7. Doorstroming & Circulatie: ALA verbetert de bloedsomloop, wat belangrijk is voor het herstel van zenuwbeschadiging. In combinatie met leefstijlaanpassingen die de bloedsomloop ondersteunen, zoals beweging en voeding, optimaliseren we uw herstel.

Leefstijlfactoren en Diabetische Neuropathie

We besteden ook aandacht aan uw leefstijl. Aspecten zoals voeding, beweging, slaap en stressmanagement spelen een cruciale rol bij het verbeteren van uw algehele gezondheid en het verminderen van neuropathische symptomen. We maken gepersonaliseerde plannen om u te helpen op deze gebieden, zodat u sneller kunt herstellen en uw kwaliteit van leven verbetert

Conclusie

Alfa-liponzuur infusen zijn een effectieve behandelingsoptie voor diabetische neuropathie, vooral binnen een bredere functionele geneeskunde benadering. Door ALA-infusen te combineren met aanpassingen in voeding, darmgezondheid, immuunsysteem, mitochondriale ondersteuning, hormonale balans en andere leefstijlfactoren, kunnen we niet alleen de symptomen van neuropathie verminderen, maar ook de onderliggende oorzaken aanpakken voor langdurige gezondheidsverbetering.

Gratis Adviesgesprek bij NewMedix

Bij NewMedix denken we vanuit een integratieve en persoonlijke aanpak voor de behandeling van diabetische neuropathie. Onze functionele geneeskunde benadering, met o.a. alfa-liponzuur infusen, richt zich op het herstellen van de balans in uw lichaam om langdurig herstel te bevorderen.

Bent u benieuwd of alfa-liponzuur infusen en onze holistische aanpak iets voor u zijn? Neem dan contact met ons op voor een gratis adviesgesprek.

  • Referenties

    1. Vallianou et al. (2009) – “Alpha-lipoic Acid and diabetic neuropathy” Studie toont aan dat 600 mg alfa-liponzuur neuropathische symptomen verbetert door zijn antioxidatieve eigenschappen. Link naar studie, PDF
    2. Jin et al. (2000) – “The effect of alpha-lipoic acid on symptoms and skin blood flow in diabetic neuropathy” Deze studie toont verbetering van symptomen van diabetische neuropathie. Link naar PubMed
    3. Ziegler et al. (1995) – “Treatment of symptomatic diabetic peripheral neuropathy with the anti-oxidant alpha-lipoic acid”Deze studie toont aan dat een infusie van 600 mg/dag alfa-liponzuur gedurende 3 weken significant de symptomen van diabetische perifere neuropathie verminderde.Link naar studie, PDF
    4. Pankiv (2015) – “Efficacy of Using Alpha-Lipoic Acid in Diabetic Neuropathy” Studie bevestigt de effectiviteit van alfa-liponzuur bij de behandeling van diabetische neuropathie door verbetering van zenuwgeleiding en pijnverlichting. Link naar studie, PDF
Colorlib Tim Kors zondag september, 2024 0

Het Darmmicrobioom: Sleutel tot een Gezond Immuunsysteem

Het darmmicrobioom, een onzichtbare maar onmisbare schakel in onze gezondheid, speelt een belangrijke rol in de manier waarop ons lichaam omgaat met omgevingsfactoren zoals voeding en levensstijl. Deze bacteriën, die in onze darmen leven, beïnvloeden niet alleen onze spijsvertering maar communiceren ook voortdurend met ons immuunsysteem. Het onderhouden van een gezond evenwicht in dit microbieel ecosysteem is essentieel voor het voorkomen van ziekten en het ondersteunen van een goed functionerend immuunsysteem.

Het Microbioom en Het Immuunsysteem: Een Nauw Samenspel

Het is fascinerend om te zien hoe ons immuunsysteem en het microbioom samenwerken. Ze communiceren voortdurend met elkaar via complexe mechanismen. Deze interactie, helpt het immuunsysteem om te leren hoe het moet reageren op ziekteverwekkers en hoe het onschadelijke microben kan tolereren. Vooral in de darmen is deze samenwerking cruciaal, omdat ons immuunsysteem hier leert wat “vriend” en wat “vijand” is.

Onderzoek toont aan dat een gezond microbioom cruciaal is voor de ontwikkeling en werking van ons immuunsysteem. Studies met muizen die geen bacteriën in hun darmen hebben, laten zien dat het immuunsysteem zonder deze nuttige bacteriën minder goed functioneert. Dit belemmert de volledige ontwikkeling van het immuunsysteem, waardoor het lichaam minder goed beschermd is tegen ziektes en infecties. Deze bevindingen benadrukken het belang van een goed functionerend darmmicrobioom voor een sterke afweer.

De Rol van Goede Darmbacteriën

Niet alle bacteriën in onze darmen zijn schadelijk; in feite zijn veel van hen onmisbaar voor onze gezondheid. Deze zogenoemde commensale bacteriën, die van nature in de darmen leven, helpen het immuunsysteem om een goede balans te vinden tussen het bestrijden van schadelijke indringers en het tolereren van onschadelijke microben. Ze produceren bijvoorbeeld korteketenvetzuren (SCFA’s), die bijdragen aan het versterken van de darmwand en het stimuleren van immuuncellen zoals T-regulerende cellen. Deze cellen zorgen ervoor dat het immuunsysteem in balans blijft en geen onnodige ontstekingen veroorzaakt.

Bacteriën zoals Faecalibacterium prausnitzii en Akkermansia muciniphila spelen ook een belangrijke rol in de darmgezondheid. Faecalibacterium prausnitzii is een van de meest voorkomende bacteriën in de darmen en staat bekend om zijn ontstekingsremmende eigenschappen, terwijl Akkermansia muciniphila helpt bij het in stand houden van de slijmlaag in de darmen, wat essentieel is voor een gezonde darmbarrière.

Daarnaast helpt Bacteroides fragilis het immuunsysteem door polysachariden te produceren die ontstekingsreacties verminderen. Deze bacteriën illustreren hoe essentieel sommige darmmicroben zijn in het voorkomen van overmatige ontstekingen en het ondersteunen van een gezonde darmomgeving.

Dysbiose: Wat Gebeurt Er bij een Verstoorde Darmbalans?

Een gezonde darmflora is van cruciaal belang, maar dit evenwicht kan gemakkelijk verstoord raken. Wanneer de hoeveelheid goede bacteriën afneemt en schadelijke bacteriën de overhand krijgen, ontstaat er een toestand die we dysbiose noemen. Dit leidt vaak tot ontstekingsreacties, omdat het immuunsysteem overmatig wordt geactiveerd. Schadelijke bacteriën prikkelen namelijk immuuncellen via zogenaamde toll-like receptoren (TLR’s), wat een overreactie van het immuunsysteem veroorzaakt.

Dysbiose speelt een belangrijke rol bij het ontstaan van chronische ontstekingsziekten zoals inflammatoire darmziekten (IBD). De onbalans in de darmbacteriën veroorzaakt een verhoogde ontstekingsreactie, wat schade aan de darm kan aanrichten. Bovendien kan dysbiose de darmwand beschadigen en de doorlaatbaarheid ervan verhogen. Hierdoor kunnen bacteriële toxines in de bloedbaan terechtkomen en ontstekingen elders in het lichaam veroorzaken. Deze verstoring kan ook leiden tot overgevoeligheid voor bepaalde voedingsmiddelen, omdat de darmbarrière niet langer optimaal functioneert en het immuunsysteem abnormaal reageert op onschadelijke voedselbestanddelen.

De Invloed van Darmbacteriën op Gezondheid Buiten de Darm

Hoewel de meeste bacteriën in de darmen leven, kunnen ze ook invloed hebben op onze gezondheid buiten het maag-darmkanaal. Er is zelfs bewijs dat bepaalde bacteriën bijdragen aan ziekten zoals reumatoïde artritis (RA). DNA-sporen van specifieke darmbacteriën, zoals Prevotella copri, zijn aangetroffen in het gewrichtsvocht van RA-patiënten. Deze ontdekking suggereert dat darmbacteriën kunnen bijdragen aan ontstekingsprocessen die gewrichtsaandoeningen veroorzaken.

Daarnaast produceren bepaalde bacteriën, zoals Citrobacter, Enterobacter, Escherichia, Klebsiella, Providencia, Pseudomonas, Serratia, en Sutterella, lipopolysacchariden (LPS). Wanneer de darmbarrière verzwakt is, kunnen deze LPS-toxinen in de bloedbaan terechtkomen. Dit proces, bekend als ‘metabole endotoxemie’, kan ontstekingen opwekken in verschillende delen van het lichaam en wordt in verband gebracht met aandoeningen zoals hartziekten, leververvetting en auto-immuunziekten.

Darmbacteriën worden verder gelinkt aan andere auto-immuunziekten zoals multiple sclerose, type 1 diabetes en psoriasis. Het lijkt erop dat veranderingen in het darmmicrobioom als trigger kunnen fungeren voor de ontwikkeling van deze ziekten bij mensen die er genetisch vatbaar voor zijn.

Het Microbioom & Huidgezondheid

Naast hun invloed op inwendige organen, kunnen darmbacteriën ook effect hebben op de huid. Onderzoek heeft aangetoond dat patiënten met atopisch eczeem, een chronische huidaandoening, vaak een verstoorde darmflora hebben. Dit suggereert dat er een verband bestaat tussen darmgezondheid en huidontstekingen. Een gezonde darm kan dus ook bijdragen aan een gezonde huid.

Microbioom Herstel & Gezondheid

Omdat het darmmicrobioom zo’n cruciale rol speelt in de gezondheid van het immuunsysteem, is er steeds meer aandacht voor manieren om dit microbioom in balans te houden. Functionele geneeskunde biedt hierbij een waardevolle aanpak. Door middel van aanpassingen in voeding en levensstijl, evenals het gebruik van probiotica en prebiotica, kan de microbiële balans in de darmen worden hersteld. Dit kan niet alleen helpen om darmproblemen te verminderen, maar kan ook bijdragen aan het voorkomen of verminderen van ontstekingen en andere chronische ziekten.

Het herstellen van een gezonde darmflora kan ook positieve effecten hebben op het gehele lichaam. Er is steeds meer bewijs dat het aanpassen van het microbioom kan helpen bij het behandelen van chronische ontstekingsziekten, auto-immuunziekten, en zelfs huidaandoeningen zoals eczeem.

Conclusie

Het darmmicrobioom is een integraal onderdeel van ons immuunsysteem en speelt een essentiële rol in het handhaven van een goede gezondheid. Wanneer de balans in het microbioom verstoord raakt, kunnen ontstekingen en ziektes ontstaan, zowel in de darmen als in andere delen van het lichaam. Door beter inzicht te krijgen in deze complexe interacties en gerichte maatregelen te nemen om het microbioom in balans te houden, kunnen we bijdragen aan een optimale gezondheid en het voorkomen van chronische ziekten.

Het herstellen van de microbiële balans door middel van voeding, leefstijl en supplementen is een veelbelovende benadering  en kan een grote impact hebben op zowel de darmgezondheid als het algehele welzijn van het lichaam.

Wil je meer weten over onze behandeling voor het herstel van het microbioom? Maak dan eenvoudig een afspraak met ons voor een gratis adviesgesprek!

Colorlib Tim Kors donderdag augustus, 2024 0

Functionele Geneeskunde vs. Reguliere Labonderzoeken: Het Verschil

In onze praktijk voor functionele geneeskunde krijgen we vaak de vraag: “Hoe verschillen jullie labonderzoeken van gangbare reguliere onderzoeken?” Het is een begrijpelijke vraag, aangezien zowel wij als de reguliere medische praktijk laboratoriumtests gebruiken om de gezondheid te beoordelen. Echter, de benadering en de doelstellingen van de tests die we gebruiken in functionele geneeskunde verschillen op belangrijke punten van de standaard medische aanpak. In dit artikel leg ik deze verschillen uit om duidelijkheid te scheppen.

1. Holistische Benadering vs. Symptoomgerichte Benadering

Een van de belangrijkste verschillen tussen functionele geneeskunde en de traditionele reguliere geneeskunde is de benadering van gezondheid. Waar reguliere geneeskunde vaak werkt vanuit een symptoomgerichte benadering, waarbij symptomen worden behandeld en tests worden uitgevoerd om specifieke ziekten te diagnosticeren, heeft functionele geneeskunde een holistische benadering. Dit betekent dat wij niet alleen naar de symptomen kijken, maar ook naar de onderliggende oorzaken en het gehele lichaamssysteem als één geheel beschouwen.

In de praktijk betekent dit dat onze laboratoriumtests vaak breder en diepgaander zijn. Wij willen begrijpen hoe verschillende systemen in het lichaam – zoals het immuunsysteem, spijsverteringssysteem, energiesysteem en hormoonsysteem – op elkaar inwerken. Dit betekent dat we bijvoorbeeld kunnen kijken naar voedingsstoffen, hormoonspiegels en darmflora in een uitgebreide context, niet alleen naar de standaardparameters.

2. Specialistische Labonderzoeken: Verder dan Standaard Tests

De tests die in functionele geneeskunde worden gebruikt, verschillen soms van die in reguliere onderzoeken en kunnen aanvullende inzichten bieden door hun specifieke focus en gedetailleerde aanpak. Terwijl reguliere geneeskunde vaak routinematige bloedonderzoeken uitvoert, vullen wij deze aan met gespecialiseerde tests die verder gaan dan de basis, om diepgaandere inzichten te verkrijgen en specifieke gezondheidsaspecten te beoordelen.

Hier zijn enkele voorbeelden van de gespecialiseerde tests die we uitvoeren:

Laaggradige Ontstekingen:
In functionele geneeskunde richten we ons niet alleen op acute ontstekingen, maar ook op laaggradige, chronische ontstekingen die vaak de basis vormen voor veel chronische ziekten zoals chronische vermoeidheid, hart- en vaatziekten, diabetes en auto-immuunziekten. We meten specifieke markers zoals hoogsensitief C-reactief proteïne (hs-CRP), interleukinen en andere cytokines die subtiele ontstekingsprocessen in het lichaam aangeven. Daarnaast onderzoeken we of je immuunsysteem gevoelig reageert op bepaalde voedingsmiddelen.

Stresssysteem Functioneren (HPA-as):
We onderzoeken hoe jouw hypothalamus-hypofyse-bijnier-as (HPA-as) functioneert, wat essentieel is om te begrijpen hoe je lichaam omgaat met stress. Dit kan worden gemeten door cortisol- en DHEA-spiegels te controleren in speekselmonsters op verschillende tijden van de dag, waardoor we een gedetailleerd beeld krijgen van je stressrespons en hoe deze mogelijk uit balans is.

Functionele Verstoring in de Spijsvertering:
Bij functionele geneeskunde kijken we verder dan alleen naar symptomen zoals buikpijn of opgeblazen gevoel. We kunnen uitgebreide ontlastingstesten uitvoeren die de vertering, absorptie, lekkende darm en het evenwicht van de darmflora beoordelen. We onderzoeken enzymdeficiënties, het vermogen van je lichaam om vetten en eiwitten te verteren, en de aanwezigheid van schadelijke bacteriën, gisten of parasieten die kunnen bijdragen aan functionele verstoringen in de spijsvertering.

Aanwezige Latente Infecties met Virussen of Bacteriën:
Chronische of latente infecties kunnen subtiele, maar langdurige effecten hebben op je gezondheid. Functionele geneeskunde maakt gebruik van gespecialiseerde bloedtesten en andere diagnostische tools om de aanwezigheid van sluimerende virussen zoals Epstein-Barr Virus (EBV) of bacteriën zoals Borrelia (verantwoordelijk voor de ziekte van Lyme) op te sporen, die vaak over het hoofd worden gezien in gangbare medische onderzoeken.

Oxidatie Markers:
Oxidatieve stress is een belangrijke factor in het verouderingsproces en het ontstaan van chronische ziekten. In functionele geneeskunde meten we markers zoals stikstofoxidatie, DNA-oxidatie, lipideoxidatie en andere biomoleculen die beschadigd zijn door vrije radicalen. Deze markers geven een indicatie van de mate van oxidatieve schade in je lichaam en helpen bij het beoordelen van de effectiviteit van antioxidanten in je systeem.

Markers voor Mitochondriale Functie:
De mitochondriën zijn de energiecentrales van je cellen, en hun functie is cruciaal voor je algehele energieniveau en gezondheid. We meten markers zoals ATP-productie, lactaat/pyruvaat-ratio’s en CoQ10-spiegels om te zien hoe goed jouw mitochondriën functioneren. Dit is vooral belangrijk voor mensen met vermoeidheidsklachten, chronische vermoeidheidssyndroom (ME/CVS) of andere aandoeningen die energieverstoringen omvatten.

Vitamine B12 Metabolisme:
In de reguliere praktijk wordt vaak alleen de B12-waarde in het bloed gemeten om een vitamine B12-tekort op te sporen. Echter, in functionele geneeskunde kijken we verder dan alleen deze bloedwaarde. We onderzoeken ook hoe goed je lichaam B12 daadwerkelijk benut door de stofwisseling van B12 te beoordelen met tests zoals methylmalonzuur (MMA) en homocysteïne. Deze markers kunnen aangeven of er een verstoring is in de B12-omzetting, zelfs als de B12-waarde in het bloed normaal lijkt. Dit is belangrijk, omdat een normale bloedwaarde geen garantie is dat je lichaam B12 effectief kan gebruiken, en een verstoorde omzetting kan alsnog wijzen op een functioneel B12-tekort.

Belasting met Giftige Stoffen zoals Zware Metalen:
In functionele geneeskunde onderzoeken we ook de belasting van het lichaam met giftige stoffen, zoals zware metalen (bijvoorbeeld lood, kwik, cadmium). Deze toxische stoffen kunnen in lage concentraties subtiele maar schadelijke effecten hebben op de gezondheid. We voeren gespecialiseerde testen uit om te meten in hoeverre je lichaam belast is met deze toxines en evalueren de effecten hiervan op je immuunsysteem, zenuwstelsel en andere vitale functies. Dit stelt ons in staat om gerichte detoxificatieprotocollen te ontwikkelen die specifiek zijn afgestemd op jouw behoeften.

3. Genetische Markers en Nutrigenomics

Een ander belangrijk aspect waarin functionele geneeskunde zich onderscheidt, is het gebruik van genetische markers. We kunnen genetische testen uitvoeren om te begrijpen hoe genetische varianten invloed kunnen hebben op je metabole processen en voedingsbehoeften. Dit stelt ons in staat om te zien hoe jouw unieke genetische profiel je gezondheid beïnvloedt. Een belangrijk onderdeel hiervan is nutrigenomics, een veld dat onderzoekt hoe voedingskeuzes de expressie van je genen kunnen beïnvloeden. Bijvoorbeeld, bepaalde genetische varianten kunnen bepalen hoe effectief je lichaam bepaalde vitamines en mineralen opneemt of metaboliseert. Door deze genetische informatie te combineren met jouw laboratoriumresultaten en levensstijlgegevens, kunnen we een nog meer gepersonaliseerd behandelplan ontwikkelen dat precies is afgestemd op jouw unieke genetische make-up.

4. Interpretatie van Resultaten

Naast het type tests dat we gebruiken, verschilt ook de manier waarop we de resultaten interpreteren. In de reguliere zorg worden testresultaten vaak beoordeeld aan de hand van referentiewaarden. Als je waarden binnen dit bereik vallen, worden ze als ‘normaal’ beschouwd. In functionele geneeskunde hanteren we echter vaak striktere normen. Wij kijken niet alleen of je waarden binnen de referentiewaarden vallen, maar ook of ze optimaal zijn voor jouw specifieke situatie. Dit betekent dat zelfs als jouw bloedwaarden ‘normaal’ zijn volgens de standaardnormen, we verder kunnen kijken om te beoordelen of er nog ruimte voor verbetering is om je gezondheid te optimaliseren.

5. Preventieve Focus

Functionele geneeskunde is sterk gericht op preventie. Dit betekent dat we tests uitvoeren niet alleen om bestaande klachten te verklaren, maar ook om potentiële toekomstige gezondheidsproblemen te identificeren en te voorkomen. We kunnen bijvoorbeeld onderzoeken of er tekorten aan voedingsstoffen zijn, zelfs als je nog geen duidelijke symptomen ervaart, of we kunnen vroegtijdige markers van ontsteking of oxidatieve stress identificeren. Deze preventieve focus betekent dat we vaak uitgebreide tests aanbieden aan mensen die zich (nog) gezond voelen, maar hun gezondheid willen optimaliseren en ziekten willen voorkomen.

6. Personalisatie van Gezondheidszorg

Een ander belangrijk verschil is dat in functionele geneeskunde elk behandelplan wordt gepersonaliseerd. De resultaten van je labonderzoek worden niet geïsoleerd bekeken, maar in samenhang met je levensstijl, dieet, genetica en andere persoonlijke factoren. Dit maakt het mogelijk om een op maat gemaakt behandelplan te ontwikkelen dat specifiek is afgestemd op jouw unieke behoeften. In tegenstelling tot de meer uniforme benadering die vaak in de reguliere zorg wordt gehanteerd, betekent dit dat zelfs als twee patiënten vergelijkbare testresultaten hebben, hun behandelingsaanbevelingen aanzienlijk kunnen verschillen op basis van hun individuele context.

Conclusie

Hoewel reguliere geneeskunde en functionele geneeskunde beide laboratoriumonderzoeken gebruiken, zijn er duidelijke verschillen in benadering, type tests, interpretatie van resultaten en doelstellingen. Waar reguliere geneeskunde vaak werkt vanuit een symptoomgerichte en diagnostische benadering, biedt functionele geneeskunde een holistische, diepgaande en preventieve benadering van gezondheid. Onze tests zijn ontworpen om een breed scala aan gezondheidsindicatoren te analyseren en te interpreteren op een manier die specifiek is afgestemd op jouw unieke gezondheidsbehoeften, met als doel niet alleen ziekte te behandelen, maar ook welzijn te bevorderen en toekomstige problemen te voorkomen. Als je meer wilt weten over hoe onze labonderzoeken je kunnen helpen op jouw weg naar optimale gezondheid, neem dan gerust contact met ons op voor aan gratis adviesgesprek.

ijzerinfuus
Colorlib Isabelle Arts woensdag augustus, 2024 0

De Veiligheid van IJzerinfusen: Feiten en Fictie

Er zijn veel misverstanden en spookverhalen die suggereren dat ijzerinfusies gevaarlijk zijn en gepaard gaan met talrijke bijwerkingen. Dit beeld is vooral gevormd door de negatieve ervaringen met oudere ijzerpreparaten, die inderdaad een hoger risico op ernstige bijwerkingen, zoals anafylactische shock, met zich meebrachten. Tegenwoordig tonen moderne ijzer infuus ervaringen aan dat deze behandeling, mits goed uitgevoerd, over het algemeen veilig en effectief is. Nieuwe formuleringen zoals ijzercarbocymaltose zijn zo ontwikkeld dat het ijzer langzaam en gecontroleerd vrijkomt, wat het risico op schadelijke neveneffecten aanzienlijk vermindert. Het huidige risico op ernstige bijwerkingen is dan ook marginaal tot afwezig in moderne klinische onderzoeken.

Wat Zijn IJzerinfusies?

Ijzerinfusies worden gebruikt om het ijzergehalte in het lichaam snel te verhogen bij mensen met ijzergebreksanemie (laag Hb) en bij diegenen met lage ijzervoorraden (laag ferritine). Dit is vooral belangrijk wanneer orale ijzersupplementen niet effectief zijn of niet goed worden verdragen. Een ijzer infuus voegt ijzer rechtstreeks toe aan de bloedbaan, waardoor het snel beschikbaar is voor de productie van hemoglobine, het eiwit in rode bloedcellen dat zuurstof door het lichaam transporteert.

Hoewel ijzerinfusies traditioneel worden geassocieerd met de behandeling van ijzergebreksanemie, zijn ze ook zeer effectief bij het aanvullen van ijzervoorraden, zelfs wanneer er nog geen sprake is van anemie. Lage ijzervoorraden kunnen leiden tot symptomen zoals vermoeidheid, zwakte en verminderde cognitieve functie, omdat ijzer essentieel is voor de energieproductie in elke cel van het lichaam, niet alleen voor de aanmaak van hemoglobine. Veel patiënten delen positieve ervaringen met ijzerinfusen, vooral wat betreft het herstel van energie en concentratie.

De Rol van IJzercarbocymaltose en IJzersucrose

Moderne ijzerinfusies hebben belangrijke verbeteringen doorgemaakt, zoals de introductie van ijzercarbocymaltose en ijzersucrose (ijzer(III)-hydroxide-sucrose-complex), die beide helpen om bijwerkingen te verminderen die vaak werden gezien bij oudere ijzerverbindingen zoals hoogmoleculair gewicht ijzerdextran.

Waarom is dit belangrijk?

Oudere ijzerpreparaten, zoals hoogmoleculair gewicht ijzerdextran, werden geassocieerd met een hoger risico op ernstige allergische reacties, waaronder anafylaxie. Deze reacties ontstonden omdat het immuunsysteem de grote moleculen als vreemde indringers herkende, wat leidde tot immuunreacties.

IJzercarbocymaltose en ijzersucrose zijn geavanceerde ijzerpreparaten die zijn ontwikkeld om dit risico te verminderen. Beide preparaten zijn zo geformuleerd dat het ijzer langzaam en gecontroleerd vrijkomt, waardoor de kans op bijwerkingen zoals ernstige allergische reacties aanzienlijk kleiner is. Dit maakt ze tot veiliger en effectievere alternatieven voor oudere ijzerpreparaten.

Voordelen van IJzersucrose (ijzer(III)-hydroxide-sucrose-complex)

IJzersucrose, ook wel bekend als ijzer(III)-hydroxide-sucrose-complex, wordt al langer gebruikt en biedt verschillende voordelen. Het wordt goed verdragen door patiënten en heeft een laag risico op ernstige bijwerkingen. Bovendien kan het in kleinere, goed beheersbare doseringen worden toegediend, wat vooral nuttig is voor patiënten met chronische nierziekten of andere aandoeningen waarbij ijzersupplementen nodig zijn. In vergelijking met andere preparaten heeft ijzersucrose ook een lagere kans op het veroorzaken van allergische reacties, wat het een veilige keuze maakt voor veel patiënten.

Zowel ijzercarbocymaltose als ijzersucrose bieden dus effectieve en veilige behandelingsopties voor mensen met ijzertekort, waarbij ze de risico’s minimaliseren die gepaard gaan met oudere ijzerpreparaten.

Het Belang van Doseringscontrole: Waarom 200 mg?

Een ander belangrijk aspect van de veiligheid van ijzerinfusies is de dosering. In veel gevallen wordt aanbevolen om niet meer dan 200 mg ijzer per infuus toe te dienen. Dit lijkt misschien een conservatieve benadering, maar er zijn goede redenen voor deze limiet.

Wanneer hogere doses ijzer, zoals 500 mg of meer, in één keer worden toegediend, kan dit leiden tot een verhoogd risico op bijwerkingen. Dit komt doordat een grote hoeveelheid ijzer plotseling in de bloedbaan wordt vrijgegeven, wat het lichaam mogelijk niet snel genoeg kan verwerken. Dit kan leiden tot een tijdelijke verhoging van vrij ijzer in het bloed, wat oxidatieve stress kan veroorzaken. Oxidatieve stress is een proces waarbij vrije radicalen in het lichaam schade kunnen toebrengen aan cellen, wat kan resulteren in symptomen zoals misselijkheid, hoofdpijn, en zelfs hypotensie (lage bloeddruk).

Door de dosis te beperken tot 200 mg per infuus, wordt het lichaam in staat gesteld het ijzer geleidelijker op te nemen en te verwerken. Dit vermindert de kans op een piek in vrije ijzerconcentraties en minimaliseert daarmee het risico op bijwerkingen.

Het Gebruik van Antioxidanten: De Rol van Glutathion

Een aanvullende maatregel die de veiligheid van ijzerinfusies verder kan verbeteren, is het gebruik van antioxidanten zoals glutathion voorafgaand aan de ijzerinfusie. Glutathion is een krachtige antioxidant die helpt om vrije radicalen in het lichaam te neutraliseren. Door een glutathioninfusie te geven vóór de ijzerinfusie, kan het lichaam beter worden beschermd tegen de mogelijke oxidatieve stress die kan optreden als gevolg van de snelle introductie van ijzer in de bloedbaan.

Dit is vooral belangrijk bij patiënten die gevoelig zijn voor oxidatieve stress of die reeds bestaande aandoeningen hebben die hen vatbaarder maken voor schade door vrije radicalen. Het gebruik van glutathion kan helpen om bijwerkingen zoals misselijkheid, hoofdpijn en vermoeidheid te voorkomen, waardoor de algehele ervaring met ijzerinfusies comfortabeler en veiliger wordt.

Conclusie: IJzerinfusies Zijn Veilig Met de Juiste Benadering

De angst voor ijzerinfusies is grotendeels ongegrond wanneer deze worden uitgevoerd met moderne technieken en veilige preparaten zoals ijzercarbocymaltose of ijzersucrose. Dankzij de gecontroleerde afgifte van ijzer en het gunstige veiligheidsprofiel van deze preparaten worden de risico’s op bijwerkingen aanzienlijk verminderd. Hoewel sommige mensen zich afvragen of een ijzerinfuus gevaarlijk is, tonen klinische gegevens en patiëntervaringen aan dat het in de meeste gevallen juist een veilige en effectieve behandeling is.

IJzerinfusies blijven een essentiële behandeling voor mensen met niet alleen ijzergebreksanemie, maar ook voor degenen met lage ijzervoorraden. Met de juiste voorzorgsmaatregelen, zoals het gebruik van ijzercarbocymaltose of ijzersucrose en het zorgvuldig monitoren van de infusiedosis, zijn deze infusies niet alleen effectief, maar ook veilig, waardoor patiënten de noodzakelijke behandeling kunnen krijgen zonder onnodige zorgen over bijwerkingen.

Wil je meer informatie of ben je geïnteresseerd in de behandeling van een ijzertekort? Vraag dan een gratis adviesgesprek aan.

low grade inflammation, laaggradige ontstekingen
Colorlib Tim Kors zondag augustus, 2024 0

Low grade inflammation: van oorzaak tot behandeling

Low Grade Inflammation en de Impact op je Gezondheid

Heb je last van vermoeidheid, stemmingsstoornissen, spijsverteringsproblemen? Of ervaar je onverklaarbare algehele spierpijn of gewrichtspijn? De reden daarvan kan low grade inflammation zijn. Deze toestand van het immuunsysteem, ook wel laaggradige ontstekingen genoemd, kan allerlei oorzaken hebben. Door de mildheid valt een laaggradige ontstekingsactiviteit je misschien niet direct op. Milde aanhoudende ontstekingen kunnen echter allerlei vervelende gevolgen voor je gezondheid hebben. Alle reden dus om te lezen hoe laaggradige ontstekingsactiviteit ontstaat en wat de symptomen zijn. Je ontdekt in dit artikel ook de mogelijkheden voor preventie en behandeling van low grade inflammation.

Laaggradige Ontstekingsactiviteit: Wat is dat?

Laaggradige ontsteking is een langdurige, milde ontstekingsreactie in het lichaam, waarbij stoffen zoals C-reactief proteïne licht tot matig verhoogd zijn. Dit type ontsteking blijft bestaan lang nadat de oorspronkelijke oorzaak/trigger weg is en kan schadelijk zijn voor het lichaam. Om het ontstaan van low grade inflammation te kunnen begrijpen, is het belangrijk om te weten dat je lichaam ontstekingen gebruikt om zich te verdedigen tegen binnendringende micro-organismen. Bij low grade infectie blijft de ontsteking echter op een laaggradig niveau. Dit in tegenstelling tot een acute infectie, zoals bij een geïnfecteerde wond. In dat geval is er een directe en korte reactie die voornamelijk in één gebied optreedt. Je merkt de ontsteking dan bijvoorbeeld op door roodheid, zwelling, pijn en etter. Laaggradige ontstekingsactiviteit is daarentegen chronisch en beïnvloedt je hele lichaam. Het gevaar bestaat dat de ontstekingen, doordat ze sluimerend in je lichaam aanwezig zijn, je gezondheid op den duur schaden.

Laaggradige Ontstekingen: De Connectie met NF-kB en Inflammasome

Het biologische proces van low grade inflammation is vrij complex. Zo speelt het eiwitcomplex NF-kB een sleutelrol. NF-kB is betrokken bij allerlei cellulaire processen waaronder de aanmaak van ontstekingsmediatoren. Dit zijn stoffen in het lichaam die een ontstekingsreactie bevorderen of reguleren. Wanneer NF-kB voortdurend wordt geactiveerd, kan dit bijdragen aan een overmatige productie van ontstekingsmediatoren. Dit proces bevordert laaggradige ontstekingen.

Een ander eiwitcomplex dat een belangrijke rol speelt in de werking van het immuunsysteem en het ontstaan van ontstekingsprocessen is het inflammasome. Dit eiwitcomplex activeert ontstekingsreacties op schadelijke prikkels in het lichaam. Wanneer het inflammasome overactief wordt, blijft het pro-inflammatoire cytokines produceren, wat relevant is voor inflammatie betekenis.

low grade inflammation

Het gevolg hiervan is dat NF-kB en het inflammasoom constant zorgen voor een verhoogd cytokineniveau. Deze cytokines kunnen op zichzelf nieuwe ontstekingsroutes activeren. Dit creëert een voortdurende cyclus van inflammatie. Hierdoor blijft het proces van laaggradige ontsteking zichzelf voeden, wat resulteert in aanhoudende ontsteking en uiteindelijk leidt tot chronische ontstekingsactiviteit.

Hoe Herken je een Low Grade Inflammation?

Typische symptomen van low grade inflammation zijn vermoeidheid, spierpijn of gewrichtspijn. Ook kun je een griepgevoel zonder koorts, inspanningsintolerantie (PEM) of fibromyalgische klachten ervaren. Verder komen keelpijn en hoofdpijn vaak voor. Bovendien kan een laaggradige ontsteking uitmonden in de hersenen wat neuroinflammatie heet. Symptomen die hierbij horen zijn onder andere slaapproblemen, depressie, prikkelgevoeligheid en onverklaarbare angstklachten. Dit verklaart ook situaties waarin er geen ontstekingswaarde in bloed wel ontsteking wordt waargenomen.

low grade inflammation, laaggradige ontstekingen

Laaggradige Ontstekingen en de Gevolgen voor je Gezondheid

Een laaggradige ontsteking kan uiteindelijk leiden tot ernstige gezondheidsproblemen, omdat je immuunsysteem voortdurend actief blijft. Dit verhoogt op termijn het risico op auto-immuunziekten zoals reuma, artritis, of de ziekte van Crohn. Daarnaast kunnen ook aandoeningen zoals Parkinson, Alzheimer, of diabetes type 1 zich ontwikkelen.

Hoewel een laaggradige ontsteking kan uitmonden in een auto-immuunziekte is er verschil tussen deze twee aandoeningen. Low grade inflammation is een vorm van auto-inflammatie waarbij voornamelijk de cellen van het aangeboren deel van het immuunsysteem zijn betrokken. Bij een auto-immuunziekte is voornamelijk het aangeleerde deel van het immuunsysteem betrokken en valt het eigen lichaam aan.

De belangrijkste verschillen tussen laaggradige ontstekingen (autoinflammatie) en auto-immuunziekte liggen in de oorsprong, aard en betrokken immuuncellen van de ontstekingsreactie.

Laaggradige Ontstekingen (Autoinflammatie) Auto-immuunziekte
Oorzaak Veroorzaakt door triggers zoals een virus of bacterie, dieet, sedentaire levensstijl, obesitas, stress, toxines. Ook door verstoringen in het darmmicrobioom/darmflora Ontstaat door disfunctie in het immuunsysteem en aanvallen van eigen weefsels; beïnvloed door genetica en omgevingsfactoren zoals infecties en toxines.
Aard Subtiel, aanhoudend en systemisch zonder locatiespecifieke symptomen. Sluimerend en ontwikkelt over lange periode. Specifieker en gericht op bepaalde organen of weefsels met duidelijke, soms ernstige symptomen, zowel acuut als chronisch.
Kenmerken Verhoogde niveaus van inflammatoire markers zoals CRP en cytokinen. Geen specifieke auto-antilichamen aanwezig. Aanwezigheid van auto-antilichamen of autoreactieve T-lymfocyten. Specifieke weefselschade door autoreactieve immuunreacties.
Betrokken immuuncellen Voornamelijk aangeboren immuuncellen zoals macrofagen en neutrofielen. Er zijn geen specifieke immuuncellen, maar betrokkenheid van immuuncellen die weefsels aanvallen is impliciet.

 

Hoe Laaggradige Ontstekingen Leiden tot Vermoeidheid en Verminderde Energie

Laaggradige ontstekingen kunnen een aanzienlijke invloed hebben op de mitochondriën, wat resulteert in verminderde energieproductie. Mitochondriën zijn namelijk de “energiecentrales” van onze cellen waar energie (ATP) wordt geproduceerd uit voedingsstoffen en zuurstof. Deze energie is nodig voor bijna alle lichaamsfuncties.

Laaggradige ontstekingen produceren reactieve zuurstof- en stikstofmoleculen, ook wel ROS en RNS genoemd. Deze moleculen veroorzaken schade aan de mitochondriale membranen en hun genetisch materiaal (mtDNA). Hierdoor vermindert de efficiëntie van de energieproductie.

Tijdens een ontsteking komen er meer ontstekingsmoleculen vrij, zoals TNF-α en IL-6. Deze moleculen kunnen de werking van de mitochondriën verstoren en de efficiëntie van de ATP-productie verminderen.

Door de schade en verstoring produceren de mitochondriën minder ATP. Dit betekent minder beschikbare energie voor de cellen, wat kan bijdragen aan symptomen zoals vermoeidheid, spierzwakte en cognitieve problemen.

Verminderde mitochondriale functie kan op zichzelf meer ontsteking veroorzaken omdat beschadigde mitochondriën meer ROS produceren. Dit creëert een vicieuze cirkel waarin ontsteking en mitochondriale schade elkaar blijven verergeren.

Met andere woorden, laaggradige ontstekingen veroorzaken een “energieschaarste” in het lichaam omdat ze de mitochondriën beschadigen.

Risicofactoren voor Laaggradige Ontstekingsactiviteit

Laaggradige ontstekingen kunnen op allerlei manieren ontstaan. De hoofdoorzaken zijn:

Oorzaak Beschrijving
Levensstijl en Omgevingsfactoren Ongezond dieet met veel suiker, bewerkte voedingsmiddelen en arachidonzuur. Sedentaire levensstijl, slaaptekort en obesitas.
Infecties Infecties door virussen of bacteriën.
Stress Psychologische stress kan bijdragen aan aanhoudende ontstekingsreacties.
Toxines Blootstelling aan luchtvervuiling, sigarettenrook en zware metalen.
Darmmicrobioom Verstoring Dysbiose of een disbalans in de darmflora, SIBO en verhoogde intestinale permeabiliteit (“leaky gut”).
Genetische Factoren Genetische vatbaarheid voor ontstekingen, zoals SNPs (Single Nucleotide Polymorphisms) in Toll-like receptoren.
Oxidatieve Stress Aanhoudende blootstelling aan oxidatieve stress, bijvoorbeeld door uv-straling, geneesmiddelen, alcohol of roken.
Chronische Barrière Disruptie Schade aan beschermende lagen zoals de huid of de darmwand. Parodontitis kan tandvlees kwetsbaar maken voor indringers.
Lichamelijk Trauma Een ongeluk kan low grade inflammation bevorderen, bijvoorbeeld bij whiplash of hersenschudding.
Voedingsgerelateerde Factoren Overmatige consumptie van pro-inflammatoire voedingsstoffen zoals AGEs en omega 6-vetzuren. Tekorten aan voedingsstoffen zoals vitamine D of omega 3-vetzuren. Overgevoeligheid voor voedingsstoffen zoals zuivel, granen, gluten, noten en eieren.

 

Laaggradige Ontstekingsactiviteit: Tips voor Preventie

Nu de gevolgen van laaggradige ontstekingen bekend zijn, wil je wellicht weten wat je zelf aan preventie van deze aandoening kunt doen. Een belangrijke methode is het volgen van een gezond dieet. Bewerkte voedingsmiddelen, transvetten, geraffineerde suikers en overmatig alcoholgebruik kunnen namelijk de ontstekingsactiviteit in je lichaam verhogen. Zorg daarom voor een voedingspatroon dat rijk is aan vezels, mineralen en vitamines. Want deze voedingsstoffen helpen om low grade inflammation tegen te gaan. Verder is het belangrijk om voldoende te slapen, chronische stress te verminderen en regelmatig te bewegen. Ook kunnen voedingssupplementen bijdragen om je immuunsysteem in balans te houden. Je kunt dan denken aan stoffen zoals vitamine D, curcumine, boswellia, resveratrol, vitamine E, vitamine C, EGCG, quercetine of omega 3-vetzuren.

Het Bepalen van de Hoogte van de Laaggradige Ontstekingen in je Lichaam

Er zijn verschillende markers, ofwel indicatoren, om te ontdekken of er low inflammation aanwezig is en hoe ernstig deze is. Hiervoor kunnen we onder andere de volgende stoffen meten in het bloed:

  1. High sensitive CRP (hs-CRP) is een eiwit dat in je bloed toeneemt als er ergens in je lichaam een ontsteking is. Het is heel gevoelig, wat betekent dat zelfs lage niveaus van ontsteking gemeten kunnen worden.
  2. Lipidoxidatie vindt plaats wanneer vetten in je lichaam beschadigd raken door ontsteking, wat weer kan wijzen op onderliggende problemen.
  3. Cytokines zoals IL-1 en IL-6, en TNF-alfa zijn signalerende eiwitten die je immuunsysteem gebruikt om ontstekingsreacties te coördineren. Verhoogde niveaus van deze stoffen wijzen vaak op ontsteking.
  4. Calprotectine in serum is een ander eiwit dat verhoogd kan zijn bij ontstekingen. Daarmee kan het helpen om de ernst van de ontsteking te bepalen.

Behandeling van Low Grade Inflammation: Vraag een Gratis Adviesgesprek aan

Laaggradige ontstekingsactiviteit is een complexe aandoening die vaak ontstaat uit een combinatie van onderliggende oorzaken, waaronder voeding, leefstijl, infecties, en omgevingsfactoren. Deze subtiele, chronische ontsteking kan sluimerend aanwezig zijn en de gezondheid op de lange termijn nadelig beïnvloeden. Virussen en bacteriën, evenals stress en verstoringen in de darmen, spelen een belangrijke rol bij het activeren van het immuunsysteem en het bevorderen van ontstekingsreacties. Bovendien kunnen genetische aanleg en blootstelling aan toxines bijdragen aan dit proces. Het aanpakken van laaggradige ontstekingen vereist een holistische benadering die zich richt op het verbeteren van dieet, levensstijl, darmen, immuunsysteem, mitochondriën, hormonen, stressmanagement en slaapgewoonten. Door deze aspecten aan te pakken, kan men de vicieuze cirkel van ontstekingen doorbreken en de algehele gezondheid bevorderen.

Wil je meer weten over onze behandeling bij low grade inflammation? Maak dan eenvoudig een afspraak met ons voor een gratis adviesgesprek!

Functional medicine
Colorlib Tim Kors donderdag juni, 2024 0

Wat is functionele geneeskunde?

De geschiedenis van functionele geneeskunde: van dr. Jeffrey Bland tot dr. Mark Hyman

Voordat we de vraag ‘Wat is functionele geneeskunde?’ beantwoorden, nemen we je even mee terug naar het ontstaan van deze medische wetenschap. Functionele geneeskunde ontstond ruim 40 jaar geleden in Amerika en heeft sindsdien een aanzienlijke invloed op de moderne gezondheidszorg. Dr. Jeffrey Bland, een biochemicus, wordt beschouwd als de grondlegger omdat hij in de jaren 80 deze medische stroming toegankelijk maakte voor het grote publiek. Ook was hij in 1991 medeoprichter van het Institute for Functional Medicine (IFM), dat sinds de oprichting een belangrijke rol heeft in de bevordering van functionele geneeskunde. Bland’s werk en leiderschap hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van nutritionele geneeskunde plus persoonlijke en preventieve gezondheidszorg.

Een andere prominente figuur in de geschiedenis van functionele geneeskunde is dr. Mark Hyman, die als belangrijke voorvechter en leider functionele geneeskunde verder heeft ontwikkeld en gepopulariseerd. Hyman heeft diverse bestsellers geschreven en verschillende functies bekleed binnen het IFM, waaronder die van bestuursvoorzitter. Dankzij de inspanningen van Bland en Hyman heeft functionele geneeskunde wereldwijd bekendheid en erkenning gekregen.

Functionele geneeskunde versus traditionele geneeskunde

Traditionele geneeskunde richt zich meestal op het behandelen van symptomen. Functionele geneeskunde werkt echter holistisch en zoekt naar de diepere oorzaken van ziektes en probeert deze ook te voorkomen. Deze aanpak is heel persoonlijk en kijkt naar zowel de patiënt als zijn of haar omgeving. Artsen in de functionele geneeskunde besteden veel tijd aan het luisteren naar de levensverhalen van hun patiënten. Ook onderzoeken ze uitgebreid hoe genen, de omgeving en leefstijl de gezondheid kunnen beïnvloeden. Daarnaast combineert functionele geneeskunde methoden uit de traditionele Westerse geneeskunde met alternatieve benaderingen. Een belangrijk aspect van functionele geneeskunde is de preventie van gezondheidsproblemen door aanpassingen in voeding en lichaamsbeweging.

De rol van het functionele geneeskundemodel bij het begrijpen van oorzaken van klachten en symptomen

In de functionele geneeskunde wordt de Functional Medicine Matrix ingezet om alle factoren die de gezondheid beïnvloeden te onderzoeken. Dit model maakt de complexe wisselwerking tussen verschillende gezondheids- en ziekteaspecten inzichtelijk. Bovendien is dit analysemodel een waardevol instrument voor de preventie van gezondheidsproblemen. Je kunt namelijk de onderliggende oorzaak van symptomen analyseren en daarmee een route uitstippelen naar een betere of optimale gezondheid zonder klachten.

 

Het Functionele Geneeskunde Analysemodel: een complete aanpak van je gezondheid

Naar de gezondheid van je lichaam richt de Functional Medicine Matrix zich ook op andere levensaspecten die je welzijn beïnvloeden, zoals je levensstijl. Hoe slaap je, beweeg je voldoende, hoe is je sociale leven en ervaar je stress? Verder wordt er veel belang gehecht aan je voedingspatroon. Bovendien wordt in de functionele geneeskunde aandacht besteed aan het persoonlijke levensverhaal van de patiënt en diens mentale, emotionele en spirituele gezondheid. Welke gebeurtenissen van vroeger zijn triggers voor de huidige problemen met je gezondheid?

Voor wie is functionele geneeskunde geschikt?

Zoals je ziet, stelt het Functional Medicine analysemodel ons in staat om inzicht te krijgen in alle facetten die de gezondheid en het welzijn van een patiënt kunnen beïnvloeden. Hierdoor kan er op een veel diepgaandere en meer geïntegreerde manier aan preventie of herstel worden gewerkt. Het is daarom geschikt voor allerlei soorten patiënten, omdat er altijd een behandelplan op maat wordt gemaakt; of je nu streeft naar preventie van gezondheidsproblemen of al een aandoening hebt en geen oplossing kunt vinden bij de traditionele geneeswijzen.

Newmedix helpt je gezondheid met functionele geneeskunde

Newmedix is specialist in functionele geneeskunde. Wil je ontdekken wat ons medisch team voor jouw gezondheid kan betekenen? Maak dan snel een afspraak voor een gratis adviesgesprek!

 

mitochondriën
Colorlib Tim Kors maandag mei, 2024 0

Mitochondriën: Essentieel voor Optimale Energie

Heb je last van vermoeidheid? Dan is een mitochondriale disfunctie mogelijk de oorzaak. In dat geval functioneren je mitochondriën, ook wel mitochondrien genoemd, niet goed. Deze organellen, ofwel delen van een lichaamscel met een bepaalde functie, beïnvloeden je algehele energieniveau en je gezondheid. In dit artikel ontdek je meer over de rol van mitochondriën bij vermoeidheid en wat je kunt doen om je energieproductie weer in vorm te krijgen.

Mitochondriën: de energiefabriekjes van je lichaam

Mitochondriën worden ook wel de energiefabriekjes van je lichaam genoemd – dit is de betekenis van mitochondriën waar veel mensen nieuwsgierig naar zijn. Ze zitten namelijk in iedere lichaamscel, waar ze vetten, koolhydraten en eiwitten omzetten in energie. De energie die hierbij vrijkomt, wordt opgeslagen als adenosinetrifosfaat (ATP) en is onmisbaar voor het functioneren van bijna alle cellulaire processen. Behalve voor de energieproductie van je lichaam spelen mitochondriën een rol in onder andere het reguleren van de celcyclus en de celgroei.

Hoe ons lichaam energie (ATP) maakt:

Ons lichaam haalt energie uit voedsel zoals koolhydraten en vetten. Dit gebeurt in verschillende stappen in onze cellen. Hier is een overzicht van hoe dat precies werkt:

  1. Glycolyse (in het cytoplasma):
    De eerste stap is glycolyse. Hierbij wordt glucose, een soort suiker, afgebroken tot twee moleculen pyruvaat. Dit proces levert een klein beetje energie op, namelijk 2 ATP-moleculen, en een paar moleculen die later in het proces worden gebruikt (NADH). Glycolyse vindt plaats in het vloeibare deel van de cel, het cytoplasma.
  2. Afbraak van vetten (bèta-oxidatie):
    Als er vetten worden afgebroken, gebeurt dit proces in de mitochondriën, de energiefabriekjes van de cel. De vetzuren worden omgezet in acetyl-CoA, een stof die in de volgende stap gebruikt wordt. Dit proces heet bèta-oxidatie.
  3. Citroenzuurcyclus (in de mitochondriën):
    In de citroenzuurcyclus, ook wel de Krebs-cyclus genoemd, wordt acetyl-CoA verder afgebroken. Hierbij ontstaan stoffen zoals NADH en FADH2, die veel energie bevatten en naar de volgende stap gaan. Dit proces levert ook een klein beetje ATP en koolstofdioxide (CO₂) op.
  4. Elektronentransportketen (ETC) en ATP-productie (in de mitochondriën):In deze laatste stap worden de NADH en FADH2-moleculen gebruikt om een groot aantal ATP-moleculen te maken. De elektronen die ze vervoeren, worden door de elektronentransportketen getransporteerd, waarbij energie vrijkomt. Deze energie wordt gebruikt om protonen (H+) door de membraan van de mitochondriën te pompen, wat een gradiënt creëert.


Rol van zuurstof:
Aan het einde van de elektronentransportketen komt zuurstof in beeld. Zuurstof fungeert als de “eindelektronenacceptor”, wat betekent dat het de elektronen opneemt die door de keten zijn gegaan. Zonder zuurstof kan deze stap niet plaatsvinden, waardoor het hele proces stopt. Zuurstof bindt met de elektronen en protonen om water te vormen. Dit is een cruciale stap, want zonder zuurstof kunnen de elektronen nergens naartoe, en kan er geen ATP meer worden gemaakt.Vervolgens gebruikt een speciaal enzym, ATP-synthase, deze protonengradiënt om ATP te maken uit ADP. Dit proces heet oxidatieve fosforylatie, en het is hier dat het grootste deel van de ATP (ongeveer 30-34 moleculen per glucose) wordt geproduceerd.

Vermoeidheid door mitochondriale disfunctie

Om voldoende energie te produceren voor je lichaamscellen, heb je optimaal functionerende mitochondriën nodig. Wanneer deze niet goed werken, wordt er minder ATP (adenosinetrifosfaat) aangemaakt, wat resulteert in een tekort aan energie voor de cellen. Om dit te voorkomen, is het belangrijk om te weten hoe je mitochondriën kunt herstellen en hun energieproductie kunt ondersteunen.

Dit heeft vooral grote gevolgen voor organen met een hoge energiebehoefte, zoals de hersenen, spieren, lever, hart en nieren, die respectievelijk ongeveer 20%, 22%, 21%, 9% en 8% van de totale energie van het lichaam verbruiken. Een volwassen man recyclet per dag ongeveer 80 kilo aan ATP, de belangrijkste energiedrager van het lichaam. Dit betekent dat ATP-moleculen voortdurend worden afgebroken en weer opnieuw worden opgebouwd in een proces dat continu plaatsvindt, omdat cellen constant energie nodig hebben. ATP wordt dus niet in één keer aangemaakt, maar telkens hergebruikt. Wanneer de mitochondriën, de energiecentrales van de cellen, niet goed functioneren, verloopt dit proces van ATP-productie en recycling minder efficiënt. Hierdoor kan het lichaam niet voldoende energie leveren om essentiële functies te ondersteunen, wat snel merkbaar kan zijn. Dit energietekort uit zich vaak in klachten zoals vermoeidheid, spierpijn, depressie en concentratieproblemen, omdat de organen en systemen die veel energie verbruiken niet meer optimaal kunnen werken

Aandoeningen gerelateerd aan mitochondriale disfunctie

Mitochondriale disfunctie kan leiden tot een scala aan gezondheidsproblemen, waaronder het chronisch vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie en depressie. Ook neurodegeneratieve ziekten, zoals Alzheimer en Parkinson, kunnen optreden. Verder kan door een mitochondriale disfunctie het metabolisme verstoord raken, wat kan leiden tot diabetes en obesitas. Verder spelen niet goed functionerende mitochondriën een rol bij hart- en leveraandoeningen en kanker. Ook kan een verstoorde werking van de mitochondriën het verouderingsproces versnellen.

Hoe kan ik mijn mitochondriën gezond houden?

Zoals je ziet, is het belangrijk om een mitochondriale disfunctie te voorkomen. De mitochondriale functie kun je aanzienlijk verbeteren en je mitochondriën herstellen door verschillende leefstijlfactoren aan te passen. Allereerst is regelmatige lichaamsbeweging onmisbaar. Door fysieke stress op het lichaam uit te oefenen, stimuleert dit de mitochondriale biogenese, wat betekent dat er meer mitochondriën worden gevormd om energie te produceren.

Voeding speelt ook een doorslaggevende rol. Zo kan het volgen van het Mitochondriale Voedingsplan helpen. Dit is rijk aan B-vitamines, carnitine, co-enzym Q10, vitamine C en alfaliponzuur. Deze voedingsstoffen zijn noodzakelijk voor een optimale energiestofwisseling.

Een andere belangrijke factor is slaap. Kwalitatieve slaap herstelt en repareert cellulaire schade, wat cruciaal is voor de mitochondriale gezondheid.

Stressmanagement moet eveneens aandacht krijgen. Chronische stress kan namelijk leiden tot een verhoogde productie van vrije radicalen, wat mitochondriale schade kan veroorzaken. Methoden zoals mindfulness en meditatieve praktijken kunnen helpen bij het verlagen van stressniveaus.

Tot slot speelt periodiek vasten, zoals intermittent fasting, een rol in het stimuleren van autofagie. Dit is een proces waarbij beschadigde mitochondriën worden opgeruimd en vervangen door nieuwe.

Door deze leefstijlfactoren op een gebalanceerde manier te integreren kun je je algemene mitochondriale functie versterken. Daarmee kan ook je energieniveau en je algehele gezondheid aanzienlijk verbeteren.

Fission en fusion: een unieke eigenschap van mitochondriën

Om onze cellen gezond te houden en goed te laten functioneren gebruiken mitochondriën een uitzonderlijke methode. Ze kunnen zich namelijk splitsen (fission) en fuseren (fusion).

Fission is het proces waarbij een mitochondrion zich splitst in twee kleinere. Dit gebeurt vaak wanneer er een beschadiging is of als de cel extra energie nodig heeft. Door te splitsen, kunnen deze kleinere mitochondriën gemakkelijker worden herkend en gerepareerd of afgebroken door de cel. Dit helpt om de celomgeving gezond te houden.

Aan de andere kant hebben we fusion, waarbij twee mitochondriën samensmelten tot één groter mitochondrion. Dit is belangrijk voor het delen van materialen, zoals DNA en andere essentiële componenten, tussen mitochondriën. Dit proces helpt om schade te herstellen en zorgt ervoor dat mitochondriën efficiënt kunnen blijven werken.

Het evenwicht tussen fission en fusion is essentieel voor de cellulaire gezondheid. Verstoringen in deze processen kunnen worden geassocieerd met verschillende ziekten: van neurodegeneratieve aandoeningen, zoals multiple sclerose, tot stofwisselingsziekten.

Ontdek wat mitochondriale biogenese inhoudt

Mitochondriale biogenese is het proces waarbij nieuwe mitochondriën worden gevormd in een cel. Dit proces is onmisbaar voor de energieproductie en het behoud van je celgezondheid.

Biogenese van mitochondriën wordt gereguleerd door de coactivator PGC-1α (peroxisome proliferator-activated receptor gamma coactivator 1-alpha). Factoren zoals lichaamsbeweging, vasten en blootstelling aan koude kunnen de expressie van PGC-1α verhogen. Dit leidt tot een verhoogde mitochondriale activiteit en een verbeterde vetzuuroxidatie. Naast PGC-1α zijn er andere genen en eiwitten betrokken bij dit proces, waaronder NRF-1, NRF-2, en TFAM. Deze werken samen om zowel de mitochondriale DNA-replicatie als de synthese van mitochondriale eiwitten te stimuleren.

Voeding speelt ook een cruciale rol bij mitochondriale biogenese. Nutriënten zoals omega 3-vetzuren, resveratrol en alfa-liponzuur kunnen deze processen ondersteunen. Door het bevorderen van zowel mitochondriale biogenese als gezonde levensstijlkeuzes, kun je de algemene cel- en orgaangezondheid verbeteren en mogelijk het verouderingsproces vertragen.

Zware metalen: een gevaar voor je mitochondriën

Bepaalde zware metalen en toxines kunnen de mitochondriale functie aanzienlijk verstoren. Lood, kwik, cadmium en arsenicum zijn de meest schadelijke.

Blootstelling aan lood kan leiden tot de remming van essentiële enzymen in de mitochondriën. Hierdoor vermindert de ATP-productie en verhoogt de oxidatieve stress. Kwik, vooral methylkwik, interfereert met de elektronentransportketen, wat leidt tot verminderde cellulaire energie en verhoogde productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS). Overmatige ROS-productie kan mitochondriale DNA-schade veroorzaken, wat bijdraagt aan dysfunctie.

Arsenicum werkt als een mitochondriaal toxine door de productie van ATP te verstoren via directe interactie met enzymen in de glycolytische en oxidatieve fosforyleringsroutes.

Cadmium bindt aan mitochondriale membraanproteïnen en verstoort de integriteit van membraanpotentiaal, wat essentieel is voor ATP-synthese. Dit kan vooral in de nieren en lever leiden tot verhoogde afsterving van de cellen. Deze organen zijn erg belangrijk voor de ontgifting van je lichaam.

De genoemde zware metalen verhogen ook allemaal de oxidatieve stress door het uitputten van antioxidanten zoals glutathion, wat verder mitochondriale schade en celdood bevordert. Aanpassing van je levensstijl en voedingsinterventies, zoals het verhogen van de antioxidantinname en het vermijden van blootstelling aan deze toxines, kunnen helpen bij het beschermen van de mitochondriale functie.

De invloed van gifstoffen op de gezondheid van je mitochondriën

Gifstoffen hebben aanzienlijke negatieve effecten op de mitochondriale functie. Enkele van de belangrijkste vergiffen zijn de organofosfaten en organochloor. Deze pesticiden kunnen de productie van ATP verminderen door de activiteit van belangrijke enzymen in de mitochondriale ademhalingsketen te verstoren.

Naast de directe beïnvloeding van enzymen, kunnen gifstoffen ook bijdragen aan oxidatieve stress in de cellen. Ze verhogen de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS), wat leidt tot schade aan mitochondriaal DNA, eiwitten en lipiden. Deze oxidatieve stress kan verder apoptose (geprogrammeerde celdood) of necrose (onbeheerste celdood) veroorzaken.

Een ander voorbeeld van een schadelijke stof is acetaminophen, beter bekend als paracetamol, dat vaak opduikt in lijsten van mitochondriale beschadigers. Acetaminophen interfereert met de mitochondriale synthese en ATP-productie, ofwel ze verstoren de energieproductie in de cellen. Daarom kun je beter geen paracetamol op chronische basis gebruiken.

Het is voor je mitochondriale gezondheid dus van groot belang om zo min mogelijk blootgesteld te worden aan deze gifstoffen. Zo kun je bijvoorbeeld biologische producten eten. Ook kun je de schade door gifstoffen verminderen door te zorgen dat je een dieet volgt dat rijk is aan antioxidanten. Daarbij kunnen supplementen, zoals sulforafaan en resveratrol, je helpen de schade door oxidatieve stress te verminderen.

De rol van voeding bij de werking van mitochondriën

Er zijn verschillende stoffen belangrijk voor de aanmaak van ATP in de mitochondriën. Dit zijn de mineralen ijzer en magnesium. Ook de vitamines B12, B6, foliumzuur en K2 spelen een belangrijke rol. Verder zijn de volgende co-enzymen, aminozuren, vetzuren en andere stoffen belangrijk voor de optimalisatie van je ATP-productie: Q10, NAD+, D-ribose, Carnitine, Taurine, Omega-3

Ten slotte kunnen vrije radicalen de werking van je mitochondriën ondermijnen. De tegenstanders van deze stoffen zijn antioxidanten, zoals alfaliponzuur.

Mitochondriale disfunctie: een samenvatting

Zoals je ziet, kan mitochondriale disfunctie worden veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder genetische variaties in het mitochondriale DNA. Ook voedingsstoftekorten (zoals te weinig B-vitamines, ijzer, Q10 of carnitine), milieuverontreinigende stoffen, chronische laaggradige ontstekingen en oxidatieve stress kunnen de normale werking van de mitochondriën verstoren.

Daarnaast zijn er medicijnen die het functioneren van je mitochondriën benadelen. Paracetamol  hebben we al eerder in dit artikel genoemd. De andere medicijnen zijn: Statines, Aspirine, Antipsychotica, SSRI’s, Metformine, Bètablokkers, Steroïden

Bovendien zijn er leefstijlfactoren die zorgen voor een verminderde mitochondriale functie, zoals het drinken van te veel alcohol of drugsgebruik. Ook een te suikerrijke voeding en een inactieve leefstijl kunnen een mitochondriale disfunctie veroorzaken.

Het gevolg van een mitochondriale disfunctie is een afname van de ATP-productie en een toename van oxidatieve stoffen die de mitochondriën nog verder kunnen beschadigen. Dit kan leiden tot een scala aan gezondheidsproblemen, waaronder het chronisch vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie, depressie en neurodegeneratieve ziekten.

Door leefstijlfactoren aan te pakken, voeding te optimaliseren en oxidatieve stress en ontstekingen te verminderen, kun je de mitochondriale functie ondersteunen en de energie- en ATP-aanmaak verbeteren.

Newmedix: een persoonlijke aanpak voor gezonde mitochondriën

Wordt je beperkt door vermoeidheid? Laat Newmedix je dan helpen aan een optimale energieproductie van je lichaam. Ook als je al gehoord hebt dat je vermoeidheid niet te verhelpen valt of waarschijnlijk een psychische oorzaak heeft, is er een grote kans dat wij je weer kunnen begeleiden naar een energiek leven. Wij gaan namelijk op zoek naar de onderliggende oorzaken van je mitochondriale disfunctie en helpen je om je mitochondriën te herstellen en opnieuw in balans te brengen.

Wil je meer weten? We leggen je graag de mogelijkheden uit voor je herstel. Maak daarom gerust een afspraak voor een gratis adviesgesprek!

Meer weten?… luister naar onze podcast:

Telomeren antiaging
Colorlib Tim Kors donderdag augustus, 2023 0

Anti-aging van binnenuit met NAD+ en Resveratrol

Anti-aging van binnenuit? Het verouderingsproces is een strijd die moeilijk te winnen valt. Toch komen er de laatste tijd hoopvolle geluiden uit de wetenschap over anti-aging, het vertragen van veroudering. Newmedix volgt deze revolutionaire ontwikkelingen op de voet. Graag delen we in dit artikel de nieuwste wetenschappelijke inzichten op het gebied van een anti-aging behandeling. Ook ontdek je wat in dit proces de rol is van NAD+ en resveratrol.

David Sinclair en Elizabeth Blackburn: leidende wetenschappers in anti-aging

Door het werk van de moleculair biologen David Sinclair en Elizabeth Blackburn weten we dat NAD+ en resveratrol een belangrijke rol kunnen spelen bij anti-aging, het tegengaan van veroudering. Beide wetenschappers zijn aanvoerders in het wetenschappelijke onderzoek naar anti-aging of zelfs omkering van het verouderingsproces.

De Australische Sinclair is professor aan de Harvard Medical School en doet onderzoek naar cellulaire verjonging en anti-aging. Hij is regelmatig in de prijzen gevallen voor zijn publicaties over het effect van voeding, levensstijl en genetica op het verouderingsproces.

Elizabeth Blackburn is van Australisch-Amerikaanse afkomst en is hoogleraar aan de Universiteit van Californië. Ze heeft naam gemaakt met een revolutionair onderzoek naar telomeren. Haar bevindingen hebben tot meer inzicht in de verouderingsprocessen van ons lichaam geleid en ook tot nieuwe behandelmethodes voor diverse ziektes. Blackburn heeft voor haar werk ook veel prijzen ontvangen. De kroon op haar wetenschappelijk onderzoek is de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde die ze in 2009 samen met bioloog Jack Szostak en moleculair bioloog Carol Greider won.

Anti-aging behandeling: de belangrijkste processen die bijdragen aan veroudering

Uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt dat er zeven belangrijke biochemische processen zijn om je cellen te beschermen tegen veroudering. Dit zijn:

1.Telomerase activeren:
Telomeren zijn de uiteinden van chromosomen, de lange strengen van genetisch materiaal (DNA) die zich in de kern van een cel bevinden. Tijdens de celdeling worden de telomeren steeds korter omdat er bij elke celdeling een stukje telomeer verloren gaat. Dit proces wordt ook wel telomerverkorting genoemd. Uiteindelijk, wanneer de telomeren te kort worden, stopt de celdeling en sterft de cel af. Telomeren verkorting is een belangrijk onderdeel van het verouderingsproces. Telomerase is een enzym dat helpt de telomeren te beschermen tegen versneld korter worden. 

2.AMPK activeren:
AMPK staat voor Adenosine Monophosphate-Activated Protein Kinase, het is een enzym dat een belangrijke rol speelt in de stofwisseling van de cel. Het activeren van dit enzym heeft cel verjongende effecten. 

3.Mtor remmen:
Mtor is een fascinerend eiwit dat een sleutelrol speelt in de biologie van veroudering. Het bevindt zich in vrijwel alle cellen van het lichaam, van de hersenen tot de spieren en organen. Door de jaren heen is er steeds meer bewijs verzameld dat een overactieve mTOR-activiteit geassocieerd kan worden met verschillende ouderdomsgerelateerde ziekten. 

4.Overmatige oxidatie verlagen:
Langdurig te hoge oxidatie in de cellen zorgt voor versnelde aftakeling van cellen en daarmee versnelde veroudering. 

5.Low grade inflammation verlagen:
Chronische laaggradige ontsteking kunnen bijdragen aan celveroudering.

6.SIRT-genen activeren:
SIRT-genen, ook wel bekend als Sirtuins, zijn een familie van genen die betrokken zijn bij verschillende biologische processen, waaronder de regulatie van celveroudering en metabolisme. Ze worden ook wel beschouwd als ‘anti-aging’ genen, omdat ze zijn betrokken bij het vertragen van verouderingsprocessen en het verbeteren van de gezondheid op lange termijn. SIRT-genen produceren Sirtuïne-eiwitten die betrokken zijn bij het reguleren van verschillende cellulaire processen, zoals DNA-reparatie, celstofwisseling, energieproductie en celgroei. De activiteit van Sirtuïne-eiwitten wordt gestimuleerd door het co-enzym NAD+, dat afneemt naarmate we ouder worden. Daarom wordt gedacht dat het stimuleren van de activiteit van Sirtuïne-eiwitten kan helpen om de gezondheid te verbeteren en de veroudering te vertragen.
Een van de belangrijkste manieren waarop SIRT-genen bijdragen aan anti-aging is door het bevorderen van de gezondheid van de mitochondriën, de energiecentrales van de cel. SIRT-genen kunnen de mitochondriale functie verbeteren en het aantal beschadigde mitochondriën verminderen. Dit kan bijdragen aan anti-aging, het verminderen van oxidatieve stress en het verminderen van celveroudering.

7.PGC-1alpha activeren:
PGC-1alpha (peroxisoom-proliferator-geactiveerde receptor gamma co-activator 1-alpha) is een eiwit dat in verschillende soorten cellen in ons lichaam kan voorkomen. Het is bijvoorbeeld aanwezig in spiercellen, levercellen, hersencellen, vetcellen en hartcellen.PGC-1alpha speelt een belangrijke rol bij het reguleren van de energiehuishouding in deze cellen. Zo kan het bijvoorbeeld helpen bij de aanmaak van mitochondriën, de energiefabriekjes in onze cellen. Ook kan het de stofwisseling van glucose en vetzuren reguleren, en helpen bij het beschermen van cellen tegen oxidatieve stress. Recent onderzoek suggereert dat PGC-1alpha ook betrokken is bij het verouderingsproces. Studies hebben aangetoond dat de expressie van PGC-1alpha afneemt naarmate we ouder worden, wat kan bijdragen aan leeftijdsgebonden afnames in mitochondriale functie en energiemetabolisme. Bovendien is aangetoond dat PGC-1alpha anti-verouderingseffecten heeft in verschillende diermodellen. Zo blijkt uit onderzoek dat het verhogen van de expressie van PGC-1alpha de levensduur kan verlengen en leeftijdsgebonden ziekten kan vertragen bij muizen.

NAD+ en resveratrol bij anti-aging: wat zijn dat?

NAD+ is een co-enzym dat voluit nicotinamide-adenine-dinucleotide heet. Het zit in je cellen en heeft de functie van een biochemische elektronendrager. NAD+ is een co-Resveratrolenzym zonder elektronen en kan daardoor elektronen opnemen. Volgens de onderzoeken is NAD+ daardoor onmisbaar voor de energieproductie van je cellen, waardoor het een belangrijke rol speelt in anti-aging. Ook is NAD+ betrokken bij diverse andere processen die te maken hebben met de conditie van lichaamscellen.

Resveratrol is een ander hulpmiddel in de strijd tegen veroudering. Dit polyfenol komt voor in verschillende planten, maar is vooral te vinden in druiven, bessen en pruimen.

Resveratrol heeft net als NAD+ invloed op verschillende lichaamsprocessen die een rol spelen bij veroudering. 

Het effect van resveratrol en NAD+ op telomeren en telomerase

Telomeren zijn beschermende kapjes op de uiteindes van je chromosomen. Deze kapjes worden naarmate je ouder wordt steeds korter. Bij elke celdeling verkorten telomeren en uiteindelijk kunnen ze niet meer functioneren. Dat kan op den duur schadelijk zijn voor je lichaam, want telomeren geven aan hoe vaak een cel zich kan delen voordat deze afsterft. Ze zijn daardoor essentieel voor de levensduur van je cellen.

Het korter worden van telomeren is een van de factoren van het verouderingsproces. Ook kunnen er ziektes en aandoeningen optreden die gerelateerd zijn aan het ouder worden, zoals hart- en vaatziekten, diabetes en kanker. Wanneer je een ongezonde levensstijl hebt of blootstaat aan chemische stoffen, kan dit proces worden versneld. 

Het goede nieuws is dat er naast gezonde voeding, voldoende lichaamsbeweging en goed omgaan met stress, nog een troef is. Je lichaam beschikt namelijk over het enzym telomerase dat de telomeren opnieuw kan verlengen. Hierbij kan resveratrol zorgen dat telomerase beter werkt. NAD+ heeft op zijn beurt een positieve invloed op de stabilisatie van de telomeren. 

De invloed van NAD+ en resveratrol op mTOR

Mammalian target of rapamycin of korter gezegd, mTOR, heeft een belangrijke functie in het reguleren van de groei en metabolisme in je lichaamscellen. Wanneer je lichaam voldoende voedingsstoffen heeft, stimuleert dit eiwit de celgroei. Een te actieve mTOR kan daardoor ook een nadeel zijn. Door overmatige celgroei kunnen je cellen en weefsels namelijk sneller verouderen. 

Voldoende lichaamsbeweging, minder calorieën eten of zelfs vasten, kunnen een te actieve mTOR tegengaan. Daarnaast helpen een resveratrolbehandeling en een NAD-behandeling om het eiwit af te remmen.

AMPK en de resveratrolwerking

AMPK is een enzym dat voluit adenosine-monofosfaat-geactiveerd-proteïne-kinase heet. De taak van AMPK is te zorgen dat je cellen genoeg energie hebben, wanneer er een tekort dreigt. Het enzym heeft verder een belangrijk aandeel in meerdere lichamelijke processen, waaronder veroudering. 

Resveratrol kan de activiteit van AMPK verhogen, wat de kans op ontstekingen verkleint. Ook heeft een actievere AMPK een gunstige invloed op de werking van de mitochondriën. Op die manier kan resveratrol je helpen om langer te leven.

Ga een teveel aan oxidatie tegen met resveratrol en NAD+

In je lichaam vinden chemische processen plaats waarbij elektronen door atomen, moleculen of ionen worden afgestaan aan een soortgenoot. Dit heet oxidatie. Hierbij komen vrije radicalen vrij. Wanneer er te veel vrije radicalen in je lichaam komen, ontstaat er oxidatieve stress. Dit kan je lichaamscellen beschadigen, waardoor de veroudering van je lichaam wordt versneld. 

De aanmaak van vrije radicalen wordt versterkt door negatieve factoren van buitenaf, zoals luchtvervuiling, stress, uv-stralen, tabaksrook en ongezonde voeding. Gelukkig heb je ook een bondgenoot en dat zijn de antioxidanten. Deze stoffen helpen je lichaam met het neutraliseren of afbreken van de vrije radicalen. Antioxidanten kun je via je voeding binnenkrijgen. De vitamines C en E zijn onder andere sterke antioxidanten.

Een gezonde levensstijl, een dieet met goede voedingsstoffen en voldoende lichaamsbeweging helpen je aan de juiste balans tussen oxidatie en antioxidanten. Verder kan resveratrol bijdragen aan het verminderen van de oxidatie. Daarbij helpt NAD+ om de gevolgen van een teveel aan oxidatie te verminderen. 

Zet NAD+ en resveratrol in tegen low-grade inflammation

Low-grade inflammation ontstaat wanneer je immuunsysteem langdurig een beetje wordt geactiveerd. Dit is een chronische ontsteking die kan bijdragen aan het ontwikkelen van chronische ziektes en de veroudering van je lichaamscellen. De ontstekingsstoffen kunnen namelijk schadelijk zijn voor je weefsels en organen. Low-grade inflammation kan ontstaan door slechte voeding, te weinig beweging, overgewicht, roken, slaapgebrek en te veel stress. 

Een gezonde levensstijl met stressmanagement en voldoende lichaamsbeweging kan de ontwikkeling van low-grade inflammation tegengaan. Ook een gezond voedingspatroon speelt een rol bij het afremmen van deze chronische ontsteking. Zeker als je in je voeding let op ontstekingsremmende voedingsstoffen als omega-3-vetzuren, vitamine D, kurkuma en resveratrol. Verder kan het verhogen van de NAD+-gehaltes in je lichaam de low-grade inflammation verminderen.

Anti-aging: de wisselwerking tussen verschillende lichamelijke processen

Belangrijk om te weten is dat de verouderingsprocessen elkaar kunnen versterken. Zo kan oxidatie de telomeren verkorten door het DNA van je cellen te beschadigen. De ontstekingsreacties die optreden bij low-grade inflammation kunnen ook zorgen voor de verkorting van telomeren. Kun je een proces omkeren, dan heb je dus een win-winsituatie.

Combineer NAD+ en resveratrol met andere stoffen voor een optimale anti-aging behandeling

Een resveratrolbehandeling en een NAD+ behandeling kunnen dus op meerdere fronten een gunstige invloed hebben op het afremmen van het verouderingsproces. Maar er zijn nog meer mogelijkheden. Veroudering is namelijk het gevolg van een complex biologisch samenspel in je lichaam. Zo zijn er een hele reeks stoffen die een gunstige invloed hebben op de oxidatie, mTOR, AMPK, telomerase, low-grade inflammation, SIRT-genen en PGC-1alpha.Hiermee helpen ze niet alleen met het vertragen van het verouderingsproces, maar maken ook de kans groter om gezond ouder te worden. Dit komt doordat deze stoffen net als resveratrol en NAD ook de kans op leeftijdsgebonden ziekten kunnen verlagen:

Alfaliponzuur:
Dit zwavelhoudende vetzuur komt van nature voor in je lichaam. De productie ervan neemt af naarmate je ouder wordt. Je kunt het vetzuur in verschillende voedingsmiddelen vinden, waaronder lever en spinazie. Supplementen met alfaliponzuur zijn echter makkelijker opneembaar en bevatten grotere hoeveelheden.

Alfa-ketoglutaraat:
Alfa-ketoglutaraat is een ketozuur dat door je lichaam wordt geproduceerd. Je kunt het dus niet uit voeding halen. Wel kan de aanmaak ervan worden beïnvloed door je voeding en levensstijl. Ook kun je alfa-ketoglutaraat via supplementen innemen.

EGCG:
EGCG (epigallocatechinegallaat) is een krachtige antioxidant die voorkomt in groene thee. Als een type catechine, een polyfenolische verbinding, helpt EGCG bij het neutraliseren van vrije radicalen en het voorkomen van celbeschadiging

Vitamine D:
Niet alleen voor een anti-aging behandeling, maar ook voor je algehele gezondheid is vitamine D essentieel. Uit onderzoek blijkt dat veel volwassenen te weinig van deze vitamine hebben, waardoor er een grotere kans bestaat op bijvoorbeeld osteoporose. Zonlicht zorgt voor de aanmaak van vitamine D. Ook is vette vis een goede leverancier van vitamine D. 

Omega 3-vetzuren:
Deze essentiële vetzuren vind je vooral in vette vis, noten, zaden en plantaardige oliën.

Quercitine:
Quercitine is een natuurlijk voorkomende flavonoïde, een type polyfenol, dat voorkomt in verschillende plantaardige voedingsmiddelen, zoals appels, uien, bessen en groene thee. Vanuit het anti-aging perspectief wordt quercitine vaak bestudeerd vanwege zijn potentiële antioxidatieve en ontstekingsremmende eigenschappen.

Berberine:
Berberine is een bioactieve stof die in verschillende planten zit. Het wordt uit deze planten gewonnen en verwerkt in supplementen.

Curcumine:
Curcumine is een kleurstof uit de wortelstokken van de kurkumaplant. Het stofje zit in de specerij kurkuma, maar je kunt het ook als supplement slikken.

Astragalus:
Astragalus is een kruid dat in China al eeuwen wordt gebruikt voor het verhogen van de weerstand. In Nederland staat het ook bekend als de vlezige hokjespeul. Astralagus is onder andere als thee verkrijgbaar, maar ook bestaan er supplementen van.

Ashwaganda:
Ashwagandha stamt uit de traditionele Indiase geneeskunde en wordt al eeuwen gebruikt om het menselijke lichaam te helpen met een lang en gezond leven. 

Sulforafaan:
Deze stof zit in kruisbloemige groenten, zoals broccoli. Zorg wel dat je deze groenten zo vers mogelijk eet, want dan is het gehalte aan sulforafaan het hoogste. Ook door de bereiding kan sulforafaan verloren gaan. Het beste is daarom om kruisbloemige groenten even kort te stomen.

NAC (N-acetylcysteïne):
Je lichaam zet het aminozuur NAC om in de glutathion. Dit is een krachtige antioxidant die je cellen beschermt tegen schadelijke oxidatie.  

Q10:
Dit co-enzym is een antioxidant die als supplement verkrijgbaar is. Maar ook vind je het in verschillende voedingsmiddelen, waaronder vette vis, noten, vlees, en donkergroene groenten.

Carnosine
Carnosine zit van nature in je spieren. Je kunt het ook uit je voedsel halen via vlees, vis en gevogelte. Verder zijn er supplementen met carnosine verkrijgbaar. 

Hieronder vind je een samenvatting van de effecten van bepaalde stoffen op de biochemische processen die celveroudering tegengaan. Zoals blijkt uit het overzicht hebben NAD+, Resveratrol, Alfaliponzuur, Alfa-ketoglutaraat, Vitamine D en EGCG een gunstig effect op alle zeven celverjongende processen. (zie wetenschappelijke referenties nr 1 t/m 62)

NAD-resveratrol

Welke onderzoeken kunnen iets zeggen over de veroudering van je lichaam?

Zoals gezegd draait een anti-aging behandeling om allerlei verschillende lichaamsprocessen. Daarbij is ieder lichaam verschillend. Misschien heeft een resveratrolbehandeling de beste werking voor jou? Of misschien biedt een NAD-behandeling meer voordelen? Maar het kan ook zijn dat beide anti-aging behandelingen voor jou de beste optie is in combinatie met een van de andere methodes.

Om uit te vinden hoe het staat met de veroudering van je lichaam en welke behandelingen het beste voor jou zijn, kunnen we verschillende onderzoeken doen. Zo kunnen we via een telomerenonderzoek ontdekken wat de lengte van je telomeren zijn en daardoor zien wat je cellulaire leeftijd is. Een onderzoek naar de lipidoxidatie en DNA-oxidatie geven inzicht in welke factoren de oxidatie versnellen of vertragen en hoe we hier invloed op kunnen uitoefenen. Ook speelt je bloedsuikerspiegel een belangrijke rol bij veroudering. Hoe het hiermee staat, kunnen we uitvinden via een onderzoek naar de Hba1c. Dit geeft aan hoe hoog je gemiddelde bloedsuikerspiegel is gedurende enkele maanden.

We kunnen nog meer informatie halen uit biologische reacties. Zo maakt je lichaam geoxideerd LDL als gevolg van vrije radicalen en oxidatieve stress. Ontstekingsprocessen kunnen we weer onderzoeken aan de hand van het ferritine- en CRP-niveau. Ferritine en CRP zijn eiwitten, waarbij een hoge aanwezigheid kan duiden op ontstekingsprocessen die betrokken zijn bij veroudering. Ook kunnen we zien of je immuunfunctie ondersteuning nodig heeft aan de hand van een onderzoek naar de NK-cellen in je lichaam. Dit zijn witte bloedcellen die in actie komen tegen virussen en kankercellen. Verder kunnen we bekijken hoe het gesteld is met de hoeveelheid antioxidanten in je lichaam door het gehalte aan glutathion en het coenzym Q10 te onderzoeken.

Tenslotte is het belangrijk om te weten of je voldoende voedingsstoffen binnenkrijgt. Dit kunnen we doen aan de hand van een algeheel vitamine- en mineralenprofiel. Verder spelen enkele vitamines en mineralen een extra belangrijke rol bij veroudering. Zo is vitamine D essentieel voor gezonde botten en spieren en heb je zink weer nodig voor een gezonde huid, haardos en nagels. Ook vitamine K2 is belangrijk voor je botten en helpt ook je hart om gezond te blijven. Naast vitamine D heb je ook magnesium nodig voor gezonde spieren.

Aandoeningen en veroudering

Verschillende aandoeningen vertonen sterke samenhang met veroudering, zoals dementie, kanker, Alzheimer, diabetes en hart- en vaatziekten. Naarmate we ouder worden, neemtanti-aging and diseases het risico op deze ziektes toe. Gelukkig groeit het bewijs dat het toepassen van effectieve anti-verouderingsstrategieën kan helpen om veroudering te vertragen en mogelijk deze aandoeningen te voorkomen

Gratis Adviesgesprek: ga veroudering tegen met de hulp van Newmedix

Telkens weer blijkt uit alles dat een gezonde levensstijl bijdraagt aan het gezond en fit ouder worden. Hierbij kun je denken aan diverse aspecten, zoals intermittent vasten, een mediterraan dieet, krachttraining, meditatie, koude therapie en ademhalingsoefeningen.  Daarbij kunnen de behandelingen met NAD+ en resveratrol helpen om je lichaam zo lang mogelijk jong te houden. Bovendien kunnen ze ook bijdragen aan je gezondheid en het risico verlagen op ziektes die op oudere leeftijd voorkomen. 

Naast een gezonde levensstijl en behandelingen met NAD+ of resveratrol, kunnen we je ook helpen met de overige strategieën voor anti-aging. Het team van Newmedix bespreekt ze graag met je. Ook kunnen we door middel van verschillende onderzoeken je lichamelijke situatie op het gebied van veroudering in kaart brengen.

Maak voor meer informatie gerust een afspraak voor een gratis adviesgesprek! 

Colorlib Isabelle Arts zaterdag juli, 2023 0

Verstoord oestrogeenmetabolisme verhoogt risico op endometriose, PMS, PCOS, PMDD en kanker

Verstoord oestrogeenmetabolisme verhoogt risico op endometriose, PMS, PCOS, PMDD en kanker

Oestrogeen staat bij velen bekend als het vrouwelijk geslachtshormoon. Het speelt dan ook een grote rol in de menstruatiecyclus, vruchtbaarheid en zwangerschap van de vrouw. Maar oestrogeen komt niet alleen bij vrouwen voor. Ook mannen hebben kleine hoeveelheden van dit hormoon in hun lichaam, bijvoorbeeld in de testikels.

Hoe goed ons lichaam oestrogeen produceert, gebruikt en elimineert, hangt af van het oestrogeenmetabolisme. In sommige gevallen raakt dit oestrogeenmetabolisme verstoord. Bijvoorbeeld voeding, stress, genetica, toxines en gezondheidsproblemen als anorexia nervosa, hypothyreoïdie en auto-immuniteit beïnvloeden het oestrogeenmetabolisme.

Lees in dit artikel meer over wat een verstoord oestrogeenmetabolisme inhoudt, welke symptomen daarbij horen, wat de gevolgen zijn van een oestrogeentekort of oestrogeendominantie en hoe je de balans van het oestrogeenmetabolisme herstelt.

Oestrogeen betekenis: wat is het eigenlijk?

Voordat we ingaan op een verstoord oestrogeenmetabolisme, is het belangrijk dat je begrijpt wat oestrogeen precies is. Het betreft namelijk meer dan één hormoon. Oestrogenen zijn eigenlijk een familie van hormonen. Daaronder vallen voornamelijk oestron (E1), estradiol (E2) en oestriol (E3).

Veel vrouwen kennen oestrogenen wel vanuit de anticonceptiepil. Dit geeft eigenlijk al aan dat ze een belangrijke rol spelen bij de eisprong, menstruatie en zwangerschap. Oestrogeen is het hormoon dat je lichaam voorbereidt op het dragen en baren van een baby. Ook dragen oestron, estradiol en oestriol bij aan de ontwikkeling van vrouwelijke geslachtskenmerken tijdens de puberteit. 

Maar oestrogeen heeft niet alleen maar te maken met het geslacht. Deze hormonen hebben ook invloed op het vasthouden van vocht in weefsel en botten, het cholesterolgehalte en het immuunsysteem.

Oestrogeenbalans verstoord

Is jouw oestrogeenmetabolisme uit balans, dan worden je oestrogenen niet goed gemetaboliseerd en geëlimineerd. Zo’n verstoring heeft erg vervelende gevolgen. Zo kan het je DNA beschadigen en je zo – in sommige gevallen – vatbaar maken voor kanker. Het gaat daarbij voornamelijk om borst-, eierstok- en prostaatkanker.

Hoe raakt het oestrogeenmetabolisme verstoord?

Een aantal aspecten die de oestrogeenstofwisseling verstoren, beschrijven we hieronder.

Bepaalde chemicaliën in verzorgingsproducten
Veel lichamelijke verzorgingsproducten en schoonmaakmiddelen bevatten xeno-oestrogenen. Dat zijn chemicaliën die oestrogeen nabootsen in je lichaam, maar dus eigenlijk een toxine zijn. Newmedix kijkt graag met je mee welke producten je nu gebruikt en wat je hieraan kan verbeteren.

Bepaalde genetische varianten
Het kan zomaar dat je aanleg hebt voor een verstoord oestrogeenmetabolisme. Dat is bijvoorbeeld zo bij verschillende genetische varianten die gerelateerd zijn aan ontgifting. Hieronder vallen COMT, CYP1A1, CYP1B1 en GST. Wil je begrijpen hoe genetica invloed heeft op jouw hormonale gezondheid? Neem dan gerust contact met ons op.

Te hoge alcoholconsumptie
Zowel alcohol als oestrogeen wordt gemetaboliseerd in de lever. Drink je regelmatig meer dan 1 à 2 glaasjes alcohol per dag? Dan is dat niet bevorderlijk voor je oestrogeenmetabolisme. Drink het liefst niet vaker dan vier keer per week.

Insulineresistentie en obesitas
Oestrogeen zou een positief effect hebben op je gewicht en insulinegevoeligheid, maar dat werkt ook andersom. Ben je te zwaar en/of heb je last van insulineresistentie, dan beïnvloedt dit jouw oestrogeenmetabolisme waarschijnlijk negatief.

Bepaalde medicijnen
Ook sommige medicijnen kunnen het oestrogeenmetabolisme verstoren en het risico op hormoongerelateerde kankers verhogen. Hieronder vallen ook anticonceptie en hormoonvervangende therapie (HST).

Een verstoorde oestrogeenbalans leidt bijna altijd tot een oestrogeentekort of oestrogeendominantie. Beide lichten we hieronder kort toe.

Oestrogeentekort en oestrogeendominantie

Bij vrouwen is het normaal dat na verloop van tijd de productie van oestrogeen afneemt. Dit kennen we allemaal als de overgang. Hierbij krijg je last van opvliegers, overmatig zweten, slapeloosheid, verminderd libido, gewrichtspijn, hartkloppingen, slechte concentratie en depressieve stemmingen.

Maar een oestrogeentekort kan zich ook voordoen vóór de menopauze. Dit uit zich naast bovenstaande symptomen bijvoorbeeld in een onregelmatige menstruatie, tussentijdse bloedingen of onvruchtbaarheid. Bekende oorzaken hiervan zijn:

–         Ernstige, langdurige stress;

–         Extreme lichamelijke activiteit;

–         Bijnierinsufficiëntie;

–         Ondervoeding.

In het geval van oestrogeendominantie is er juist sprake van een overschot aan oestrogeen. Dat uit zich in heel andere symptomen, zoals gewichtstoename, vermoeidheid, hoofdpijn, pijnlijke borsten, stemmingswisselingen, depressie, eierstokcysten en slapeloosheid. Oestrogeendominantie komt vaak voor bij vrouwen: het is zelfs een belangrijke oorzaak bij PMS. 

Ben jij ook bekend met deze maandelijkse, emotionele achtbaan of ernstige lichamelijke ongemakken rondom de menstruatie? Dat wil niet zeggen dat je lichaam te veel oestrogeen aanmaakt, maar wel dat dit hormoon niet goed in verhouding is met de hoeveelheid progesteron. En daar kunnen we iets aan doen! Plan dus zeker eens een gratis adviesgesprek bij ons in, we vertellen je graag wat wij voor jouw klachten kunnen betekenen.

Zó herstel je jouw oestrogeenbalans

Wanneer je oestrogeenmetabolisme volledig uit balans is, kan je het beste een arts raadplegen. De juiste aanpak is voor iedereen anders. Bij Newmedix hebben we veel ervaring met patiënten die lijden aan hormoongerelateerde klachten. Neem gerust contact met ons op voor vragen over onze aanpak en behandelingen.

Wil je toch zelf je oestrogeenmetabolisme bevorderen? Kies dan voor een vezelrijk dieet (zoals volkoren granen) met kruisbloemige groenten (zoals broccoli, spruitjes, bloemkool en kool), antioxidanten (zoals spinazie, artisjokken, aardbeien en pecannoten) en omega 3-vetzuren (zoals vette vis, walnoten en lijnzaad).

Daarnaast kunnen ook bepaalde supplementen je helpen met het herstellen van je oestrogeenmetabolisme. Opvallend hierbij is dat de hiervoor vaak aanbevolen supplementen ook worden gewonnen uit kruisbloemige groenten. Het gaat daarbij om diindolylmethane (DIM) en indol-3-carbinol (I3C). Daarnaast zouden ook melatonine, N-acetylcystine en gemethyleerde B-vitamines goed zijn voor het oestrogeenmetabolisme. Maar let op: ga nu niet direct zelf op zoek naar deze supplementen. Wij adviseren je graag wat passend is bij jouw klachten, jouw fysiologie en je gezondheidsdoelen.

Vraag een gratis adviesgesprek aan

Bij Newmedix kan je altijd terecht voor een gratis adviesgesprek. Zo maken we vrijblijvend kennis en bepaal je daarna of wij de juiste partij zijn voor jou. Natuurlijk helpen we je graag met het opsporen en behandelen van de oorzaak van jouw klachten. Plan hier een gratis adviesgesprek in.|

  • Referenties

    1. Samavat, H., & Kurzer, M. S. (2015). Estrogen metabolism and breast cancer. Cancer Letters, 356(2 Pt A), 231-243. Beschikbaar op: research.amanote.com
    2. Cavalieri, E., & Rogan, E. (2011). Unbalanced metabolism of endogenous estrogens in the etiology and prevention of human cancer. Journal of Steroid Biochemistry and Molecular Biology, 125(3-5), 169-180.
    3. Sangaramoorthy, M., Koo, J., & John, E. (2018). Intake of bean fiber, beans, and grains and reduced risk of hormone receptor-negative breast cancer: the San Francisco Bay Area Breast Cancer Study. Cancer Med, 7(5), 2131-2144.
    4. Farvid, M. S., Chen, W., Rosner, B., Tamimi, R. M., Willett, W. C., & Eliassen, A. H. (2019). Fruit and vegetable consumption and breast cancer incidence: Repeated measures over 30 years of follow-up. International Journal of Cancer, 144(7), 1496-1510.
    5. Teitelbaum, S. L., Belpoggi, F., & Reinlib, L. (2015). Advancing research on endocrine disrupting chemicals in breast cancer: Expert panel recommendations. Reproductive Toxicology, 54, 141-147.
    6. Thomson, C. A., Ho, E., & Strom, M. B. (2016). Chemopreventive properties of 3,3′-diindolylmethane in breast cancer: evidence from experimental and human studies. Nutrition Reviews, 74(7), 432-443.
    7. Larsson, S. C., Kumlin, M., Ingelman-Sundberg, M., & Wolk, A. (2004). Dietary long-chain n-3 fatty acids for the prevention of cancer: a review of potential mechanisms. American Journal of Clinical Nutrition, 79(6), 935-945.
    8. National Cancer Institute (2018). Alcohol and Cancer Risk. Beschikbaar op: cancer.gov
    9. Chan, D. S. M., Abar, L., Cariolou, M., et al. (2019). Systematic literature review and meta-analysis of observational cohort studies on physical activity, sedentary behavior, adiposity, and weight change and breast cancer risk. Cancer Causes Control, 30(11), 1183-1200.
    10. Moulton, V. R. (2018). Sex Hormones in Acquired Immunity and Autoimmune Disease. Frontiers in Immunology, 9, 2279. Beschikbaar op: frontiersin.org
Long covid
Colorlib Tim Kors dinsdag november, 2022 0

Wat te doen bij long COVID?

Wat te doen bij long COVID?

Sinds 2019 kreeg het coronavirus (SARS-CoV-2) de wereld in zijn greep. Inmiddels lijkt het virus onder controle. Maar wat nog voor vraagtekens zorgt, is long COVID. Toch is er ook nu inzicht gekomen in het ontstaan van deze aandoening en hoe je de symptomen kunt verminderen. Hierin zouden laaggradige ontstekingen (low grade inflammation), heractivatie van herpesvirussen (waaronder Epstein-Barr), verlaagde cortisolspiegels en mitochondriën een rol spelen. Wat dit zijn en wat hun functie is bij post COVID leggen we je graag uit. Dus heb je last van langdurige klachten na corona? Lees dan vooral verder en ontdek wat Newmedix voor jou kan betekenen.

Wat is long COVID?

Volgens de World Health Organization heb je long COVID wanneer je na drie maanden na de infectie met het coronavirus nog symptomen hebt. Ook moeten deze langer dan twee maanden duren. Er zijn echter patiënten die veel langer met klachten rondlopen en er zelfs jarenlang last van hebben.

Post COVID kan je leven ernstig beïnvloeden. Zo kunnen de lichamelijke klachten bestaan uit vermoeidheid, kortademigheid, spierpijn en spierzwakte. Andere symptomen van long COVID zijn reukverlies, griepgevoel zonder koorts of lichte verhoging.

Behalve lichamelijke symptomen zijn er ook patiënten die mentaal of psychisch last hebben van long COVID. Uit meerdere onderzoeken blijkt dat SARS-CoV-2 het centrale zenuwstelsel direct of indirect kan beïnvloeden.(1) Is dat bij jou het geval? Dan ervaar je misschien een zogenaamde hersenmist. Dit is een cognitieve stoornis waardoor er concentratieproblemen of vergeetachtigheid kan optreden. Ook zijn verwardheid, vermoeidheid, depressie, angsten, slaapproblemen of gedragsveranderingen mogelijke gevolgen van long COVID. Wanneer je je inspant of stress ervaart, kunnen deze symptomen sterker worden.

Uit recent onderzoek werd duidelijk dat zuurstofsaturatie en lichaamstemperatuur tijdens acute covid een prognose waren voor het krijgen van long COVID. Daarbij bleken een zuurstofsaturatie van 89 procent en een piek in de lichaamstemperatuur van 39 graden een goede voorspeller te zijn voor het ontwikkelen van long COVID. (2)

Het ontstaan van long COVID en de rol van mitochondriën

Om te begrijpen hoe COVID zich ontwikkelt, is het belangrijk om te weten wat er gebeurt in je lichaam als er een virus binnendringt. Bij een virale ziekte neemt het virus je intracellulaire omgeving over en destabiliseert deze. Ofwel: de indringer maakt de omstandigheden binnen in je cellen zo gunstig mogelijk voor zichzelf. Het doel daarbij van het virus is om zich succesvol te vermeerderen.

In bijna al je lichaamscellen zitten mitochondriën, die werken als ware energiefabriekjes. Mitochondriën zorgen namelijk voor de productie van energie in de vorm van ATP. Van deze energie is 95 procent van al je lichaamsfuncties afhankelijk. Bovendien kan je lichaam bijna geen ATP opslaan waardoor je weinig voorraad hebt. Dat betekent dat er een voortdurende productie van ATP nodig is. Daarom heeft je lichaam goed werkende mitochondriën nodig om goed te kunnen functioneren. Kortom: worden de energiefabriekjes in je cellen verstoord? Dan heb je dus minder energie en raken je lichaamsfuncties ontregeld.

De connectie van post COVID met het chronisch vermoeidheidssyndroom

Er wordt al lang onderzoek gedaan naar de precieze oorzaak van mitochondriale aandoeningen. Inmiddels weten we dat het een complexe groep ziekten is die wordt veroorzaakt door een stoornis van de mitochondriale functie. Het gevolg is dat de energieproductie in de cellen wordt aangetast. Bij sommige patiënten leidt dit tot de onverklaarde postvirale ziekte ME/CVS, ofwel het myalgische encefalomyelitis/chronisch vermoeidheidssyndroom. Er is inmiddels sterk bewijs dat ME/CVS te maken heeft met onder andere het niet goed functioneren van de mitochondriën.

Een interessante achtergrondinformatie waar de onderliggende biochemische afwijken nog eens duidelijk worden gelegd is het volgende E-boek: Waarom het chronisch vermoeidheidssyndroom niet tussen de oren zit.

Een deel van de langdurige klachten na corona lijken op de symptomen die horen bij ME/CVS. Uit onderzoek blijkt bovendien dat een deel van de patiënten met post COVID ook de kenmerken heeft van ME/CVS. Zo bleek uit een studie met 46 patiënten, die zes maanden na milde of matige acute SARS-CoV-2 ziek bleven, dat ongeveer de helft voldeed aan de criteria voor ME/CVS.(3)

Behandel long COVID hetzelfde als CVS

Professor Michael Maes (MD, PhD) staat bekend als de wereldwijde expert op het gebied van het chronisch vermoeidheidssyndroom, low grade inflammation, oxidatie en neuroinflammatie. Samen met Martin Pall (PhD) onderzoekt hij al ruim dertig jaar onafhankelijk CVS. Uit hun werk blijkt dat deze aandoening geassocieerd is met functionele mitochondriale afwijkingen, verstoringen in het immuunsysteem en oxidatieve stress wat leidt tot een aanhoudende weefselspecifieke chronische laaggradige ontsteking. Hierdoor kunnen de complexe symptomen aan meerdere organen ontstaan.

Volgens dr. professor Michael Maes zou je patiënten met long COVID dezelfde behandeling moeten geven als iemand met CVS. Dat concludeert hij in dit interview over de laatste wetenschappelijke inzichten van de oorzaken voor long COVID: (zet ondertiteling aan)

Hoe kan kan het coronavirus het mitochondriale proces verstoren?

De wetenschap heeft nu een sterk vermoeden hoe long COVID ontstaat, maar wat is de rol van het coronavirus? De langdurige klachten na corona worden waarschijnlijk veroorzaakt door aanhoudende laaggradige ontstekingen (low grade inflammation) die door de chronische activatie van twee intracellulaire ontstekingsroutes ontstaan. Deze NF-kB(4,13,14,15) en Inflammasome (5) zorgen voor een verhoogde productie van pro-inflammatoire cytokinen. Dit zijn moleculen die ontstekingen bevorderen en worden dus aangemaakt door de cellen van het immuunsysteem. Wanneer je mitochondriën door COVID zijn aangetast, is het dus mogelijk dat je lichaam via deze twee routes langdurig met laaggradige ontstekingen krijgt te kampen. (6), Deze laaggradige ontstekingsactiviteit zorgen voor verhoogde oxidatie in de cellen. Door deze verhoogde oxidatie ontstaan er beschadigingen van de mitochondriën waardoor de aanmaak van je energie verstoord raakt. Een conclusie uit een recent onderzoek naar long COVID luidt: De resultaten suggereren dat post-virale lichamelijke en mentale symptomen een neuro-immune en neuro-oxidatieve oorsprong hebben. (2)

Nog meer conclusies komen uit een recente studie onder 215 long COVID-patiënten (7). Het opvallendste van dit onderzoek is dat de cortisolniveaus uniform lager waren bij long COVID-patiënten vergeleken met de gezonde controlegroep en ze waren ongeveer de helft van de gezonde of herstellende personen. Hierdoor zijn cortisolspiegels een belangrijke voorspeller voor long COVID. Daarbij kunnen lage cortisolspiegels diverse klachten veroorzaken die overlappen met de symptomen van long COVID.

Daarnaast suggereren de gegevens uit dezelfde studie de betrokkenheid van de reacties van de antilichamen tegen SARS-CoV-2 antigenen. Ook de reactivering van latente herpesvirussen, waarvan Epstein-Barr Virus in het bijzonder, spelen een rol. Daarnaast kunnen chronische ontstekingen, ofwel low grade inflammation, optreden.

Omstandigheden die long COVID kunnen bevorderen

Andere belangrijke cofactoren die kunnen bijdragen aan low grade inflammation en verminderde mitochondriale functie/energieproductie in de cellen zijn onder andere:

–Dysbiose in de darmen (verstoring in de darmflora)
-Chronische stress (bijnieruitputting, verminderd werking stresssysteem)
-Tekorten van essentiële vitamines en mineralen
-Vitamine D tekort
-Verstoorde hersenstofwisseling (verstoorde gaba/glutamaat verhouding, verhoogde trycat’s en verhoogd histamine)
–Overgevoeligheden of allergieën voor voedingsstoffen
-Overmatig alcohol
-Roken
-Inname van transvetten en geoxideerde omega-6-vetzuren (vooral consumptie van bepaalde plantaardige vetten)
-Verstoorde bloedsuikerregulatie
–Tekort aan omega-3-vetzuren
-Overgewicht
-Overtraining (te veel sporten)
–Darmwand doorlaatbaarheid (leaky gut)
-Chronisch slaaptekort
-PTSS en trauma

Post COVID en behandelingen: start met de juiste voeding

Nu de wetenschap de oorzaken van post COVID op het spoor is, zijn er ook behandelingen die de symptomen kunnen verlichten. Zo is het belangrijk om je mitochondriën in een optimale conditie te houden, want ze vormen een belangrijk onderdeel in je afweer tegen een infectie met het SARS-CoV-2-virus. De omstandigheden voor je mitochondriën verbeteren, kun je doen door je voedingspatroon aan te passen.

Zo kan een dieet op basis van ontstekingsremmende en laag glycemische voeding de gezonde mitochondriën ondersteunen en zorgen voor een betere energieproductie. Dit werkt nog beter als je hoogwaardige vetten aan je voedingspatroon toevoegt.

Ook plantaardige voeding dat veel plantenafweerstoffen bevat, is goed voor de mitochondriale functie. Bovendien hebben fruit en groenten vaak ontstekingsremmende eigenschappen en een antipathogene werking. Dit houdt in dat ze biologische ziekteverwekkers tegengaan.

Bestrijd langdurige klachten na corona met supplementen

Behalve een speciaal dieet, kun je de symptomen van post COVID verminderen met extra antioxidanten (8). Zo kunnen supplementen met vitamine C, E, en selenium de overmatige aanmaak van vrije radicalen door de mitochondriën tegengaan. Vrije radicalen zijn namelijk schadelijke deeltjes die de cel kunnen beschadigen. Ook supplementen met CoQ10 (9) passen in de strategie om de klachten van post COVID te verminderen. CoQ10 is een belangrijke antioxidant en beschermt de cellen en mitochondriën tegen vrije radicalen plus speelt een sleutelrol in de energieproductie.

Verder is N-acetyl-L-cysteïne (10) een krachtige antioxidant die de gevolgen van oxidatieve stress kan verminderen. Om het zenuwstelsel te helpen, kan Acetyl-L-carnitine (11) toegediend worden. Nog een sterke antioxidant is Alfa-liponzuur (11), dat ook een rol speelt in de energieproductie van je cellen. Het is namelijk een co-enzym dat helpt bij de omzet van glucose naar energie.

Beweging kan je helpen bij long COVID

Om je immuunsysteem te versterken en de werking van je mitochondriën te verbeteren, is het goed om regelmatig te bewegen. Zorg wel dat je dan alleen lichte lichamelijke inspanning doet die niet meer dan 50 tot 75 procent van je maximale vermogen vergt. Let erop dat als je meer klachten ervaart na inspanning je de intensiteit verlaagt. Wandelen op een rustig tempo is voor de meeste mensen in de beginfase het beste advies.

Post COVID: laat Newmedix je helpen

Zoals je ziet, zijn er bij long COVID maatregelen mogelijk om de symptomen te verminderen. Heb je dus al langdurig klachten nadat je corona hebt gehad? Vraag dan gerust een gratis adviesgesprek aan bij Newmedix. Bij ons merk je dat we niet alleen naar je aandoening kijken, maar naar het geheel. We zetten daarbij jou en de onderliggende oorzaak van je klachten centraal. Bovendien nemen we daarin het natuurlijk herstellende vermogen van je lichaam mee. Dus neem snel contact op, want we helpen je graag met een behandelplan op maat!

Omega 3
Colorlib Tim Kors zondag juli, 2022 0

Omega 3-vetzuren zijn ontzettend belangrijk voor je gezondheid

Omega 3-vetzuren zijn ontzettend belangrijk voor je gezondheid

We zien het langskomen in tijdschriften, in de supermarkt en zelfs in de commercials op tv: omega 3-vetzuren staan volop in de belangstelling. Dat is niet zonder reden: omega 3-vetzuren zijn essentieel voor je gezondheid. Maar waarom eigenlijk?

Wat zijn omega 3-vetzuren?

Omega 3-vetzuren zijn belangrijke onverzadigde vetzuren die je lichaam niet zelf aanmaakt. Je moet ze dus volledig halen uit een gezonde voeding. Eigenlijk is ‘omega 3’ en verzamelnaam van verschillende vetzuren. De meeste omega 3-vetzuren vallen onder alfa-linoleenzuur (ALA), eicosapentaeenzuur (EPA) en docosahexaeenzuur (DHA). Waar je ALA veel terugvindt in plantaardige voeding, zitten EPA en DHA juist in vette vis.

Elke cel in het lichaam heeft deze essentiële vetzuren nodig. Bijvoorbeeld voor behoud van een goede celstructuur en celfunctie. Wanneer je lichaam over voldoende omega 3-vetzuren beschikt, bevordert dit een gezonde zenuwactiviteit. Daarnaast helpen de vetzuren bij hormoonproductie en het tegengaan en bestrijden van ontstekingen. Bekijk onderstaande video voor meer uitleg:

Zoals je in de video hierboven kunt zien, hebben vooral de EPA’s en DHA’s een belangrijk ontstekingsremmend effect. Dat wil niet zeggen dat ALA’s innemen je helemaal niet kan helpen als ontstekingsremmer (16,21). Zoals het schema aangeeft, heb je dan alleen nog wel een aantal enzymen nodig waardoor deze stof alsnog goed wordt omgezet in EPA’s en DHA’s. Kan jouw lichaam deze omzetting niet zo goed verwerken? Dan biedt plantaardige voeding voor jou geen volwaardige vervanging van de dierlijke omega 3-vetzuren.

De voordelen van omega 3-vetzuren

Het consumeren van voldoende omega 3-vetzuren heeft ontzettend veel voordelen. Het is bijvoorbeeld goed voor de hersenen, ogen, huid en spijsvertering. Ben je benieuwd naar een aantal belangrijke gezondheidsvoordelen van omega 3-vetzuren? Hieronder noemen we er 6.

Omega 3 vetzuren verminderen de kans op een auto-immuunziekte

Uit een nieuwe studie blijft dat de consumptie van omega 3-vetzuren in combinatie met vitamine D de kans op auto-immuunziekten met wel 30% vermindert (1). 

Depressie en angst voorkomen

Wist je dat depressie wereldwijd één van de meest voorkomende psychische problemen is? Uit recent onderzoek bleek dat wanneer je regelmatig omega 3 consumeert, je risico op een depressie significant vermindert (11,12)

DHA als bouwstof voor de hersenen en het netvlies

Ooit gehoord van maculadegeneratie? Dit is een ingrijpende oogziekte waardoor je last krijgt van verlies van gezichtsvermogen of zelfs blindheid. Deze ziekte is zelfs is één van de hoofdoorzaken van permanente oogschade. Voornamelijk het omega 3-vetzuur DHA kan dit helpen voorkomen. Een tekort aan DHA veroorzaakt problemen met de hersenen en het netvlies van de ogen (17,18).

Omega 3 leidt tot betere hersengezondheid van je ongeboren baby

Ben je zwanger? Dan zijn omega 3-vetzuren al helemaal van groot belang! Niet alleen voor tijdens je zwangerschap, maar ook daarna. Een goede hoeveelheid aan omega 3-vetzuren voor jouw baby leidt bewezen tot een hogere intelligentie, betere communicatieve vaardigheden, minder gedragsproblemen en een lager risico op ontwikkelingsachterstanden, ADHD, autisme en hersenverlamming (15).

Omega 3-vetzuren hebben talloze positieve invloeden op het hart

Komen hartziekten voor in je familie en wil je dit bij jezelf graag voorkomen? Omega 3-vetzuren houden bloeddruk en cholesterol op peil, voorkomen ongewenste bloedstolling en gaan ontstekingsreacties tegen. Zo verlaag je dus jouw risico op hart- en vaatziekten. Uit onderzoek blijkt zelfs dat voldoende omega 3 je kans op een hartaanval met 28% vermindert en je kans op een fatale hartaanval zelfs met 50% (2,3,4,5,6)

Omega 3 verlicht menstruatiepijn (en andere pijn, zoals bij reuma or artritis)

Een minder bekend voordeel van omega 3-vetzuren is het effect op menstruatiepijn. Verschillende onderzoeken wijzen namelijk uit dat de inname hiervan deze pijn flink vermindert. Dat is fijn, want de menstruatie veroorzaakt bij veel vrouwen ernstige klachten (13).

EPA en DHA zouden zelfs nét zo effectief zijn in pijnreductie als een veelgebruikt reumamedicijn (Humira). Dat bleek uit een onderzoek waarbij het medicijngebruik van reumapatiënten 45% was vermindert ten opzichte van de controle/placebogroep. Met deze omega 3-vetzuren had nog maar 22% NSAID’s nodig, terwijl dit onder omega 3-vetzuren wel 77% was (19,20,21). 

Hoeveel omega 3-vetzuren heb je nodig?

Voor de ideale hoeveelheid aan omega 3-vetzuren in je lichaam heb je een bepaald aantal gram nodig per dag. Hoeveel je nodig hebt, hangt af van je leeftijd en geslacht. Zo hebben mannen bijvoorbeeld meer nodig dan vrouwen en ouderen meer dan jongeren.

Hoeveelheid omega 3-vetzuren voor kinderen

Zeker voor kinderen is het binnenkrijgen van omega 3-vetzuren erg belangrijk. De hersenen zijn nog in ontwikkeling en ook de ogen zijn nog niet volledig volgroeid. Een groeiend lijf heeft omega 3-vetzuren dus hard nodig voor de ontwikkeling. Heb je kinderen? Zorg er dan voor dat ze dagelijks zo’n 1 gram aan omega 3-vetzuren binnenkrijgen. Dat lijkt niet veel, maar omdat kinderen minder eten dan volwassenen, blijkt dit soms toch een uitdaging.

Hoeveelheid omega 3-vetzuren voor vrouwen

Een volwassen vrouw heeft ongeveer 1,1 gram aan omega 3-vetzuren nodig per dag. Diezelfde hoeveelheid geldt nog altijd wanneer zij ouder wordt. Maar let op: ben je zwanger? Dan gaat de behoefte wat omhoog. Zwangere vrouwen hebben een omega 3-behoefte van ongeveer 1,4 gram per dag.

Hoeveelheid omega 3-vetzuren voor mannen

Bij mannen gaat de omega 3-behoefte wel degelijk omhoog met de jaren. Een volwassen man heeft gemiddeld zo’n 1,3 gram aan omega 3-vetzuren nodig per dag. Zodra hij echter een leeftijd bereikt van boven de 50, stijgt deze aanbevolen hoeveelheid naar ongeveer 1,6 gram per dag.

Omega 3-vetzuren meten

Maar hoe weet je eigenlijk of jij voldoende omega 3 in je lichaam hebt? Hiervoor kan je een test laten uitvoeren via Newmedix. Op basis van een bloedtest bepalen we jouw omega 3-index. Optimaal gezien moet deze index boven de 8 procent zitten. Daarnaast is ook de verhouding tussen omega 6- en omega 3-vetzuren van belang. Deze ligt in het ideale geval tussen de 4:1 en 2:1 (22)

Omega 3-vetzuren: waar zit het in?

Dat je omega 3-vetzuren hard nodig hebt, is dus wel duidelijk. Maar in welke voeding zitten eigenlijk omega 3-vetzuren? Hieronder noemen we enkele voorbeelden.

Lijnzaadolie en chiazaden

Lijnzaad en chiazaad zijn goede, natuurlijke bronnen van de plantaardige omega 3-vetzuren: ALA. In slechts één eetlepel lijnzaadolie zit al 7,3 gram ALA. Kies je voor hele lijnzaad, dan zit in één eetlepel 2,4 gram ALA. Ook met chiazaden zit je goed. Met zo’n 2 eetlepels van deze zaden zit je al snel op zo’n 5,1 gram. 

Eet je geen vis? Let er dan wel op dat hoewel ALA een goede bron is van omega 3-vetzuren, deze variant nog door je lichaam moet worden omgezet naar EPA of DHA. Alleen die varianten werken namelijk ontstekingsremmend. In veel gevallen gaat dat prima met ALA, maar het komt ook best vaak voor dat het lichaam dit niet goed uit zichzelf kan.  

 Walnoten

Ook uit verschillende noten haalt je lichaam gemakkelijk ALA omega 3-vetzuren. Vooral walnoten zijn een goede toevoeging aan het dieet. Met 7 hele walnoten zit je al op 2,6 gram ALA.

Verschillende soorten vis

Zoals eerder besproken zitten omega 3-vetzuren EPA en DHA voornamelijk in vette vis. Wanneer je deze vis kookt in plaats van bakt (en je dus geen boter of olie toevoegt), zit in 300 gram zalm zo’n 1,8 gram omega 3 en in 300 gram haring 1,7 gram. Ook sardines uit blik (1,2 gram per 300 gram) en gekookte makreel (1 gram per 300 gram) zijn rijk aan omega 3-vetzuren.

Omega 3-supplementen

Denk je dat je een tekort aan omega 3 in je voeding hebt, maar lukt het aanvullen hiervan niet? Dan is het toevoegen van supplementen natuurlijk ook een optie. Lukt aanvullen niet zelf of wil je weten of je genoeg binnenkrijgt? Dan helpt Newmedix je graag op weg naar jouw gezondere leven. Wij weten bijvoorbeeld ook welke supplementen wel of niet goed werken en of de dosis gelijk staat aan jouw behoefte

Geoxideerde omega 3-vetzuren

Hoewel omega 3-vetzuren een positief effect hebben op je gezondheid, geldt dat alleen voor wanneer je de juiste variant kiest. Newmedix kan je helpen bij het kiezen van een volwaardig supplement. Zo is bijvoorbeeld het innemen van geoxideerde omega 3-vetzuren geen goed idee. Dit veroorzaakt namelijk juist weer andere gezondheidsproblemen. Wil je hier meer informatie over? Neem dan gerust contact met ons op.

Werken omega 3-supplementen bloedverdunnend?

Misschien heb je weleens gehoord dat omega 3-suppletie gelijk staat aan een bloedverdunnend effect. Tot op heden is een dergelijke werking niet door onderzoek bevestigd. Zal heeft het mogelijk effect op het verlagen van het aantal bloedplaatjes, maar dat zorgt er uiterlijk niet voor dat je bloed dunner wordt (7,8,9,10).

Gratis adviesgesprek

Newmedix spoort de oorzaak op en pakt hem aan! Wij vertellen jou graag meer over onze werkwijze en hoe we jou kunnen helpen op weg naar een nieuw dieet, rijk aan omega 3-vetzuren. Meer weten? maak direct een afspraak voor een gratis adviesgesprek.

b12 tekort
Colorlib Isabelle Arts woensdag april, 2022 0

Vitamine B12 tekort diagnose en oplossing

Vitamine B12 tekort diagnose en oplossing

In onze praktijk komen geregeld patiënten langs die lijden aan een vitamine B12 tekort. Zeker bij vegetariërs (45%) en veganisten (75%) is het een bekend probleem. Deze belangrijke vitamine komt namelijk uitsluitend voor in dierlijke producten, zoals vlees, vis, gevogelte en zuivel. Daarnaast hebben ook mensen boven de 50 vaker te maken met een vitamine B12 tekort.

Een dergelijk tekort is vaak een hoofd- of bijoorzaak van verschillende variërende klachten. Patiënten krijgen bijvoorbeeld last van vermoeidheid, bleekheid, tintelende ledematen, oorsuizen, kortademigheid en spierzwakte bij inspanning. Een ernstig of langdurig tekort aan vitamine B12 is gevaarlijk en leidt mogelijk zelfs tot ernstige aandoeningen.

Maar wat is vitamine B12 eigenlijk? Waar hebben we deze vitamine voor nodig, hoe herkennen we een tekort en wat kan Newmedix doen om dit tekort tegen te gaan?

Wat is vitamine B12 eigenlijk?

De B12 vitamine is eigenlijk een super complex en bijzonder molecuul. Het is de enige bekende kobalthoudende verbinding in de natuur. Wij mensen functioneren het beste wanneer we deze vitamine regelmatig binnen krijgen via de voeding. Ben je benieuwd hoe het bijzondere B12 precies in elkaar steekt? Bekijk dan zeker ook even onze lezing over vitamine B12:

 

Idealiter is de B12 waarde in ons bloed hoger dan 600. Dat bevordert onder andere de aanmaak van hemoglobine, de werking van het zenuwstelsel en de energieproductie uit vetten en eiwitten. We kennen vitamine B12 in verschillende actieve en inactieve vormen.

Het verschil tussen inactief en actief B12

Uiteraard is vitamine B12 alleen nuttig wanneer het bruikbaar is. Met andere woorden: wanneer de vitamine is gekoppeld aan transporteiwit Transcobalamine II. Alleen dit type B12 wordt goed opgenomen door onze bloedcellen. Dit noemen we actief B12. Is de vitamine B12 echter gekoppeld aan transporteiwit Haptocorrine, dan is de B12 inactief. Dit vitaminedeel kan je lichaam dus niet gebruiken, maar toch bevat een gezond lichaam beide varianten.

Verschillende vormen vitamine B12

Binnen de actieve en inactieve B12 bestaan er verschillende vormen van de vitamine. De meest voorkomende vitamine B12 in voeding is adenosylcobalamine. Dit is een biologisch actieve vorm die werkt in de mitochondriën (kleine energiefabrieken) van je cellen.

Een andere biologisch actieve vorm van vitamine B12 is methylcobalamine. Deze vorm werkt in de methyleringcyclus van de cel, welke verantwoordelijk is voor de aanmaak van onder andere DNA, RNA, neurotransmitters, bijnierhormonen en talloze enzymen.

Daarnaast hebben we nog het natuurlijke hydroxycobalamine, wat veel wordt gebruikt voor vitamine B12 injecties. Deze vorm wordt door het lichaam omgezet in methyl-en adenosyl cobalamine, wat bijdraagt aan het goed functioneren van het zenuwstelsel, de hersenen en het immuunsysteem.

Tenslotte is cyanocobalamine een synthetische, goedkope en stabiele vorm van vitamine B12. Omdat dit geen lichaamseigen stof is, kan cyanocobalamine minder effectief zijn.

Vitamine B12 tekort test

Vermoed je een vitamine B12 tekort of eet je weinig tot geen dierlijke producten? Laat je dan zeker eens testen. Om te beginnen, kun je de vitamine B12 tekort symptomentest doen. Dan zie je direct in hoeverre jouw klachten overeenkomen met de symptomen van een vitamine B12 tekort. Is de uitslag bevestigend? Dan kan het aanvragen van een bloedtest zeker geen kwaad.

 

Waarom een diagnose op basis van de bloedwaarde niet altijd klopt

Vaak gaan patiënten direct na een symptomentest naar de huisarts. Deze meet de vitamine B12 waarde in het bloed, welke regelmatig wel binnen de referentiewaarden past. Toch hebben sommige patiënten ondanks een goede bloedwaarde toch een intracellulair tekort aan de actieve vormen van vitamine B12. Dit komt door een verstoring in stofwisselingsprocessen die nodig zijn om de vitamine B12 om te zetten in een actieve vorm of door simpelweg een te klein aandeel aan actieve vitamine B12.

Hoe je een vitamine B12 tekort wél effectief kan opsporen

Bij Newmedix kijken we niet alleen hoeveel vitamine B12 er in de bloedbaan aanwezig is, we kijken specifiek of je in staat bent om deze vitaminen om te zetten in een vorm die je cellen nodig hebben. Dit doen we bijvoorbeeld door het testen van je homocysteïnegehalte. Homocysteïne is een zwavelhoudend aminozuur. De hoeveelheid homocysteïne stijgt bij een tekort aan de actieve vorm van vitamine b12. Daarmee is homocysteine dus een indicatie voor een verstoorde methylering en tekort van actieve vitamine b12 in de cellen. 

Verder kijken we naar het methylmalonzuurgehalte (MMA) in de urine. Een verhoogd MMA is een kan ook indicatie zijn van een verstoorde methylering en daarmee een tekort aan de actieve vormen van vitamine B12 in de cellen. 

In onze cellen wordt de actieve vorm van vitamine b12 gebruikt voor de productie van energie in onze mitochondriën (energiefabriekjes in onze cellen). 

Een andere vaker voorkomende verandering in het bloedbeeld bij een vitamine B12 tekort is de gemiddelde celgrootte, het mean corpuscular volume (MCV). Daarom meten we ook deze waarde. Als de MCV verhoogd is, bestaat er een grotere kans op de aanwezigheid van een B12 tekort.                                                              

Vitamine B12 tekort behandelen

Lijd je aan een vitamine B12 tekort? Dan is het belangrijk om tijdig in te grijpen. Een ernstig tekort leidt tot zowel psychische als lichamelijke problemen, zoals vermoeidheid, concentratieproblemen, neurologische klachten, geheugenverlies, psychoses, persoonlijkheidsstoornissen, bloedarmoede en verlamming. Gelukkig kan Newmedix je hierbij helpen.

Wij werken met verschillende behandelmethoden die grotendeels doelen op het aanvullen van het bruikbare B12-gehalte. Zeker bij ernstige deficiëntie starten we vaak met een hoge begindosering. Op deze manier wordt je B12 voorraad spoedig verhoogd. Voor een teveel aan vitamine B12 hoef je niet bang te zijn; een maximaal gehalte bestaat niet en is dus ook niet giftig. Daarnaast is het mogelijk om, in plaats van een hoge begindosering, de B12 naar behoefte dagelijks aan te vullen. Indien er geen sterk afwijkende B12-waarde is, spelen we vaak ook in op de MMA of homocysteïne waarden.

Het toedienen van vitamine B12 kan op verschillende manieren. Er zijn bijvoorbeeld tabletten en capsules, maar er zijn ook bijvoorbeeld mondsprays, huidpleisters en injecties beschikbaar. In sommige gevallen is injecteren beter dan supplementeren. Hierover adviseren we je graag. Heb je vragen over onze behandeling, de uitkomst van jouw symptomentest of de vitamine B12 lezing? Tijdens een gratis adviesgesprek vertellen we persoonlijk wat we voor jou kunnen betekenen.

Colorlib Tim Kors vrijdag september, 2021 0

Schildklierproblemen: klachten en symptomen herkennen

Schildklierproblemen en schildklier klachten zijn veelvoorkomend: jaarlijks hebben miljoenen mensen wereldwijd last van een schildklieraandoening. Toch wordt de diagnose regelmatig laat of helemaal niet gesteld. Hoe komt het dat problemen met de schildklier zo vaak over het hoofd worden gezien? Dat heeft vooral te maken met de aard van de schildklier klachten, die heel algemeen kunnen zijn. Veelvoorkomende schildklier symptomen zijn: vermoeidheid, aankomen of afvallen, vergeetachtigheid of nervositeit. Deze symptomen kunnen tal van oorzaken hebben, waardoor niet altijd direct gedacht wordt aan een onderliggend probleem met de schildklier. 

Schildklierklachten worden vaak niet of laat onderkend 

Wij zien het als een gemiste kans dat schildklierproblemen zo vaak onopgemerkt blijven. Onbehandelde schildklier klachten kunnen een verregaande invloed hebben op het dagelijks leven en het ontstaan van andere klachten veroorzaken. Het is dus belangrijk om deze klachten te signaleren en, indien nodig, op een doeltreffende manier te behandelen. Bij Newmedix kiezen we ervoor om testen te gebruiken die een zo compleet mogelijk beeld geven van het functioneren van de schildklier, zodat mensen hier niet onnodig lang mee rond blijven lopen. 

Wat doet de schildklier precies in het lichaam?

De schildklier bevindt zich aan de voorzijde van de hals en heeft de vorm van een vlinder. Een gezonde schildklier is relatief klein en niet of nauwelijks zichtbaar. In de schildklier worden hormonen aangemaakt die van groot belang zijn in vrijwel alle delen van je lichaam. Deze hormonen spelen onder andere een rol in de groei en in de stofwisseling. Ook als het gaat om de geestelijke gesteldheid en gemoedstoestand spelen deze hormonen een rol. De meest voorkomende klachten van de schildklier zijn: een traag werkende schildklier of – iets minder gebruikelijk – een te snel werkende schildklier. 

Wat zijn de symptomen van een trage schildklier?

De medische term voor een traag werkende schildklier is hypothyreoïdie. Chronische vermoeidheid zonder duidelijke aanleiding, gewichtstoename of ondanks leefstijlaanpassingen niet kunnen afvallen, zijn veelvoorkomende klachten bij een te traag werkende schildklier. Ook cognitieve klachten, bijvoorbeeld vergeetachtigheid, kunnen samenhangen met hypothyreoïdie. Het gebeurt regelmatig dat deze vrij algemene klachten als ouderdomsklachten worden gezien.

Welke klachten kun je ervaren bij een te snel werkende schildklier? 

Een te snel werkende schildklier noemen we in medische termen hyperthyreoïdie. Hyperthyreoïdie geeft opvallende klachten, maar komt minder vaak voor dan een te traag werkende schildklier. Bij een te snel werkende schildklier kun je een snelle of onregelmatige hartslag ervaren, dit noem je aritmie. Ook hartkloppingen komen regelmatig voor. Daarnaast kun je last hebben van overmatig zweten en trillende handen en vingers. Vaak zijn er bij een te snel werkende schildklier ook psychische klachten, zoals: angstaanvallen, geprikkeldheid en nervositeit. Ook miskramen en gewichtsverlies kunnen worden veroorzaakt door een te snel werkende schildklier. Zelfs de gezondheid van het bot en het suikergehalte in het bloed kunnen negatief worden beïnvloed door hyperthyreoïdie. 

Wat hebben schildklierklachten en hart- en vaatziekten met elkaar te maken? 

Er is een verband tussen schildklierproblemen en hart- en vaatziekten. Een te snel werkende of te langzaam werkende schildklier heeft invloed op het hartritme. Hierdoor kunnen een te traag hartritme (bradycardie) en een te snel hartritme (tachycardie) voorkomen. Naast de andere hinderlijke klachten die schildklierproblemen kunnen veroorzaken, is dit een belangrijke reden om schildklierklachten bijtijds te signaleren. 

Hoe kun je je laten testen op schildklier klachten? 

Twijfel je of je klachten veroorzaakt worden door een probleem met je schildklier? Newmedix werkt met uitgebreide en nauwkeurige testen die zowel het T3, T4 als het TSH-hormoon meten. Deze test is uitgebreider dan de test die normaal gesproken wordt aangeboden. Voor deze onderzoeken werken wij samen met gerenommeerde en erkende laboratoria. Deze complete test geeft een goed beeld van de waarden van verschillende schildklierhormonen. 

T3, T4 en TSH-test bij schildklierprobleem

De TSH-waarde geeft aan hoeveel schildklierstimulerend hormoon de hypofyse afgeeft. De schildklier zelf maakt twee soorten hormoon aan. De T3-waarde geeft aan hoeveel er van het ene hormoon aanwezig is (trijodothyronine); de T4-test geeft aan wat de waarde is van het tweede hormoon (thyroxine). Andere mogelijke testen voor de schildklier zijn: vrije T3, vrije T4, Reverse T3 en de waarden van schildklier-antistoffen. Ook vitamines kunnen de schildklierfunctie beïnvloeden: hiervoor testen we op de waarden van jodium en selenium. Samen geven de waarden en uitkomsten van deze testen optimaal inzicht in een eventueel schildklierprobleem. Is er inderdaad sprake van een schildklierprobleem? Dan is overleg mogelijk over de juiste behandeling. Wanneer uit deze waarden blijkt dat het niet aan de schildklier ligt, dan kun je dit in elk geval wegstrepen. Je kunt dan op zoek gaan naar andere onderliggende oorzaken voor jouw klachten.

Aandacht voor jouw (schildklier-)probleem 

Heb je klachten waarvan je vermoedt dat ze veroorzaakt kunnen worden door een probleem met de schildklier? Blijf hier dan niet mee rondlopen! Veelvoorkomende schildklierproblemen zijn goed te behandelen, waardoor de soms ernstige klachten al binnen relatief korte tijd verminderen of zelfs verdwijnen. Met onze korte schildklier symptomen-check krijg je snel en eenvoudig helderheid of jouw klachten aanleiding geven tot nader onderzoek.


Vraag direct een gratis adviesgesprek aan!

Heb je vragen naar aanleiding van de uitkomst van de test, twijfel je nog of de symptomen die je ervaart veroorzaakt worden door een te langzaam werkende schildklier of juist een te snel werkende schildklier? Of heb je andere klachten die tot nu toe onverklaarbaar zijn en vraag je je af of er iets anders aan de hand kan zijn? Maak dan vandaag nog een afspraak voor een gratis adviesgesprek of bel ons op: 040-7113026. We luisteren graag naar je verhaal, en vertellen je meer over onze unieke visie op gezondheid.

Colorlib Tim Kors woensdag juli, 2021 0

Chronische darmontsteking symptomen en behandeling

De behandeling en symptomen van een chronische darmontsteking

De darm vormt de basis van onze gezondheid. Maar wat als juist daar het probleem zit? Dit is het geval bij een chronische darmontsteking, zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. Een darmontsteking veroorzaakt vaak ernstige klachten. Veel patiënten komen de dag alleen ‘normaal’ door met het gebruik van zware medicatie. Maar helaas: door deze medicijnen raakt de darmflora vaak juist meer uit balans. Wij denken dat dit anders kan.


Veel van onze patiënten lopen jaren rond met klachten en worden van het kastje naar de muur gestuurd. Naast het onderdrukken van eventuele symptomen biedt de reguliere zorgt hen vaak weinig. Onze aanpak is anders. We bekijken de patiënt als individueel persoon om de balans in het lichaam terug te brengen.

Hoe zit het bijvoorbeeld met de vitamines? Tekorten komen vaak voor bij mensen met een chronische darmontsteking. Ook houden we rekening met bacteriën, stress, overgevoeligheden, medicijngebruik en glysofaat: dat is een onkruidverdelger die weleens in onze voeding terechtkomt. Maar wat houdt een chronische darmontsteking precies in? Wat zijn de symptomen, oorzaken en behandelmethoden? In deze blog vertellen we hier meer over.

 

Chronische darmontsteking symptomen

Zoals eerder genoemd, zorgt een chronische darmontsteking voor erg nare klachten. Toch komen deze problemen helaas bij veel mensen voor. Zo’n 90.000 mensen lijden momenteel aan een chronische darmontsteking. Zo’n 55.000 daarvan hebben colitis ulcerosa en 35.000 hebben Crohn. De symptomen van deze twee aandoeningen verschillen.

Symptomen van de ziekte van Crohn

Mensen die lijden aan de ziekte van Crohn hebben vaak last van diarree, maar niet altijd. Ook komen buikpijn, gewichtsverlies en klachten rond de anus vaak voor. In bepaalde gevallen hebben Crohnpatiënten ook last van bloed en slijm bij de ontlasting of zelfs darmvernauwingen, maar dit komt minder vaak voor.

Colitis ulcerosa symptomen

Hoewel de symptomen van Crohn en colitis op elkaar lijken, zijn ze niet hetzelfde. Waar mensen met Crohn vaak diarree hebben en soms bloed of slijm bij de ontlasting, hebben patiënten met colitis deze drie symptomen bijna altijd. Buikpijn en gewichtsverlies komen bij colitis juist minder voor, maar wel regelmatig. Een symptoom dat je bij colitis ulcerosa zelden tegenkomt, is een darmvernauwing. Daarnaast zijn klachten rondom de anus, die vaak voorkomen bij Crohn, bij colitis zeldzaam.

Oorzaken van een chronische darmontsteking

Men doet nog altijd veel onderzoek naar de oorzaken, triggers en risicofactoren voor een chronische darmontsteking. Inmiddels weten we dat er sprake is van een genetische factor, stress een belangrijke trigger is en er een groot verband bestaat met het dieet. Ook hebben veel patiënten last van bepaalde intoleranties of voedselovergevoeligheden. Lees in deze blog wat het verschil is tussen voedselallergie, gevoeligheid of intolerantie. Hieronder een aantal mogelijke ‘oorzaken’ van een chronische darmontsteking, voor zover we dat nu weten.

1. Stress verergert de klachten

In tegenstelling tot wat men vroeger dacht, is stress niet dé oorzaak van een chronische darmontsteking. Toch heeft het wel een grote invloed op het verloop van het ziektebeeld. In een stressvolle periode ervaren patiënten vaak opvlammingen van de darmontsteking. Heb je de ziekte van Crohn of lijdt je aan colitis ulcerosa? Dan is het verstandig om stress zoveel mogelijk te voorkomen.

2. Bepaalde voedingsmiddelen veroorzaken meer ontstekingen

Een gezond voedingspatroon bevat granen, peulvruchten, fruit en groenten. Dat geldt ook voor mensen met een chronische darmontsteking. In culturen waar ze het bovenstaande, eenvoudige dieet volgen, komen dergelijke darmklachten veel minder voor. Een anti-inflammatoir dieet helpt patiënten richting zo’n gezonder dieet. Ontstekingen verergeren met name door dierlijke eiwitten, geraffineerde voedingsmiddelen, verkeerde vetten en suikers. Veel darmklachten? Dan is het verstandig om je daarnaast eens te laten testen op voedingsintoleranties.

3. Antibioticagebruik

Heb je al vaker een antibioticakuur gehad en lijdt je aan Crohn of colitis? Dan ben je niet de enige. Dergelijke kuren zorgen ervoor dat goede darmbacteriën worden vernietigd, terwijl de slechte bacteriën zich vermenigvuldigen. Dit terwijl je de goede bacteriën zo hard nodig hebt voor je immuunsysteem, vitamineopname en genetische expressie.

4. Glysofaatgebruik wordt vaak onderschat

Glysofaat is een giftig middel dat ervoor zorgt dat onkruid wordt verdelgd. Het is een van de stoffen die veelvuldig in ons milieu aanwezig is. Onderzoekers hebben recentelijk aanwijzingen gevonden dat deze stof een belangrijke oorzaak kan zijn bij verschillende ziektes, waaronder chronische darmontstekingen. Mocht je hier meer over willen weten, neem dan zeker een kijkje in ons e-book over chronische darmontsteking.

5. Vitamine D tekort 

Uit recent wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat colitis patiënten vaak enorm gebaat zijn bij het innemen van vitamine D. Het zou zelfs de kwaliteit van leven zelfs aanzienlijk verbeteren. Dit onderzoek werd uitgevoerd met patiënten die voorafgaand een vitamine D tekort hadden. Mogelijk heeft een dergelijk tekort dus ook iets te maken met het ontstaan van een chronische darmontsteking.

6. Microbioom

Ook een disbalans van het microbioom speelt mogelijk een rol bij het ontstaan van de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. Ons microbioom, oftewel onze darmflora, functioneert het beste wanneer de juiste bacteriën in de juiste mate aanwezig zijn. Dit zien we ook veel terug in onderzoeken naar het ziekteverloop van een chronische darmontsteking. Zo zou een tekort aan de prausnitzii bacterie of juist een teveel aan de slechte LPS bevattende bacteriën niet bevorderlijk zijn. LPS, lipopolysaccharide is een groot molecuul met toxische activiteit. Wil je meer te weten komen over het microbioom? Bekijk dan deze lezing: Het microbioom (darmflora); de fundering van onze gezondheid.

De rol die het microbioom speelt bij een chronische darmontsteking onderstreept nogmaals het belang van prebiotica. Prebiotica zijn voedingsvezels die onze goede darmbacteriën voeden. En de goede bacteriën hebben we hard nodig, zeker colitis en Crohn patiënten. Ze produceren namelijk het ontstekingsremmende vetzuur genaamd butyraat.

7. SIBO

Een groot percentage van mensen met colitis en Crohn heeft tevens als onderliggend probleem SIBO. Lees hier meer over de SIBO aandoening. 

 

Chronische darmontsteking behandeling

Via de conventionele weg worden patiënten met een chronische darmontsteking vaak behandeld met anti-inflammatoire middelen. Dit zijn medicijnen die ervoor moeten zorgen dat de ontsteking verminderd, zoals sulfasalazine, mesalamine, olsalazine en corticosteroïden (zoals Prednison). Hoewel deze middelen kunnen werken, hebben ze erg vervelende bijwerkingen.

In de praktijk van Newmedix vinden we gelukkig vaak oplossingen waarbij het niet noodzakelijk meer is om deze medicijnen te gebruiken. In onze e-book lees je meer over onze behandelmethoden. Hieronder vatten we enkele van onze methoden kort samen.

1. Low dose naltrexone (LDN)

Dit is een middel met een immuunmodulerend effect. Dat wil zeggen: het brengt een overactief immuunsysteem weer tot rust. Hierdoor kunnen ontstekingsreacties verminderen.

2. Colitis ulcerosa-dieet

Per patiënt kijken we wat er beter kan in de voeding. Hierin ondersteunen we uitvoerig met behulp van verschillende dieetvormen. We kijken naar voeding overgevoeligheden en maken eventueel gebruik van een eliminatiedieet waarbij we bekende voedingstriggers elimineren en vervolgens weer introduceren. Is er sprake van SIBO? Dan kunnen we het fodmap dieet toepassen.

3. Cannabidoïde olie

Cannabioïde olie (CBD) staat ook wel bekend als wietolie, en kan schijnbaar effectief helend werken voor mensen met colitis en Crohn.

4. Boswellia serrata

Dit is een natuurlijke stof die steeds water wordt gebruikt bij auto-immuunziekten van de darm, met dezelfde soort werking als Prednison. 

5. Curcumine

Dit middel bevat sterke ontstekingsremmende eigenschappen door het remmen van verschillende ontstekingsvormende stoffen.

6. Omega 3-vetzuren

Het is bij Newmedix standaard protocol om hoge doseringen omega 3 vetzuren toe te passen voor het verminderen van ontstekingen.

7. Ozon-behandeling

Een in Nederland nieuwe methode, maar in het buitenland al meer erkent. Ozongas remt ontstekingen en bevordert het herstel van weefsel.

8. Pre- en probiotica

Zoals eerder al beschreven, is het supplementeren van pre- en probiotica vaak van toegevoegde waarde.

9. Vitamine- en mineralenbalans herstellen

Niet alleen een vitamine D-tekort, maar ook tekorten aan andere vitamines en mineralen maken de chronische darmontsteking niet veel beter. Daarom sporten we tekorten op en vullen we deze aan. Denk hierbij naast vitamine D bijvoorbeeld aan ijzer, vitamine B12 en foliumzuur.


Hulp nodig bij jouw chronische darmontsteking?

Wil je weten of Newmedix jou kan helpen? Maak dan een afspraak voor een gratis adviesgesprek. We kunnen meestal meer voor je betekenen dan je denkt.

Gratis E-Book: Effectieve behandeling van een Chronische Darmonsteking

Klik en download ons gratis e-book ‘Effectieve behandeling van een chronische darmontsteking‘

  • Referenties

    The bone morphogenetic protein-hepcidin axis as a therapeutic target in inflammatory bowel disease.Wang L1, Trebicka E, Fu Y, Ellenbogen S, Hong CC, Babitt JL, Lin HY, Cherayil BJ. nflamm Bowel Dis. 2012 Jan;18(1):112-9. doi: 10.1002/ibd.21675. Epub 2011 Feb 23.

    Low-dose naltrexone therapy improves active Crohn’s disease.Smith JP1, Stock H, Bingaman S, Mauger D, Rogosnitzky M, Zagon IS. Am J Gastroenterol. 2007 Apr;102(4):820-8. Epub 2007 Jan 11.

    Reduced Pro-Inflammatory Cytokines after Eight Weeks of Low-Dose Naltrexone for Fibromyalgia.Parkitny L1, Younger J2. Biomedicines. 2017 Apr 18;5(2). pii: E16. doi: 10.3390/biomedicines5020016

    Evaluation of therapeutic effect of low dose naltrexone in experimentally-induced Crohn’s disease in rats.Tawfik DI1, Osman AS2, Tolba HM3, Khattab A3, Abdel-Salam LO4, Kamel MM5. Neuropeptides. 2016 Oct;59:39-45. doi: 10.1016/j.npep.2016.06.003. Epub 2016 Jun 22.

    Therapy with the opioid antagonist naltrexone promotes mucosal healing in active Crohn’s disease: a randomized placebo-controlled trial.Smith JP1, Bingaman SI, Ruggiero F, Mauger DT, Mukherjee A, McGovern CO, Zagon IS. Dig Dis Sci. 2011 Jul;56(7):2088-97. doi: 10.1007/s10620-011-1653-7. Epub 2011 Mar 8.

    Low dose naltrexone: side effects and efficacy in gastrointestinal disorders. Ploesser J1, Weinstock LB, Thomas E. Int J Pharm Compd. 2010 Mar-Apr;14(2):171-3.

    Boswellic Acids and Their Role in Chronic Inflammatory Diseases. Ammon HP1,2. Adv Exp Med Biol. 2016;928:291-327.

    Boswellia serrata Preserves Intestinal Epithelial Barrier from Oxidative and Inflammatory Damage.Catanzaro D1, Rancan S1, Orso G2, Dall’Acqua S1, Brun P3, Giron MC1, Carrara M1, Castagliuolo I3, Ragazzi E1, Caparrotta L1, Montopoli M1. PLoS One. 2015 May 8;10(5):e0125375. doi: 10.1371/journal.pone.0125375. eCollection 2015.Boswellia serrata has beneficial anti-inflammatory and antioxidant properties in a model of experimental colitis. Hartmann RM1, Fillmann HS, Martins MI, Meurer L, Marroni NP. Phytother Res. 2014 Sep;28(9):1392-8. doi: 10.1002/ptr.5142. Epub 2014 Mar 12.

    Boswellia serrata: an overall assessment of in vitro, preclinical, pharmacokinetic and clinical data. Abdel-Tawab M1, Werz O, Schubert-Zsilavecz M. Clin Pharmacokinet. 2011 Jun;50(6):349-69. doi: 10.2165/11586800-000000000-00000.

    Food antigen-induced immune responses in Crohn’s disease patients and experimental colitis mice. Kawaguchi T1, Mori M, Saito K, Suga Y, Hashimoto M, Sako M, Yoshimura N, Uo M, Danjo K, Ikenoue Y, Oomura K, Shinozaki J, Mitsui A, Kajiura T, Suzuki M, Takazoe M. J Gastroenterol. 2015 Apr;50(4):394- 405. doi: 10.1007/s00535-014-0981-8. Epub 2014 Aug 7.

    Serological investigation of food specific immunoglobulin G antibodies in patients with inflammatory bowel diseases. Cai C1, Shen J1, Zhao D1, Qiao Y1, Xu A1, Jin S1, Ran Z1, Zheng Q1. PLoS One. 2014 Nov 13;9(11):e112154. doi: 10.1371/journal.pone.0112154. eCollection 2014.

    Diet as a Trigger or Therapy for Inflammatory Bowel Diseases. Lewis JD1, Abreu MT2. Gastroenterology. 2017 Feb;152(2):398-414.e6. doi: 10.1053/j.gastro.2016.10.019. Epub 2016 Oct 25.

    Inflammatory bowel disease: can omega-3 fatty acids really help? Barbalho SM1, Goulart Rde A2, Quesada K3, Bechara MD4, de Carvalho Ade C5. Ann Gastroenterol. 2016 Jan-Mar;29(1):37-43.

    Fish oil fatty acid supplementation in active ulcerative colitis: a double-blind, placebo-controlled, crossover study. Aslan A1, Triadafilopoulos G. Am J Gastroenterol. 1992 Apr;87(4):432-7

    Zinc Deficiency is Associated with Poor Clinical Outcomes in Patients with Inflammatory Bowel Disease. Siva S1, Rubin DT, Gulotta G, Wroblewski K, Pekow J. Inflamm Bowel Dis. 2017 Jan;23(1):152-157. doi: 10.1097/MIB.0000000000000989.

    Evaluation of Serum Trace Element Levels and Superoxide Dismutase Activity in Patients with Inflammatory Bowel Disease: Translating Basic Research into Clinical Application. Mohammadi E1, Qujeq D2,3,4, Taheri H5, Hajian-Tilaki K6. Biol Trace Elem Res. 2017 Jun;177(2):235- 240. doi: 10.1007/s12011-016-0891-0. Epub 2016 Nov 18.

    Glyphosate, pathways to modern diseases II: Celiac sprue and gluten intolerance. Samsel A1, Seneff S2. Interdiscip Toxicol. 2013 Dec;6(4):159-84. doi: 10.2478/intox-2013-0026

    Vitamin D Status Is Associated with Hepcidin and Hemoglobin Concentrations in Children with Inflammatory Bowel Disease. Syed S1, Michalski ES, Tangpricha V, Chesdachai S, Kumar A, Prince J, Ziegler TR, Suchdev PS, Kugathasan S. Inflamm Bowel Dis. 2017 Jul 11. doi: 10.1097/MIB.0000000000001178. [Epub ahead of print]

    Role of Vitamin D in Inflammatory Bowel Disease. Limketkai BN1,2, Mullin GE2, Limsui D1, Parian AM2. Nutr Clin Pract. 2017 Jun;32(3):337-345. doi: 10.1177/0884533616674492. Epub 2016 Oct 21.

    Immunoregulation of Inflammatory and Inhibitory Cytokines by Vitamin D3 in Patients with Inflammatory Bowel Diseases. Alhassan Mohammed H1,2, Mirshafiey A1, Vahedi H3, Hemmasi G4, Moussavi Nasl Khameneh A5, Parastouei K5, Saboor-Yaraghi AA1. Scand J Immunol. 2017 Jun;85(6):386-394. doi: 10.1111/sji.12547.

    Increased dietary vitamin D suppresses MAPK signaling, colitis, and colon cancer. Meeker S1, Seamons A1, Paik J1, Treuting PM1, Brabb T1, Grady WM2, Maggio-Price L3. Cancer Res. 2014 Aug 15;74(16):4398-408. doi: 10.1158/0008-5472.CAN-13-2820. Epub 2014 Jun 17.

    Diagnosis and treatment of anemia in patients with inflammatory bowel disease. Mücke V1, Mücke MM1, Raine T2, Bettenworth D3. Ann Gastroenterol. 2017;30(1):15-22. doi: 10.20524/aog.2016.0083. Epub 2016 Sep 6. 

    ​​Correction of Iron Deficiency Anemia With Intravenous Iron Sucrose in Children With Inflammatory Bowel Disease. Danko I1, Weidkamp M. J Pediatr Gastroenterol Nutr. 2016 Nov;63(5):e107-e111.

    Prevalence of anaemia in inflammatory bowel disease in Switzerland: a cross-sectional study in patients from private practices and university hospitals. Voegtlin M1, Vavricka SR, Schoepfer AM, Straumann A, Voegtlin J, Rogler G, Ballabeni P, Pittet V, Buser A, Fried M, Beglinger C; Swiss IBD Cohort Study. J Crohns Colitis. 2010 Dec;4(6):642-8. doi: 10.1016/j.crohns.2010.07.008. Epub 2010 Aug 12.

    Curcumin in Combination With Mesalamine Induces Remission in Patients With Mild-to-Moderate Ulcerative Colitis in a Randomized Controlled Trial. Lang A1, Salomon N2, Wu JC3, Kopylov U1, Lahat A1, Har-Noy O1, Ching JY3, Cheong PK3, Avidan B1, Gamus D4, Kaimakliotis I5, Eliakim R1, Ng SC3, Ben-Horin S1. Clin Gastroenterol Hepatol. 2015 Aug;13(8):1444-9.e1. doi: 10.1016/j.cgh.2015.02.019. Epub 2015 Feb 24 Rev Esp Enferm Dig. 2017 Jul 27;109. doi: 10.17235/reed.2017.4941/2017. [Epub ahead of

    Fecal transplantation as a treatment for Clostridium difficile infection in patients with ulcerative colitis . Izquierdo Romero M1, Varela Trastoy P2, Mancebo Mata A2.

    Curcumin half analog modulates interleukin-6 and tumor necrosis factor-alpha in inflammatory bowel disease. Kondamudi PK1, Kovelamudi H1, Nayak PG1, Rao MC1, Shenoy RR1. Pharmacogn Mag. 2015 Oct;11(Suppl 2):S296-302. doi: 10.4103/0973-1296.165991.

    Cannabis for inflammatory bowel disease. Naftali T1, Mechulam R, Lev LB, Konikoff FM. Dig Dis. 2014;32(4):468-74. doi: 10.1159/000358155. Epub 2014 Jun 23.

    An Orally Active Cannabis Extract with High Content in Cannabidiol attenuates Chemically- induced Intestinal Inflammation and Hypermotility in the Mouse. Pagano E1, Capasso R1, Piscitelli F2, Romano B1, Parisi OA3, Finizio S3, Lauritano A2, Marzo VD2, Izzo AA1, Borrelli F1. Front Pharmacol. 2016 Oct 4;7:341. eCollection 2016.

    Cannabidiol reduces intestinal inflammation through the control of neuroimmune axis.De Filippis D1, Esposito G, Cirillo C, Cipriano M, De Winter BY, Scuderi C, Sarnelli G, Cuomo R, Steardo L, De Man JG, Iuvone T. PLoS One. 2011;6(12):e28159. doi: 10.1371/journal.pone.0028159. Epub 2011 Dec 6.

    Cannabis induces a clinical response in patients with Crohn’s disease: a prospective placebo- controlled study. Naftali T1, Bar-Lev Schleider L, Dotan I, Lansky EP, Sklerovsky Benjaminov F, Konikoff FM. Clin Gastroenterol Hepatol. 2013 Oct;11(10):1276-1280.e1. doi: 10.1016/j.cgh.2013.04.034. Epub 2013 May 4. Clin Gastroenterol Hepatol. 2013 Oct;11(10):1276-1280.e1. doi: 10.1016/j.cgh.2013.04.034. Epub 2013 May 4.

    Glyphosate, pathways to modern diseases III: Manganese, neurological diseases, and associated pathologies. Samsel A1, Seneff S2. urg Neurol Int. 2015 Mar 24;6:45. doi: 10.4103/2152-7806.153876. eCollection 2015.

    Peripartum Antibiotics Promote Gut Dysbiosis, Loss of Immune Tolerance, and Inflammatory Bowel Disease in Genetically Prone Offspring. Miyoshi J1, Bobe AM1, Miyoshi S1, Huang Y1, Hubert N1, Delmont TO1, Eren AM1, Leone V1, Chang EB2. Cell Rep. 2017 Jul 11;20(2):491-504. doi: 10.1016/j.celrep.2017.06.060.

    Inflammatory Bowel Diseases: Review of Known Environmental Protective and Risk Factors Involved. van der Sloot KWJ1, Amini M, Peters V, Dijkstra G, Alizadeh BZ. Inflamm Bowel Dis. 2017 Aug 2. doi: 10.1097/MIB.0000000000001217. [Epub ahead of print]

    Specificities of the intestinal microbiota in patients with inflammatory bowel disease and Clostridium difficile infection. Sokol H1,2,3,4, Jegou S1,4, McQuitty C1,4, Straub M1,4, Leducq V1,4, Landman C3,4, Kirchgesner J3,4, Le Gall G3,4, Bourrier A3,4, Nion-Larmurier I3,4, Cosnes J3,4, Seksik P3,4, Richard ML2,4, Beaugerie L3,4. Gut Microbes. 2017 Aug 8:0. doi: 10.1080/19490976.2017.1361092. [Epub ahead of print.

    Close association between intestinal microbiota and irritable bowel syndrome. Fan WT1, Ding C2,3, Xu NN1, Zong S4, Ma P5,6,7, Gu B8,9,10. Eur J Clin Microbiol Infect Dis. 2017 Aug 7. doi: 10.1007/s10096-017-3060-2. [Epub ahead of print] 

    A nutritional approach for managing irritable bowel syndrome. Bhesania N1, Cresci GAM. Curr Opin Pediatr. 2017 Jul 21. doi: 10.1097/MOP.0000000000000536. [Epub ahead of print]

    The human microbiome. Blum HE1. Adv Med Sci. 2017 Jul 13;62(2):414-420. doi: 10.1016/j.advms.2017.04.005. [Epub ahead of print]

    Role of the gut microbiota in inflammatory bowel disease pathogenesis: what have we learnt in the past 10 years? Hold GL1, Smith M1, Grange C1, Watt ER1, El-Omar EM1, Mukhopadhya I1. World J Gastroenterol. 2014 Feb 7;20(5):1192-210. doi: 10.3748/wjg.v20.i5.1192

    Role of antibiotics for treatment of inflammatory bowel disease. Nitzan O1, Elias M1, Peretz A1, Saliba W1. World J Gastroenterol. 2016 Jan 21;22(3):1078-87. doi: 10.3748/wjg.v22.i3.1078.

Colorlib Tim Kors zaterdag maart, 2021 0

Behandeling hartfalen door metabole cardiologie

Een goed werkend hart is letterlijk van levensbelang. Maar wat nu als jouw hart ineens niet zo keurig meer klopt? Hartfalen is wereldwijd een groot probleem. Maar liefst 20 à 30% van de mensen krijgt er ooit mee te maken. Tegenwoordig kunnen we gelukkig steeds meer, op een minder ingrijpende manier behandelen. Ook kan je zelf een hoop preventieve maatregelen nemen. Toch zijn we er nog lang niet: cardiologisch onderzoek brengt steeds meer nieuwe inzichten en methoden aan het licht. Veel hartpatiënten gebruiken talloze soorten medicaties. Soms is dat nodig, maar het uitgangspunt moet zijn om dát te doen wat voor die specifieke patiënt juist is. Metabole cardiologie is een behandeling tegen hartfalen die, naast de reguliere hartfalen behandeling, voor veel hartpatiënten ondersteuning kan bieden. Newmedix is gespecialiseerd in het toepassen van deze behandelvisie bij hartfalen, die uitgaat van ‘oorzaak en gevolg’. Wat kan je zelf doen om je kans op hartfalen te verminderen? En wat is metabole cardiologie precies?

Preventieve maatregelen tegen hartfalen

De kans op hart- en vaatziekten kan aanzienlijk verhogen bij verschillende risicofactoren. Heb je bijvoorbeeld overgewicht of rook je? Dan is de kans dat je last van je hart krijgt een stuk groter! Gelukkig biedt een actieve en gezonde levensstijl hiervoor uitkomst. Voorbeelden van preventieve maatregelen die jij zelf kan nemen, zijn:

– Gezonde voeding met voldoende vezels, vitamines, mineralen, antioxidanten en omega 3 vetzuren
– Zorgen dat je minstens 30 minuten per dag actief in beweging bent;
– Stoppen met roken, mocht je dat doen;
–  … en nog veel meer!

Hartfalen behandeling via metabole cardiologie

Mocht je hart toch niet helemaal lekker meer lopen, dan is het voor preventieve maatregelen al te laat. Newmedix gelooft in de visie van metabole cardiologie als aanvullende behandeling bij hartfalen. Wat houdt dit precies in? Daarover heeft Tim Kors van Newmedix een interessant interview gehouden met de Amerikaanse cardioloog Dr. Stephen Sinatra. Bekijk die video hier:

 

Met metabole cardiologie willen we eigenlijk de energie aanmaak in je lichaam de juiste kant op sturen. Adenosinetrifosfaat (ATP) is de energiedrager van ons lichaam. Deze energie hebben we hard nodig voor bijvoorbeeld celgroei, de productie van hormonen en talloze andere lichaamsprocessen. Gelukkig maken onze cellen ATP gewoon helemaal zelf. Bij metabole cardiologie gebruiken we bepaalde voedingssupplementen die de aanmaak van ATP kunnen bevorderen en versnellen. Als je de ATP-aanmaak stuurt, zorgt dat voor meer energie aanmaak in je hartspiercellen. Op die manier kan de aanvulling van metabole cardiologie de resultaten van de reguliere cardiologische behandeling bij hartfalen naar een hoger niveau brengen.

Waarom heeft je hart ATP nodig?

Met metabole cardiologie zorgen we er dus voor dat je lichaam efficiënter ATP kan aanmaken. Maar waarom hebben mensen met hartfalen eigenlijk meer ATP nodig? Dat heeft alles te maken met onze mitochondria: celorganellen van slechts 1 micrometer die de omzet van energie in ons lichaam regelen. Iedere mitochondrium maakt energie aan, dus ATP. Ter vergelijking: in de spiercellen van je biceps zitten zo’n 200 mitochondria per cel, maar in hartspiercellen zitten er maar liefst zo’n 5000 per cel! Je hart heeft ongeveer het formaat van je vuist. Een derde deel daarvan bestaat dus uit mitochondria. Dat is maar goed ook! Het hart is altijd druk aan het pompen. Dat kost een hoop energie. Alle ATP die nodig is voor het kloppen van je hart, wordt dus aangemaakt vanuit je mitochondria. Door de mitochondria een handje te helpen, kan jouw hart de energie nóg efficiënter gaan aanmaken.

Hartfalen natuurlijk behandelen met ATP aanmaak

Er bestaat helaas geen medicijn dat op zichzelf de aanmaak van energie stimuleert. Wat we wél kunnen doen, is hartcellen de juiste voedingsstoffen geven om dit werk zelf op te pakken. Dat doen we door supplementen van bijvoorbeeld co-enzym q10, D-ribose, l-carnitine en magnesium te nemen. Deze stoffen helpen namelijk bij de aanmaak van ATP. Bovendien is magnesium betrokken bij zo’n 300 verschillende enzymatische reacties in het lichaam. Dergelijke supplementen kan je gewoon oraal slikken, maar intraveneus toedienen is in sommige gevallen ook een optie. Cardioloog Dr. Stephen Sinatra heeft op die manier zelfs patiënten kunnen behandelen met ernstige hartritmestoornissen.

Waarom hoorde je niet eerder van metabole cardiologie?

Steeds meer cardiologen beginnen de metabole cardiologie te begrijpen en erkennen. Helaas kom je er nog weinig mee in aanraking binnen de reguliere zorg. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige methoden en hartfalen behandelingen hebben tijd nodig voordat ze algemeen geaccepteerd worden. De resultaten van metabole cardiologie zijn echter al uit vele gevallen gebleken. Dr. Stephen Sinatra vertelde bijvoorbeeld over de vele patiënten die hij heeft gezien, waarvan sommigen eigenlijk een harttransplantatie nodig hadden. Zelfs hijzelf was ervan onder de indruk toen zij deze transplantatie bleken te weigeren vanwege onder andere metabole cardiologie. Zoals Sinatra het zelf zegt: ‘er is iets magisch aan ATP.’ Het toevoegen van deze methode aan de rest van je cardiologie hartfalen behandeling, kan dus letterlijk van levensbelang zijn!

Meer weten over metabole cardiologie? Gratis Adviesgesprek!

Heb je last van een verhoogd risico op hartfalen en ben je benieuwd wat Newmedix voor jou kan betekenen? Wij leggen je graag uit hoe metabole cardiologie je huidige behandeling tegen hartfalen kan verrijken. Bij Newmedix sporen we altijd de oorzaak van jouw klachten op. Voel je dan ook vrij om jouw persoonlijke situatie aan ons voor te leggen in een gratis adviesgesprek.

Colorlib Tim Kors woensdag februari, 2021 0

Functionele geneeskunde: wat is dat precies?

Loop je al enige tijd met klachten rond en heb je al menig arts gezien, zonder resultaat? Tijd voor verandering! Functionele geneeskunde is een medische geneeswijze uit de 21e eeuw. Misschien biedt het een oplossing voor jouw klachten.

Newmedix is een centrum voor functionele geneeskunde. Dat houdt in: wij richten ons op jouw persoonlijke gezondheid, in plaats van op ziekte. In de reguliere gezondheidszorg krijgen patiënten vaak allemaal dezelfde behandeling voor de symptomen. Wij kijken liever naar de achterliggende oorzaak voor een preventieve behandeling.

Ben je benieuwd wat functionele geneeskunde voor jou kan betekenen?

Wat is functionele geneeskunde?

Functionele geneeskunde richt zich op traditionele geneesmethoden. Dat is niets spiritueels, maar gaat uit van de grondbeginselen van een gezond lijf, zoals voldoende lichaamsbeweging, de juiste voeding, vitamines, mineralen, antioxidanten, meditatie en slaap. Kortom: wij werken met levensstijlveranderingen.

Hoewel een gezond leven gelijk staat aan een gezond lijf, schrijven de meeste reguliere artsen vooral veel medicijnen voor. Denk hierbij bijvoorbeeld aan bloeddrukmedicatie in plaats van een mineraalrijk dieet, of antidepressiva in plaats van meditatie.

Functionele geneeskunde is dus meer oorzaakgericht. Newmedix wil dan ook de oorzaak opsporen in plaats van de symptomen bestrijden. Binnen de reguliere geneeskunde (conventional medicine) is helaas nog weinig ruimte voor deze denkwijze.

Conventional medicine vs functional medicine

In de tabel hieronder zie je de belangrijkste verschillen tussen de reguliere geneeskunde en functionele geneeskunde. Wil je nog meer informatie? Bekijk dan bijvoorbeeld deze video. Hierin wordt uitgelegd waarom jouw reguliere arts je nog niet heeft doorverwezen naar een praktijk voor functionele geneeskunde, zoals Newmedix.

Functionele geneeskunde Conventionele geneeskunde
–        Gericht op gezondheid –        Gericht op ziekte
–        Holistische maatwerkbehandeling –        Iedereen wordt op dezelfde manier behandeld
–        Gericht op de onderliggende oorzaak –        Gericht op symptomen
–        Houdt rekening met de biochemische individualiteit –        Negeert biochemische individualiteit
–        Preventieve benadering –        Reactieve benadering

Waarom hebben we functionele geneeskunde nodig?

De laatste tijd wint functionele geneeskunde terrein in Nederland. Deze oorzaakgerichte aanpak is dan ook hard nodig! Hieronder 5 punten die de relevantie van functionele geneeskunde benadrukken.

  1.     De reguliere geneeskunde ziet patiënten niet voldoende als individuen

Ieder lichaam heeft een andere genetische samenstelling. Hoe jij op bepaalde voeding, toxines en andere omgevingsfactoren reageert, is geheel uniek. Dit is dan ook enorm belangrijk bij het ontstaan van chronische ziekten. Bij functional medicine speelt dit een centrale rol.

  1.   Er zijn wereldwijd steeds meer complexe, chronische ziekten

Het aantal mensen met hartaandoeningen, diabetes, prikkelbaredarmsyndroom, chronische vermoeidheid, fibromyalgie, psychische aandoeningen, reuma en andere auto-immuunziekten neemt exponentieel toe. Kortom: er blijkt een andere werkwijze nodig.

  1.   De rol van voeding op moleculair en cellulair niveau is onderbelicht

Uit recente onderzoeken blijkt steeds meer het belang van voedingsevaluatie voor het beheersen van chronische aandoeningen. Voeding heeft namelijk zelfs effect op de cellen in je lichaam! Helaas zijn veel reguliere voeding professionals hier niet voldoende in opgeleid.

  1.   Levensstijlveranderingen kunnen de gezondheid definitief herstellen

Uiteindelijk wil je natuurlijk voor altijd van je klachten af. Zelfs bij veel chronische aandoeningen kan de gezondheid soms volledig herstellen door voedings- en levensstijloplossingen. Een centrum voor functionele geneeskunde kan hierbij helpen.

Veelvoorkomende onderliggende oorzaken

In de praktijk van Newmedix komen we veel verschillende verhalen tegen. Iedere situatie nemen we even serieus: we zoeken de specifieke oorzaak op voor die persoon. Precies zoals dat volgens de functionele geneeskunde zou moeten. Toch zijn er ook vaak overeenkomsten. Onderliggende oorzaken die we vaak tegenkomen, zijn:

–        Tekorten aan vitaminen, mineralen, vetzuren en antioxidanten;

–        Hormonale verstoringen;

–        Belasting van chemische stoffen zoals zware metalen of pesticiden;

–        Verstoringen van het microbioom in de darmen (darmflora);

–        Enige mate van ontstekingsactiviteit;

–        Aanhoudende infecties;

–        Intoleranties of allergieën;

–        Cellulaire disfuncties;

–        Verstoringen van het immuunsysteem (zoals leaky gut);

–        Belemmerende emotionele patronen.

Functionele geneeskunde zelf ervaren?

Krijg je ook altijd crèmes bij huidirritatie, maagbeschermers bij verteringsproblemen of prednison bij gewrichtspijn? Het zou beter zijn om in deze gevallen intoleranties op te sporen, ontgiftingsprocessen te verbeteren, de darmflora te herstellen en oorzaken van ontstekingen bloot te leggen. Ben je benieuwd of Newmedix iets voor jou kan betekenen? Plan dan gratis een adviesgesprek in.

Onze werkwijze

Bij Newmedix starten we altijd met een intakegesprek. Wat zijn jouw exacte klachten en waar kunnen we jou bij helpen? Tijdens deze eerste afspraak wordt ook een functioneel laboratoriumonderzoek gestart. Hiervoor is een sample nodig van jouw bloed, urine, ontlasting of speeksel.

Twee à drie weken na de eerste afspraak is de uitslag van het laboratoriumonderzoek binnen. We bespreken de resultaten uitvoerig met je en stellen een persoonlijk behandelplan op.

Daarna volgt de daadwerkelijke behandeling. Deze kan bijvoorbeeld bestaan uit voedingsaanpassingen of supplementen. Het kan ook dat we gaan voor infusen, injecties of MBCT, of we besluiten samen dat vervolgonderzoek nodig is.

Waar nodig vinden er vervolgconsulten plaats. Het liefst gaan we door tot we jouw persoonlijke oorzaak hebben gevonden en je klachten aanzienlijk zijn verminderd.

 

 

Colorlib Isabelle Arts dinsdag december, 2020 0

Voedselallergie, voedselgevoeligheid en voedselintolerantie: dit zijn de verschillen

Voedselallergie, voedselgevoeligheid en voedselintolerantie: dit zijn de verschillen

Een voedingsmiddel dat voor de meeste mensen ‘gezond’ is, kan voor anderen problemen veroorzaken. Ieder lichaam is anders en reageert dus ook op een andere manier op eten. Zo kan er sprake zijn van voedselallergie, voedselgevoeligheid en voedselintolerantie. Bij allergie en gevoeligheid is er sprake van immunologische reacties, genaamd IgE- en IgG-reacties. Bij voedselintolerantie is er sprake van een niet-immunologische reactie op eten. Wat houden deze reacties precies in, wat zijn de mogelijke symptomen en hoe ga je ermee om?

IgE- en IgG-reacties: wat houdt het in?

Ons lichaam maakt dagelijks talloze immunoglobulinen aan om bacteriën, virussen en gifstoffen te bestrijden. We noemen dit ook wel antilichamen. Ze beschermen ons als het ware tegen lichaamsvreemde stoffen en ‘indringers’.

Voedselallergie

Immunoglobine E (IgE) veroorzaakt meestal een directe lichamelijke reactie op een vreemde stof. Wanneer jouw lichaam een bepaald voedingsmiddel, bijvoorbeeld een kippenei, als toxine ziet in plaats van voedsel, kan het hiervoor IgE-antistoffen aanmaken. Binnen enkele seconden of minuten, kan je dan een hevige allergische reactie verwachten.

Voedselgevoeligheid en intolerantie

Immunoglobuline G (IgG) werkt op een gelijksoortige manier, maar veroorzaakt mildere en langdurige symptomen die tot 72 uur na blootstelling ontstaan. Dan spreken we van een voedselgevoeligheid. Bij een voedselintolerantie spelen immunoglobulinen overigens geen rol, maar is er een tekort of gebrek aan een bepaald enzym voor de verwerking van een bepaald voedingsmiddel.

Symptomen voedselallergie bij IgE-reacties

Heb je last van een IgE-voedselallergie? Dan kan een voedselallergietest duidelijkheid geven over de exacte voedingsstoffen die je het beste kan vermijden. Symptomen van IgE-allergie kunnen namelijk zeer ernstige vormen aannemen. Allergieën uiten zich binnen zeer korte tijd in bijvoorbeeld:

  • Zwelling en ontsteking
  • Netelroos en huiduitslag
  • Jeukende huid
  • Anafylactische shock
  • Ademhalingsproblemen

 

Voedingsovergevoeligheid: mogelijke symptomen

Bij een IgG voedingsintolerantie, of eigenlijk ‘gevoeligheid’, treden de symptomen vertraagd op. Dat maakt het lastig om vast te stellen waar je op reageert. Een IgG-bloedtest is daarom de beste manier om erachter te komen waar de gevoeligheid vandaan komt. IgG-antistoffen kunnen leiden tot ontstekingsprocessen, spijsverteringsproblemen en bepaalde aandoeningen zoals artritis, eczeem, lekkende darm, astma, colitis ulcerosa, migraine en het prikkelbaredarmsyndroom (PDS). Symptomen die zich na het eten van voedsel kunnen voordoen, zijn:

  • Opgeblazen gevoel
  • Diarree
  • Hersenmist
  • Vermoeidheid
  • Stemmingswisselingen
  • Depressie
  • Misselijkheid
  • Hoofdpijn
  • Angst
  • Algehele zwakte
  • Zure reflux
  • Hyperactiviteit
  • Constipatie

 

Er zijn vier soorten IgG-reacties op voedingsmiddelen: IgG 1, 2, 3 en 4. Wij adviseren om al deze subklassen te onderzoeken. Tot voor kort werden vaak alleen de IgG-4 reacties gemeten. Tegenwoordig is het mogelijk om alle subklassen te onderzoeken. Dat is belangrijk, omdat IgG-4 reacties maar 4% van alle mogelijke IgG reacties betreffen. Dit wil zeggen: als er geen IgG-4 reactie wordt aangetroffen, bestaat er nog een aanzienlijke kans dat er wel een IgG 1, 2 of 3 reactie is. Het plaatje hieronder geeft dat duidelijk weer. 

 

IgG-1 = 70%
IgG-2 = 20%
IgG-3 = 6%
IgG-4 = 4%

 

 

 

 

 

Bij Newmedix zijn we gespecialiseerd in het correct testen van de bloedwaarden op al deze IgG-subklassen. Zo krijg je een goed en correct inzicht in jouw voedselovergevoeligheden. Een vraag die we regelmatig krijgen is: kan een IgG-reactie gemeten worden in het bloed als ik een bepaald voedingsmiddel al langere tijd niet heb gegeten? Normaalgesproken worden de IgG-antistoffen gedurende weken en maanden afgebroken in het lichaam. Na langere tijd van vermijding van een bepaald voedingsmiddel zijn dus ook geen of weinig IgG-antistoffen terug te vinden.

Symptomen voedselintolerantie

Een voedselintolerantie kan enkele gelijksoortige symptomen als voedselgevoeligheid veroorzaken, maar dan zonder activering van het immuunsysteem. Konden ze geen IgG-antistoffen in je bloed vinden, maar heb je wel last van dergelijke symptomen? Dan kan er dus sprake zijn van een intolerantie. Hierbij is er een tekort aan een bepaald enzym dat helpt bij het afbreken van bepaalde levensmiddelen. Mensen met een lactose-intolerantie hebben bijvoorbeeld niet genoeg lactase, wat nodig is om de lactose in koemelk af te breken. Intoleranties kunnen ook leiden tot bijvoorbeeld maag- en darmklachten, hoofdpijn en vermoeidheid.

Voedselintolerantietest bij Newmedix

Sommige voedselintoleranties  kun je opsporen in het bloed. Sommige mensen zijn vatbaarder voor intoleranties, wat kan blijken uit een DNA-test. Zeker in het geval van histamine-intolerantie is dit het geval. Om uit te zoeken of je DNA-variatie SNP hebt, en dus een hoger risico op intoleranties, kan je een DNA-test doen bij Newmedix. Voor meer informatie en opties voor aanvullende voedingskundige hulp, vraag je hieronder makkelijk een adviesgesprek aan.

Behandeling bij allergie, gevoeligheid of intolerantie

IgE-voedselallergieën verdwijnen meestal niet. Wel kunnen de symptomen afnemen bij een betere algehele gezondheid. Bij een sterk immuunsysteem en gezonde stofwisseling kan het lichaam onbedoelde blootstelling aan allergenen beter verdragen. Bij IgG-voedselgevoeligheid kan een eliminatiedieet zorgen voor een herstel van het darmslijmvlies, waardoor je bepaalde voedingsmiddelen mogelijk weer kan eten.

In het geval van voedselintolerantie kan het vermijden van bepaalde voedingsmiddelen ook uitkomst bieden. Soms is het mogelijk om de bepaalde tekorten aan enzymen aan te vullen, waardoor je kleine hoeveelheden van het probleemvoedsel weer kan eten. Dit is bijvoorbeeld het geval bij lactose-intolerantie.

Vraag een adviesgesprek aan!

Uiteindelijk is deskundige hulp bij zowel voedingsallergie als bij voedingsovergevoeligheid en voedingsintolerantie een goed idee als je last hebt van levensbelemmerende symptomen. Bij Newmedix kunnen we je helpen om de oorzaak van jouw symptomen te achterhalen. Daarbij begeleiden we onze patiënten met een diepgaand voedingsadvies dat tot nu toe veel patiënten ontzettend heeft geholpen. Interesse in onze werkwijze? Vraag een vrijblijvend adviesgesprek aan. Ontdek wat wij voor jou kunnen betekenen!

Colorlib Tim Kors vrijdag november, 2020 0

Lichaam ontgiften door gifstoffen in je cellen aan te pakken

Lichaam ontgiften: de ideale detox

Lichaam ontgiften? De afgelopen jaren is de hoeveelheid aan gifstoffen waarmee we dagelijks in aanraking komen erg toegenomen. Dit is een gigantisch probleem: we krijgen pesticiden binnen via ons voedsel, medicijnresten en microplastics via ons drinkwater en talloze uitlaatgassen en fijnstof deeltjes via de luchtwegen. Al deze gifstoffen hopen zich dagelijks op in onze lichaamscellen. Na een tijdje loopt de emmer over en kan je te maken krijgen met ernstige gifstof-symptomen, zoals:

  • Vermoeidheid;
  • Langzaam herstel na sport;
  • Haaruitval;
  • Voedselintoleranties;
  • Slaapstoornissen;
  • Angststoornissen;
  • Vergeetachtigheid;
  • Gevoeligheid voor geluid;
  • Etc.

Bij dergelijke symptomen kan het helpen om een volledige screening te doen, op zoek naar de oorzaak van je klachten. Newmedix helpt hier graag bij: vraag gemakkelijk een gratis adviesgesprek aan. Blijk je last te hebben van een teveel aan gifstoffen met bijbehorende klachten? Dan wil je daar natuurlijk zo snel mogelijk vanaf! Hoe kan je ontgiften? Waarschijnlijk heb je al eerder gehoord van verschillende detox-methoden. Helaas werken deze niet altijd optimaal.

Lichaam ontgiften: waarom de meeste detox-methoden niet werken

Er bestaan gigantisch veel moderne, ouderwetse, populaire en minder populaire detox-methoden. Denk bijvoorbeeld aan sapkuren, kleibehandelingen, darmspoelingen, oil-pulling en detox-supplementen. Ongetwijfeld heb je al eerder over minstens één van deze methoden gehoord. Hoewel sommige methoden best prima zijn, heeft het overgrote deel geen daadwerkelijk ontgiftend effect.

De reden hiervoor is dat de meeste van deze methoden zeer oppervlakkig werken. Wil je wél echt je lichaam ontgiften, dan moeten gifstoffen worden aangepakt in de cellen waarin ze zitten opgeslagen. Alleen door de toxines geheel uit de cellen te verwijderen en uit het lichaam af te voeren, kunnen ze goed worden bestreden.

Ons natuurlijke ontgiftingssysteem staat onder druk

Maar ontgiften, is dat eigenlijk wel nodig? Het is zo dat ons lichaam gelukkig een hoop zelf kan. Bij de natuurlijke ontgifting van ons lichaam spelen onder andere de lever, de nieren en zelfs de longen een grote rol. De krachtige antioxidant glutathion, die in onze cellen wordt aangemaakt, zorgt ervoor dat onze cellen worden ontgift en beschermd tegen gifstoffen.  Vervolgens verlaten deze gifstoffen via de gal, lever en nieren ons lichaam weer.

Maar helaas: hoe meer gifstoffen we verzamelen, hoe meer ons glutathion systeem onder druk komt te staan en hoe minder effectief we onszelf kunnen ontgiften. Deze grote hoeveelheid gif kan ontstekingen in onze cellen veroorzaken en daarvoor veel symptomen uitlokken zoals hersenmist, vermoeidheid, spierpijn, gewrichtspijn en auto-immuunreacties. Wij kunnen je helpen te achterhalen in hoeverre dit bij jouw lichaam het geval is. Voor meer informatie over je lichaam ontgiften kun je een vrijblijvend adviesgesprek aanvragen.

Indien bepaalde gifstoffen die zich ophopen in de cellen van ons brein noemen we neurotoxines.

Neurotoxines: wat zijn dat?

De absolute noodzaak achter de ontgifting van cellen zit hem in de ernst van neurotoxines (gifstoffen in het brein), die voornamelijk de eerdergenoemde symptomen kunnen veroorzaken. Dit is zorgwekkend, omdat deze gifstoffen de werking van het zenuwstelsel ernstig kunnen verstoren. Hierbij kan je denken aan zware metalen zoals lood en kwik of fijnstofdeeltjes uit de lucht . Hoge gradaties aan neurotoxinen kunnen zelfs ernstige symptomen veroorzaken en neuro inflammatie  (ontstekingen van cellen in het brein) veroorzaken.

De mogelijke oplossing: wat is cytodetox?

Omdat we dagelijks worden blootgesteld aan talloze gifstoffen én ons natuurlijke ontgiftingssysteem onder druk staat, kan het nodig zijn om je lichaam hier een handje bij te helpen. Hiervoor is dus een detox methode nodig die gifstoffen aanpakt in de kern: direct waar het probleem aanwezig is.

Dr. Pompa is een ‘functional medical doctor’. Hij is gespecialiseerd in cellulaire gezondheid en heeft samen met zijn team cytodetox ontwikkeld: een product dat we bij Newmedix regelmatig gebruiken in de behandeling en al veel mensen heeft geholpen.

Cytodetox is een supplement  dat een speciale vorm van zeoliet bevat. Zeoliet is een deeltje of molecuul dat de in het lichaam aanwezige gifstoffen insluit en mee afvoert het lichaam uit. Doordat deze vorm van zeoliet écht doordringt tot in de cellen, wordt het probleem bij de kern aangepakt. Wil je meer informatie over gifstoffen in het lichaam en de wijze waarop cytodex deze aanpakt? In onderstaande video vind je een super interessant interview met Dr. Pompa zelf!  Wil je meer informatie over dit supplement? Bekijk hier meer productinformatie over Cytodetox. 

 

Het probleem met zeoliet-producten op de markt

Uiteraard zijn er meer producten op de markt die zeoliet – of een andere effectieve variant – als binder voor giftstoffen gebruiken. Hier zitten alleen vaak een aantal nadelen aan verbonden:

-De deeltjes zijn te groot
Wanneer de bindingsdeeltjes te groot zijn, kunnen ze de darmwand niet passeren. Dit resulteert erin dat de deeltjes niet in de cellen terechtkomen waarin de gifstoffen liggen opgeslagen. Deze grote deeltjes slagen er dus er niet in om op celniveau gifstoffen te binden en uit het lichaam te transporteren.

-Het zijn zwakke binders
Zijn de deeltjes wél klein genoeg? Dan hebben ze vaak een minder sterke bindingskracht. Deze kunnen de gifstoffen dan wel eventjes vasthouden, maar bij het minste of geringste worden de gifstoffen ook weer makkelijk losgelaten. Ze worden hierdoor niet permanent afgevoerd, waardoor enkel een herverdeling van de gifstoffen wordt veroorzaakt. Dat noemen we zogezegd een ‘zwakke binder’. Herverdeling van is een van de grote aandachtspunten bij het correct afvoeren van gifstoffen. Juist deze ongecontroleerde herverdeling van gifstoffen zorgt voor veel van de zogenaamde detox symptomen, zoals misselijkheid, vermoeidheid, huiduitslag of verergering van bestaande symptomen.

-Zeoliet is verontreinigd met zware metalen
Het is ontzettend moeilijk om zeoliet volledig te ontdoen van zware metalen als kwik, lood, arseen en cadmium. Dat betreft een ingewikkeld en vaak chemisch proces waar veel onderzoekers helaas niet volledig in slagen. Zeker ook omdat de zeoliet in Cytodetox volledig ‘schoon’ is verklaard, is dit het meest veilige product dat wij bij Newmedix vaak aanraden.

Lichaam ontgiften? Vraag een adviesgesprek aan!

Zeker vanwege de mogelijk ernst van symptomen die veroorzaakt kunnen worden door een te hoge cellulaire belasting van gifstoffen, is het geen slecht idee om ondersteuning te vragen bij herstel. Bij Newmedix streven we naar het opsporen en aanpakken van de onderliggende oorzaak van jouw symptomen. Ben je geïnteresseerd in een mogelijke behandeling? Vraag dan hier een gratis adviesgesprek aan.

Colorlib Tim Kors maandag november, 2020 0

Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS): Newmedix pakt de oorzaak aan

Chronisch Vermoeidheidssyndroom

Chronisch vermoeidheidssyndroom, het komt steeds vaker voor. Kamp je al langer dan 6 maanden met een continu vermoeid gevoel dat niet weggaat na een goede nachtrust en biedt sporten ook geen verlichting? Dan heb je wellicht, net als zo’n 60.000 andere Nederlanders, last van het Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Dit is een moeilijk vast te stellen aandoening, waardoor patiënten vaak met symptoombestrijding en psychotherapie worden afgewimpeld. Om CVS-patiënten beter te helpen, werkt Newmedix samen met Professor Michael Maes. Samen hebben wij verschillende oorzaken van CVS achterhaald, om zo een ideaal behandelplan samen te stellen. Ben je benieuwd naar wat wij voor jou kunnen betekenen? In deze blog vind je meer informatie over de zienswijze over en aanpak van Newmedix van het Chronisch Vermoeidheidssyndroom.

Chronisch Vermoeidheidssyndroom Symptomen

Het Chronisch Vermoeidheidssyndroom is serieuzer en ingrijpender dan veel mensen denken. Deze vermoeidheid gaat niet over na een goede nachtrust. Ook inspanning maakt de klachten alleen maar erger. Naast de gebruikelijk gepaarde symptomen zoals stramme spieren, pijnlijke gewrichten, slaapstoornissen, opgezette lymfeklieren en het verlies aan eetlust, kan CVS gepaard gaan met psychische klachten. Zo blijken CVS-patiënten vatbaarder voor depressieve of angstige klachten met eventuele stemmingswisselingen of paniekaanvallen. Binnen de reguliere geneeskunde zijn deze klachten vaak lastig te koppelen aan het Chronisch Vermoeidheidssyndroom. Ook wanneer de aandoening wél wordt vastgesteld, kan men vaak geen duidelijke oorzaak vinden. Dit leidt ertoe dat snel wordt gesteld dat de klachten van psychosociale aard zijn. Toch zijn er onderzoeken die wijzen op een toegenomen risico op andere serieuze ziektes, zoals hartklachten en zelfs kanker. Newmedix neemt dergelijke klachten dan ook ontzettend serieus bij het opstellen van een behandelplan.

Oorzaken van Chronisch vermoeidheidssyndroom

Newmedix kijkt nooit alleen naar de symptomen. Hoewel dit extra aandacht vergt, kan enkel door de onderliggende factoren te identificeren en corrigeren een duurzaam resultaat worden behaald. Newmedix streeft er dan ook naar om de gehele persoon te behandelen, beginnend bij een analyse van de medische voorgeschiedenis. Om een goed behandelplan op te stellen voor cliënten met CVS, heeft professor Michael Maes, gespecialiseerd in CVS en andere vermoeidheidsklachten, ons geholpen om mogelijke oorzaken te achterhalen. Hoewel in Nederland, België en de UK nog altijd wordt beweerd dat CVS een psychosociale aandoening is, denkt men daar in Australië en Amerika anders over. Professor Maes ontdekte onder andere dat de CVS oorzaak gevonden kan worden in bijvoorbeeld verhoogde zuurstofradicalen, ontstekingsprocessen in het lichaam en zelfs hersenstoornissen. Dit bewijst dat CVS een serieuze aandoening is die kan worden beïnvloed door het hele lichaam. De talloze ernstige klachten zitten dus zeker niet tussen de oren. Over de zojuist genoemde en andere mogelijke oorzaken van CVS schreef prof. Maes mede het e-book Waarom het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS/ME) niet “tussen de oren” zit; De biologische oorzaken van CVS/ME volgens de laatste stand van de wetenschap.

Klik en download het e-book over het chronisch vermoeidheidssyndroom.

Chronisch Vermoeidheidssyndroom Behandeling

Newmedix is gespecialiseerd in het behandelen van langdurige gezondheidsklachten waar geen oorzaak of oplossing voor lijkt te zijn. Ons bewezen behandelplan onderscheidt oorzaak en gevolg, waardoor complexe ziektes als CVS permanent verbeterd of verholpen worden. Door grondig onderzoek wordt voor iedere individuele patiënt een persoonlijk en écht effectief behandelplan opgesteld. Deze behandeling richt zich op het doorbreken van eventuele ontstekingsprocessen en het herstellen van de biochemische balans in het lichaam. Vaak zijn CVS-patiënten gebaat bij een verbeterd voedingspatroon met eventuele supplementen zoals vitamine B en C, antioxidanten, magnesium, zink, L-tryptofaan, L-carnitine, Co-enzym Q10 en essentiële vetzuren. Naast het in balans brengen van de biochemische balans, bieden wij waar nodig ook therapieën als mindfulness en coaching aan. Wat een patiënt exact nodig heeft, is ontzettend persoonlijk. Het is dan ook aan te raden om een persoonlijk, gratis adviesgesprek aan te vragen, zodat wij je beter van dienst kunnen zijn.

Gratis adviesgesprek voor CVS

Door Newmedix zijn sinds 2016 al ruim 600 voormalige CVS-patiënten geheel klachtenvrij. Ben je benieuwd wat wij voor jou kunnen betekenen, vraag dan een vrijblijvend telefonisch adviesgesprek aan. Maak je liever telefonisch een afspraak of heb je andere vragen, dan kun je ons bereiken via 040-7113026, of mailen naar info@newmedix.nl.

Colorlib Tim Kors dinsdag september, 2020 0

Het verband tussen homocysteïne, methylering, vitamine b12 en foliumzuur bij angst en depressie

Neurotransmitters spelen een belangrijke rol bij het reguleren van onze stemming. Door de nauwe relatie tussen de aanmaak van neurotransmitters en homocysteïne vorming, vermoeden sommige onderzoekers dat er een verband bestaat tussen homocysteïne en stemming. Hoe zit dit precies?

 

Wat is homocysteïne?

Homocysteïne is een tussenproduct binnen de stofwisselingscyclus, ook wel bekend als methylatie. Dit principe wordt onderaan deze tekst nader toegelicht. Kortgezegd is methylering een organische reactie die een methylgroep aan een molecuul toevoegt. Zo’n reactie is grotendeels afhankelijk van B-vitamine-cofactoren (B6, B12 en foliumzuur). Deze cofactoren zijn op hun beurt weer cruciaal voor de aanmaak van de stemmingsregulerende neurotransmitters. Wanneer de hoeveelheid B-vitamines afneemt, wordt deze methylatiecyclus verstoord. Hierdoor stijgen de homocysteïne spiegels waardoor ook de aanmaak van neurotransmitters verslechtert. Indirect zou de homocysteïne dus de neurotransmitters en daarmee de stemming beïnvloeden.

Bepaalde studies suggereren zelfs dat homocysteïnegehaltes een effectieve aanduiding zijn voor de B-vitaminestatus en dat veranderingen in deze gehaltes in verband staan met stemmingswisselingen. Andere studies gaan nog een stapje verder: deze zijn er namelijk in geslaagd om de duur van PTSS (posttraumatische stressstoornis) te voorspellen aan de hand van homocysteïnespiegels. Dit benadrukt ook het verband tussen homocysteïne en stress in relatie tot psychische aandoeningen. Andere studies hebben genetische afwijkingen zoals een mutatie in het foliumzuur-activerende enzym, MTHFR, duidelijk in verband kunnen brengen met hoge homocysteïnespiegels en verhoogde stemmingsstoornissen. Dit versterkt het idee dat het homocysteïne metabolisme een belangrijke marker is bij psychiatrische aandoeningen.

Vitaminesupplementen bij stemmingsstoornissen

Het gesuggereerde verband tussen de homocysteïnespiegels en de stemming brengt een hoop voordelen met zich mee. Hoge homocysteïne waarden kunnen specifieke homocysteïne symptomen veroorzaken, waaronder vermoeidheid, concentratieproblemen en stemmingsklachten. Zo zouden bijvoorbeeld vitamine B supplementen de symptomen van stemmingsstoornissen kunnen verminderen. Deze supplementen verbeteren namelijk de stofwisselingsprocessen die betrokken zijn bij de aanmaak van de zojuist besproken neurotransmitters. Dit principe wordt onder andere onderschreven door een studie waarin klachtenvermindering optrad bij 44 vrouwen met premenstruele angst na suppletie met homocysteïne-verlagende B-vitamines.

SAM-e en S-adenosylmethionine

Een andere verbinding die betrokken is bij de methyleringscyclus is S-adenosylmethionine (SAM-e), welke de vorming van neurotransmitters zoals dopamine en serotonine makkelijker maakt. In klinische onderzoeken is dan ook aangetoond dat suppletie met SAM-e net zo effectief is als tricyclische antidepressiva bij de behandeling van depressieve stoornissen. [1]

Hoe ziet de methylering cyclus eruit?

methylering cyclus

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Methionine is een aminozuur dat in al ons voedsel met eiwitten zit. ‘Met’ verwijst in deze term naar de methylgroep die het bevat. Methionine pakt een pakketje energie op (ATP), met een molecule magnesium en wordt dan SAM (S- Adenosyl Methionine). SAM lift met de methylgroep mee het hele lichaam door, waarbij meer dan 400 bekende chemische reacties plaatsvinden.

Methionine + ATP = SAM 

Als SAM een methylgroep op de benodigde plek heeft afgezet, blijft een aminozuur genaamd homocysteïne over.

SAM – CH3 = Homocysteïne

Als homocysteïne een andere methylgroep tegenkomt, ontvangt het die en transformeert het zichzelf weer terug naar SAM.

boek methylering

Homocysteïne + CH3 = Methionine (SAM)

Als homocysteïne geen methylgroep vindt, wordt het een gevaarlijke molecule die geassocieerd wordt met hart- en vaatziektes en degeneratieve aandoeningen. Eén van de paden waarlangs homocysteïne een methylgroep kan verkrijgen is door vitamine B12, foliumzuur/folaat, B6 en choline, of via trimethylglycine (TMG).

Gratis E-Book: Methylering

Wil je meer weten over het onderwerp methylering? Klik en download dan het gratis e-boek Methylering

  • Voetnoten


    [1] Het bekende supplement SAMe is de vorm van SAM die via de voeding kan worden opgenomen. Het kan helpen bij depressie, maar het zorgt niet voor verlaging van homocysteïne, dus het fungeert alleen als noodoplossing en pakt niet de oorzaak aan. Deze oorzaak ligt vooral op het gebied van voeding. B12/foliumzuur supplementen zijn hierin effectiever, met resultaten die vaak al na 60 dagen optreden. Dit ondersteunt het wetenschappelijke verband tussen foliumzuur en depressie, waarbij suppletie een gunstig effect kan hebben op de stemming. Zowel het veilige, nutritionele SAMe als bepaalde antidepressiva zijn slechts ‘stoplappen’ die het echte herstel van de methylering in het lichaam alleen maar in de weg staan.

    Vanwege de rol van een optimale methylering bij het behouden van de biochemische balansen in het centrale zenuwstelsel, helpt een bloedspiegel van minder dan 7-8 ug/nmol / l homocysteïne om een ​​goede neurotransmitter stofwisseling te verzekeren. Dit kan de stemming in evenwicht brengen in tijden van stress, depressie en angst.

lekkende darm of leaky gut
Colorlib Tim Kors dinsdag september, 2020 0

Wat is een lekkende darm of leaky gut?

Wat is een lekkende darm of leaky gut?

Lekkende darm of een Leaky gut is een aandoening van de darmen waarbij de darmwand verhoogd doorlaatbaar is. De darmwand vormt normaal gesproken een barrière die de gastheer beschermt tegen de omgeving en reguleert wat er in je bloedsomloop terechtkomt vanuit de darmen en wat niet.

Tussen de epitheelcellen van de darmwand, die uit een laag cellen bestaat, zitten zogenaamde tight junctions: een soort bruggetjes die de darmwand aaneengesloten houden. Als de darmwandcellen of tight junctions beschadigd raken, kunnen er toxines (van bijvoorbeeld bacteriën of schimmels), microorganismen of onverteerde eiwitten (uit voeding) de bloedbaan in lekken.

Deze ongewenste deeltjes lokken een ontstekingsreactie uit van het immuunsysteem, die zich in het hele lichaam kan uitbreiden en klachten geven. Dit kan op zijn beurt weer een trigger zijn om een auto-immuunziekte te ontwikkelen, waaronder chronische darmontstekingen, lupus en schildklierziekte.

 

lekkende darm of leaky gut

 

Symptomen lekkende darm of leaky gut

Allergieën, voedselintoleranties, inflammatoire huidaandoeningen (bijvoorbeeld eczeem), gewrichtspijn, hoofdpijn, hormonale disbalansen, stemmingsklachten, angstklachten en vermoeidheid. Spijsverteringsproblemen zoals chronische diarree, opgeblazenheid en obstipatie kunnen ook tekenen zijn van een leaky gut.

Oorzaken of bijdragende factoren van een lekkende darm

Langer bestaande voedselallergieën, ontstekingsbevorderende voeding (zoals voeding hoog in suiker en verzadigd vet, bewerkte voeding, zuivel), blootstelling aan gifstoffen (waaronder pesticiden zoals glyfosaat en chemische reinigings-/schoonmaakmiddelen), hoog gebruik van medicatie (zoals antibiotica en NSAIDS: ontstekingsremmende pijnstillers bijvoorbeeld ibuprofen), alcoholconsumptie, roken, verstoringen in de darmflora, darminfecties en stress.

Onderzoek naar een leaky gut

Om een leaky gut of lekkende darm op te sporen en te behandelen kunnen de volgende onderzoeken zinvol zijn:

In bloed:
Voedselintoleranties (IgG reacties): vertraagde overgevoeligheidsreacties op bepaalde voedingsmiddelen
Endotoxinen/LPS (lipopolysacchariden): de aanwezigheid van endotoxinen of gifstoffen van (slechte) LPS bacteriën in de bloedbaan.
Vitamine d : vitamine d verbetert een leaky gut bij bijvoorbeeld mensen met de ziekte van Crohn en heeft een regulerende werking op je immuunsysteem
Ferritine: een belangrijke parameter voor ijzeropslag. Een ferritine laag darmen kan samenhangen met chronische ontstekingen en verminderde opname in geval van een lekkende darm.

In de ontlasting:
– Zonuline: een eiwit dat de darmdoorlaatbaarheid verhoogt
– Alfa-1-antitrypsine: een ontstekingsmarker van de darm. Een alfa-1-antitrypsine verhoogd ontlasting kan wijzen op ontstekingen in de darm die bijdragen aan een leaky gut.
– Secretoir IgA: werking van het immuunsysteem in je darmwand. S-IgA beschermt tegen infecties, ontstekingen, allergieën en gifstoffen. Wanneer secretoir IgA te hoog is, kan dit wijzen op een overactieve immuunrespons in de darmen.
– Beta-defensine: een ontstekingsremmende stof die door darmwandcellen wordt geproduceerd en microorganismen helpt doden
– Microbioom onderzoek: het in beeld brengen van je darmflora, onder andere de diversiteit van je bacteriestammen en mogelijke disbalansen bijvoorbeeld een tekort aan goede, beschermende bacteriën (zoals de Prausnitizii bacterie) en een overschot aan slechte bacteriën (zoals LPS bacteriën).
– Calprotectine: een parameter voor ontstekingen in de darmwand.

In deze huidige tijd met meer vervuiling vanuit onze omgeving, hoge stress en ongezondere voedingspatronen en gewoontes is het misschien niet vreemd dat steeds meer mensen een zekere mate van leaky gut hebben. Gelukkig kunnen we hier zelf van alles aan doen door onze voeding en leefstijl aan te pakken.

Lekkende darm helen

Een lekkende darm helen begint met het onderkennen en aanpakken van de oorzaken:

– Vermijd zoveel mogelijk het gebruik van antibiotica, pijnstillers (NSAIDS), alcohol, roken en ontstekingsbevorderende chemicaliën of voeding.
– Breng de darmflora weer in balans. Eet voldoende vezels (plantaardige onbewerkte voeding).
– Verlaag ontstekingen in de darmwand en repareer de darmslijmlaag (gezonde voeding en zo nodig supplementen). Verminder stress en leer hier beter mee omgaan.

wht-icon